tag:blogger.com,1999:blog-280545942011-07-29T09:40:54.957+03:00Ήταν Κάποτε Λαθρεπιβάτης σε Σκωτσέζικο Clipper...nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comBlogger991100tag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-33781738017645588492011-03-28T13:59:00.007+03:002011-03-28T14:03:46.346+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-6Dlb_K4Hjvk/TZBqiT5AZ4I/AAAAAAAAA18/OBFU1VGoOhs/s1600/ydragogeio.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-6Dlb_K4Hjvk/TZBqiT5AZ4I/AAAAAAAAA18/OBFU1VGoOhs/s400/ydragogeio.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589084275254257538" /></a><br /><div><br /></div><div><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span">Δεν είναι υδραγωγεία,</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span">είναι πύργοι ελέγχου</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span">κι έχει από έναν σε κάθε χωριό</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-3378173801764558849?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-12735212481760380052010-09-28T15:19:00.005+03:002010-09-28T15:50:03.789+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/TKHd_ncWSiI/AAAAAAAAA1o/K_Bpq7oCET0/s1600/Bcracy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 326px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/TKHd_ncWSiI/AAAAAAAAA1o/K_Bpq7oCET0/s400/Bcracy.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5521938703122319906" /></a><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span">Art by Steve Berridge</span></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><u><span class="Apple-style-span"><br /></span></u></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 16px; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 16px; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Ο γραφειοκράτης κι ο τυπολάτρης είχαν από πάντα μια αρκετά εγκάρδια σχέση, θα μπορούσε να τη χαρακτηρίσει κανείς και ως φιλική. Ωστόσο αρκετά αργότερα από τη γνωριμία τους αποφάσισαν να πιουν μαζί έναν καφέ σε ένα καφενείο της πόλης.<br /><br />Ήταν και οι δυο συνεπείς στο ραντεβού τους, ο ένας προσέφερε προτεραιότητα στον άλλον για να μπει στο καφενείο. Αφού κάθισαν με καθώς πρέπει στάση, ήρθε το γκαρσόνι να πάρει παραγγελία. Ο γραφειοκράτης αμέσως παρήγγειλε πρώτος και ακολούθησε ο τυπολάτρης. Αφού το γκαρσόνι απομακρύνθηκε προς την κουζίνα ο τυπολάτρης προχώρησε σε μια μικρή παρατήρηση που έμελε να είναι καθοριστική για την εξέλιξη της συνάντησης.<br />- Σύμφωνα με το τυπικό του σαβουάρ βιβρ θα έπρεπε να με ρωτήσετε αν θα ήθελα να παραγγείλω πρώτος. Ωστόσο δεν πειράζει και φυσικά δε θα σας θεωρήσω αγενή.<br />Κλονίστηκε παρόλα αυτά ο γραφειοκράτης. Οι τελευταίες λέξεις του τυπολάτρη παρά το ότι εξέφραζαν μια άρνηση στην ουσία υπονοούσαν ξεκάθαρα το αντίθετο. Κι έσπευσε να απαντήσει:<br />- Γνωρίζω πολύ καλά το σαβουάρ βιβρ αγαπητέ μου, όμως η αλφαβητική σειρά των ονομάτων μας καθορίζει πολύ καλά τη σειρά προτεραιότητας στις διάφορες δραστηριότητες.<br />- Δε θα διαφωνήσω με το τελευταίο κύριε γραφειοκράτη όμως το σωστό θα ήταν να μου απευθύνετε μια ερώτηση, έτσι για το τυπικό του θέματος. Η προτεραιότητα θα ήταν και πάλι δική σας αφού τόσο πολύ την επιθυμείτε.<br />- Δεν επιθυμώ καμιά προτεραιότητα κύριε τυπολάτρη, ελπίζω να το καταλαβαίνετε πολύ καλά, ακολουθώ τους κανόνες όπως ορίστηκαν και όπως πρέπει, κάτι που εσείς φαίνεται να αγνοείτε, απάντησε σε έντονο και σαφώς ενοχλημένο ύφος ο γραφειοκράτης.<br />- Ω μα τι λέτε, δεν αγνοώ κανέναν κανόνα, απλώς σε αντίθεση με εσάς τηρώ και τους τύπους.<br />- Σας παρακαλώ πολύ, πως τολμάτε να δηλώνετε ότι δεν τηρώ τους τύπους…<br /><br />Η αντιπαράθεση πολύ σύντομα άναψε, με τους δυο όρθιους πια, να ανταλλάσουν βαριές και χυδαίες βρισιές στον ενικό αριθμό φυσικά, εγκαταλείποντας τον αβρό κόσμο του σαβουάρ βιβρ. Το γκαρσόνι δεν πρόλαβε να σταματήσει το γραφειοκράτη από το να αδειάσει ένα ποτήρι με δροσερό νερό στο πρόσωπο του τυπολάτρη ο οποίος με τη σειρά του εκσφενδόνισε το πιατάκι με τα λουκούμια και γέμισε άχνη τον πρώην φίλο και νυν αντίπαλό του. Πιάστηκαν στα χέρια και άρχισαν να χτυπιούνται αλύπητα.<br /><br />Έξω απ’ το καφενείο περνούσε ένα μικρό κλιμάκιο αναρχικών. Μόλις αντιλήφθηκαν τι συμβαίνει, μπήκαν με βία στο καφενείο και με ρόπαλα και πέτρες επιτέθηκαν και στους δυο. Στο τέλος ο γραφειοκράτης κι ο τυπολάτρης βρίσκονταν νεκροί, ματωμένοι, βάναυσα χτυπημένοι στο πάτωμα του καφενείου. Οι αναρχικοί αποχώρησαν χωρίς να βοηθήσουν το γκαρσόνι να καθαρίσει το χάος που άφησε αυτό το κακό πρωινό συναπάντημα.<br />Τυχαία είχε βρεθεί κι ένας περαστικός καπιταλιστής απ’ έξω την ώρα του καβγά και τον πήραν κι αυτόν τα σκάγια. Όμως αυτός τη γλύτωσε – όπως πάντα – και μάλιστα εισέπραξε και ένα σημαντικό ποσό από την ασφαλιστική εταιρεία.</span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-1273521248176038005?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-47569479630969662822010-08-22T10:14:00.006+03:002011-04-11T16:44:39.626+03:00<p><br /></p><p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/THDc8x3IYRI/AAAAAAAAA1Q/EoSGIHZpKfk/s1600/airplane.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 276px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/THDc8x3IYRI/AAAAAAAAA1Q/EoSGIHZpKfk/s400/airplane.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508145281008951570" /></a><br /></p><p><span style="font-family:arial;">Πώς το 'φερε έτσι το πρόγραμμα της αεροπορικής εταιρίας και στην πτήση ανταπόκρισης μπήκα στο ίδιο ακριβώς αεροσκάφος που με έφερε στο Βενιζέλος; Λατρεύω αυτές τις μικρές λεπτομέρειες που τις προσέχουμε μόνο τα αδέρφια μου κι εγώ. Δυστυχώς η δεσποινίδα του check in της Θεσσαλονίκης με έστειλε και σ' αυτή την πτήση σε θέση χωρίς παράθυρο. 25Β. Τέλος πάντων, λίγη υπομονή και αν και αυτή τη φορά - όπως και στον ερχομό - υπάρξουν άδειες θέσεις στα πιο πίσω παράθυρα θα καβατζώσω μια. Θα περιμένω να επιβιβαστούν όλοι οι ταξιδιώτες και μόλις ακούσω την αναγγελία "Cabin doors - Cross checked" θα σηκωθώ κατευθείαν και θα πάω πίσω.</span></p><p><span style="font-family:arial;">Κουβαλάω στην πλάτη μου τη θήκη με τα πιατίνια, γύρω στα 12 κιλά και καμιά 25αριά ίντσες διάμετρο και δυσκολεύομαι κάπως να περάσω από το στενό διάδρομο χωρίς να κοπανήσω κανέναν καθισμένο επιβάτη. Φεύγουν σιγά σιγά τα νούμερα, γυρώ στο 18 σε πιάνει εκείνη η ελάχιστη περιέργεια, ποιός να κάθεται δίπλα σου, φτάνει το 21 το 22, έχω αρχίσει και βλέπω τη σειρά 25. Στο 25A είναι ένας μουσικός από την ορχήστρα που σε γενικές γραμμές δε θα επέλεγα τη συντροφιά του και στο 25C μια πολύ παράξενη κοπέλα. Έχει σκούρο μαύρο μαγισσένιο μαλλί, μάτια γαλάζια στην πιο ανοιχτή τους απόχρωση και ένα πρόσωπο με βλέμμα άγριο και ειρωνικό, με κατάλευκη επιδερμίδα και λεπτά χαρακτηριστικά σα να κατέβηκε από κάποιο κρυμμένο βασίλειο της Φινλανδίας, όπου επιτέλεσε μια βάναυση και κακιά μονάρχισσα, βασανίζοντας για χρόνια τους υπηκόους της για την προσωπική της διασκέδαση και μόνο. Βέβαια είχε και μερικά περιττά πάχη γύρω απ' την κοιλιά της που πρόδιδαν κακή διατροφή πράγμα που δεν ταιριάζει σε μια βασίλισσα, οπότε η παραπάνω εικασία πάει στο διάολο και μας μένει μια ρεαλιστική σχετικά υπόθεση ότι η κοπέλα έχει γεννηθεί κάπου στην πρώην Σοβιετική Ένωση και γενικώς δεν πρέπει να έχει περάσει καθόλου καλά στη ζωή της. </span></p><p><span style="font-family:arial;">Όμως και στην 25Β το κάθισμα δεν είναι άδειο να με περιμένει. Αντιθέτως μια μεγάλη καράφλα ξεχωρίζει, που συνεχίζεται προς τα κάτω - καθώς πλησιάζω και αποκαλύπτεται - από ένα παχύ γέρικο πρόσωπο, έναν χοιρινό λαιμό, μια κοιλιά δεξαμενή και ένα κοντό παντελονάκι που άφηνε να φαίνονται δυο χοντρά ζυμαρένια μπούτια, κάτασπρα, άτριχα, με κρεατοελιές και ψηλή άσπρη κάλτσα με δερμάτινο παπούτσι. Ο γέρος έχει σκύψει πάνω της και της μιλάει ασταμάτητα, αυτή δείχνει σα να ενοχλείται κάπως αλλά το ανέχεται. Δε μ' αρέσουν οι λιγδιάρηδες, οπότε θα το παίξω τυπολάτρης και θα ζητήσω αρχικά να καθίσω στη θέση μου, ξέρω πως στο τέλος θα του κάνω το χατήρι γιατί φαίνεται να ταξιδεύουν μαζί, αλλά γιατί να μην του ταράξω λίγο την πάρλα;<br /></span></p><p><span style="font-family:arial;">Πάω κοντά και του δείχνω την κάρτα μου.<br /></span></p><p><span style="font-family:arial;">- Με συγχωρείτε, κύριος...<br /></span></p><p><span style="font-family:arial;">- Αχ...! Σε παρακαλώ, γίνεται να καθίσεις στη θέση μου...; Να, να, πάρε την κάρτα μου, σε παρακαλώ πολύ!<br /></span></p><p><span style="font-family:arial;">Αγχώθηκε παραπάνω από όσο περίμενα. Πόσο με προκαλεί αυτή του η αντίδραση που προδίδει ιδιοκτησία στο κορίτσι να το συνεχίσω...να του πω φερ' ειπείν ότι "κοίταξε να δεις, το χω γρουσουζιά να αλλάζω θέση" και οτι "την τελευταία φορά που άλλαξα θέση κοντέψαμε να συντριβούμε πάνω από τις Άλπεις". Δεν το κάνω τελικά. Βαριέμαι. Παίρνω το χαρτάκι του που μου δείχνει 25D. Ακριβώς δίπλα τους αλλά αμέσως μετά το διάδρομο. Παρόλα αυτά μπορώ και τους ακούω, οπότε έχει ένα κάποιοι ενδιαφέρον όλο αυτό. Αγαπώ τις γρήγορες εξακριβώσεις σχετικά με τις ζωές αγνώστων στα ταξίδια και διακριτικά επικεντρώνω την προσοχή μου στα λόγια τους. Κυρίως στα λόγια του γέρου γιατί αυτός μιλούσε συνεχώς. Και έλεγε με ένα λόγο γλοιώδη, με μια προσπάθεια να φέρει τα πράματα εύκολα για αυτόν, να πείσει την κοπέλα να ηρεμήσει, να την κάνει να γλυκάνει λίγο το παγωμένο βλέμμα της που ακτινοβολούσε οργή και μίσος..:<br /></span></p><p><span style="font-family:arial;">- Θα σας βολέψω όλους, μη στεναχωριέσαι...κι εσένα και τον πατέρα σου, θα περάσετε πολύ καλά μαζί μου. Εγώ είμαι πολύ σημαντικός, τους ξέρω όλους στην Κρήτη, θα δεις, θα περάσουμε πολύ καλά πουλάκι μου. Έλα, κουράστηκες; Έλα γείρε λίγο την καρεκλίτσα σου να κοιμηθείς. Κάτσε να πατήσω το κουμπάκι να γείρει. Άστο άστο σε μένα, ξέρω εγώ, έχω ταξιδέψει πολύ, έλα καρδούλα μου ακούμπησε το κεφαλάκι σου.<br /></span></p><p><span style="font-family:arial;">- Μιλάς συνέχεια, με τσατίζεις, κλείσ' το στομα σου, του απάντησε αυτή με σπαστά ελληνικά στη λογοδιάρειά του.<br /></span></p><p><span style="font-family:arial;">- Καλά ψυχή μου, καλά...ήσυχα ήσυχα, όλα καλά, όλα καλά...<br /></span></p><p><span style="font-family:arial;">Πίσω μου καθόταν ένας άλλος γέρος, με σκαμμένο πρόσωπο και ανακατεμένο μαλλί, μαζί με ένα πιτσιρίκι όχι πάνω από εφτά χρονών. Ήταν ο πατέρας της, ο οποίος φαινόταν ότι δεν καταλάβαινε καθόλου ελληνικά και το παιδάκι πρέπει να ήταν δικό της.</span><span style="font-family:arial;"><br /></span></p><p><span style="font-family:arial;">- Όλιβερ..!! Πάρε και τη δικιά μου την καραμέλα, επέμενε δέκα φορές ο χοντρός φωνάζοντας γλυκά στο παιδί, δίνοντάς του την καραμέλα που μοιράζουν οι αεροσυνοδοί πριν την πτήση, σε μια ελεεινή προσπάθεια να γίνει συμπαθής στην κοπέλα.<br /></span></p><p><span style="font-family:arial;">Έγινε το cross check, βρήκα θέση στο παράθυρο, ακριβώς μια σειρά πίσω. Στην πτήση, τις φορές που δε χάζευα το Αιγαίο και τα νησιά το μάτι μου έπεφτε στον άθλιο της θέσης 25Β και στο κρεατένιο κεφάλι του που έγερνε συνεχώς προς τα δεξιά και όλο μιλούσε. Καμιά φορά εκείνη έχανε τον έλεγχο και ξεπερνούσε τα όριά της και το οργισμένο χέρι της </span><span style="font-family:arial;"></span><span style="font-family:arial;"> με το άγριο μανικιούρ, σηκωνόταν απότομα, ίσιο, τελείως τεντωμένο, σαν κεραυνός ικανός να σκίσει την άτρακτο του αεροπλάνου με τα νύχια του και τότε αυτός επέστρεφε υπάκουα για λίγο στο μαξιλάρι της θέσης του. Μετά έβρισκε μια ηλίθια αφορμή και της ξαναμιλούσε.<br /></span></p><p><span style="font-family:arial;"> Στο τέλος, στο αεροδρόμιο, στην παραλαβή των αποσκευών η κοπέλα τελείως αποκαμωμένη, σα να άρχιζε να συνέρχεται από ολική νάρκωση αλλά να βασανίζεται ακόμα από τρομερούς ιλίγγους κάθισε στα μεταλλικά καθίσματα της αίθουσας. Οι βαλίτσες άργησαν πολύ να έρθουν. Ο γέρος πήρε πρωτοβουλία, της έβγαλε τα σανδάλια και άρχισε να της τρίβει τις πατούσες με φούρια λες και προσπαθούσε να την επαναφέρει στη ζωή. Ήταν η πρώτη φορά που εκείνη έσκασε ένα χαμόγελο. Ούτε ευτυχίας βέβαια, ούτε χαράς. Ένα ελαφρύ σκληρό ειρωνικό χαμόγελο, για το γελοίο μέλλοντα σύντροφό της, που ξεφτιλίζεται μπροστά στους εκατό συνεπιβάτες της πτήσης, που πέφτει στα πόδια της για το τίποτα, που εκείνη ξέρει ότι αν θελήσει μπορεί να τον κάνει να φορέσει στολή μπαλαρίνας και να χορέψει μόνος στην κεντρική πλατεία του χωριού του.<br /></span></p><p><span style="font-family:arial;">Πέρασα πίσω από το γέρο σε απόσταση αναπνοής. Εκείνος σκυμμένος πιστά στο καθήκον του έτριβε δυνατά. Προσπάθησα να πάρω το πιο αηδιασμένο βλέμμα μου. Προσπάθησα αρκετά και κάτι κατάφερα. Γύρισα και της το χάρισα απλόχερα. Έναν εκφραστικό εμετό όλο για χάρη της. Κι ευχήθηκα στο γέρο να ζήσει άλλα σαράντα χρόνια. Να ζήσει με τις αισθήσεις του σε πλήρη λειτουργία. Να την κουράσει, να την εξουθενώσει με τις άσκοπες φλυαρίες του. Τα βράδια να την υποχρεώνει να ανοίγει τα ρώσσικά της πόδια και δέχεται μέσα της το γέρικο μαραμένο όργανό του και την κάτασπρη κοιλιά του να τρίβεται στη δική της. Να την υποχρεώνει να καταπίνει τις ελάχιστες σταγόνες απ' το πεθαμένο σπέρμα του και ύστερα να της ζητάει ολονυχτίες με αγκαλιές και τρυφερότητες. Της ευχήθηκα έτσι να υποφέρει. Να μη βρει ποτέ το κουράγιο να τον δολοφονήσει. Κι όταν ο γέρος πεθάνει ήσυχος και ευτυχής από βαθιά καλοζωισμένα γεράματα να της αφήσει όλη του την περιουσία. Κι αυτή να είναι εξηνταπεντάρα και να 'χει χαθεί όλη της η ζωή μέσα στην αγκαλιά του, μέσα στα σάλια του και στη βρώμα του ιδρώτα του. Της ευχήθηκα με όλη μου την καρδιά.<br /></span></p><p><span style="font-family:arial;"><br /></span></p><p><span style="font-family:arial;">Κι ήταν αυτό το πρώτο ταξίδι της ζωής μου που ξεκίνησε με ευχές.<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-4756947963096966282?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-10462871606161066912010-07-06T23:32:00.003+03:002010-07-06T23:36:00.535+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-vi19z4LEi0&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/-vi19z4LEi0&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><div><br /></div><div><br /><span class="Apple-style-span" style="line-height: 14px; "><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFFF;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">Να ‘μασταν ένα ξημέρωμα στο στενό της Μιραφλόρες<br />Άγνωστοι επιβάτες καπνιστές<br />Στεκούμενοι ήσυχα σ’ ενός καραβιού τη μύτη<br />Ήσυχα σαν να 'ταν αυτό το φοβερό θέαμα σύνηθες</span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="line-height: 14px; "><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFFF;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="line-height: 14px; "><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFFF;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="line-height: 14px; "><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFFF;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-1046287160616106691?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-58783017964356329842010-03-29T02:54:00.009+03:002010-04-09T03:07:18.261+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/S6_uxFbwRuI/AAAAAAAAA1A/GaObGEg1ncg/s1600/fernsehturm.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 295px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/S6_uxFbwRuI/AAAAAAAAA1A/GaObGEg1ncg/s400/fernsehturm.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453840200808548066" border="0" /></a> <br /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5CGeorge%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:none; mso-hyphenate:none; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:Arial; mso-font-kerning:.5pt; mso-fareast-language:#00FF;} @page Section1 {size:595.25pt 841.85pt; margin:2.0cm 2.0cm 2.0cm 2.0cm; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1; mso-footnote-position:beneath-text;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5CGeorge%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:none; mso-hyphenate:none; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:Arial; mso-font-kerning:.5pt; mso-fareast-language:#00FF;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> </p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><i>Η γιαγιά η Μαριγώ ζήτησε απ' τους φύλακες του νοσοκομείου να την αφήσουν να πάρει ένα παλιό κρεβάτι που προοριζόταν για παλιοσίδερα. Εκείνοι της το έδωσαν Όμως ήταν βαρύ κι αυτή τόσο πολύ γριά, καμπουριασμένη κι αδύνατη απ' την πείνα που δε θα μπορούσε με τίποτα να το μεταφέρει. Πιο 'κει βρήκε ένα στρατιώτη. Τον χτύπησε ελαφρία στην πλάτη με το δαχτυλάκι της. Του έδωσε με νοήματα να καταλάβει. Του έδειξε και το σπίτι, λίγο πιο πέρα απ' το προξενείο. Σε μισή ώρα ο στρατιώτης μπήκε μέσα στην αυλή με το κρεβάτι στον ώμο. Τα παιδιά που έπαιζαν χάμω πάγωσαν. Είχαν δει πολλούς όμοιους μ’ αυτόν να σκοτώνουν στο δρόμο για πλάκα. Η είσοδος ενός κατακτητή στην αυλή δεν υπήρχε περίπτωση να είναι για καλό. Η Κατίνα τρομοκρατημένη – προσπαθώντας με κόπο να το κρύψει – του έδειξε πού να το ακουμπήσει. Εκείνος το άφησε απαλά, χαμογέλασε, έκλεισε το μάτι στα πιτσιρίκια κι εξαφανίστηκε... <br /></i></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"> <br /></span><span style="font-size:85%;"><i><o:p></o:p></i></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Περπατάμε αργά. Σε λίγα λεπτά θα απαγορευτεί η κυκλοφορία. Εκείνη τη στιγμή εμείς θα είμαστε ακόμα στο δρόμο. Θα κινηθούμε κρυφά, απ' τα σκοτεινά δρομάκια, απ' τις απόμερες διαδρομές της πόλης. Περνούν από μακριά κατευθυνόμενα προς τις θέσεις ενάρξεως υπηρεσίας, τα πρώτα περίπολα της περιοχής για απόψε. Αν μας πιάσουν έξω το πιθανότερο είναι να ξημερώσουμε με εξονυχιστική ανάκριση και σίγουρα μια μεγάλη ταλαιπωρία με αυτεπάγγελτη δίωξη για καταπάτηση τον κανονισμών και δικαστήριο που για να πετύχεις αθώωση υφίστασαι τέτοια ταλαιπωρία και γραφειοκρατία, που θα προτιμούσες να περάσεις κανένα μήνα στις φυλακές για τις ελαφριές περιπτώσεις. Βέβαια σημειώνεσαι μετά από αυτό και δεν είναι καθόλου σοφό να ζεις σημειωμένος μέσα σε ένα τέτοιο καθεστώς.</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Φτάνουμε στο σπίτι χωρίς πρόβλημα. Δε μας έχει δει κανείς για ακόμη μια φορά. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα είμαστε τόσο τυχεροί μ' αυτή τη συνήθεια που έχουμε να χανόμαστε στα σκοτεινά μέρη της πόλης. Γδυνόμαστε γρήγορα στο σκοτάδι. Μπορεί να έχει βομβαρδισμούς απόψε. Όμως απόψε εμείς γαμιόμαστε άγρια σε ένα δωμάτιο που θα μπορούσε άνετα να παρακολουθείται από τις υπηρεσίες ασφαλείας. </span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Το υπόλοιπο της νύχτας κύλησε ήσυχα.</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Τα πρωινά περπατάμε πολύ. Αυτό κάνουμε, μόνο περπατάμε. Μπορεί να μπλέξεις πολύ άσχημα αν διαπιστωθεί ότι δεν κάνεις τίποτα που να προσφέρει στη χώρα. Μας προδίδει το ύφος μας, αλλά πάντα περπατάμε. Μαθαίνουμε να ζούμε με εκείνο το τεχνητό σύνορο της πόλης. Να το αγνοούμε. Να ακούμε χωρίς συναισθήματα τον υπόγειο σιδηρόδρομο να διασχίζει την πόλη αργά χωρίς να σταματάει στους σταθμούς φαντάσματα. Να βλέπουμε τις βάρδιες να αλλάζουν σε κάθε πιθανή είσοδο των παλιών σταθμών.</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Στις δώδεκα κάθε μεσημέρι από τα μεγάφωνα ο «σημαιοφόρος πασών των συμβαδιστών» εκφωνεί από τον τηλεοπτικό πύργο την ημερήσια διάταξη της χώρας. Η λέξη «αρχηγός» είναι απαγορευμένη όταν αναφέρεσαι σε εκείνον. Προσπαθεί να διατηρήσει ένα ταπεινό προφίλ. Συνήθως απαγγέλει προπαγανδιστικές φανφάρες και κάποιες τάχα πολύ αισιόδοξες μικροειδήσεις για την κρατική παραγωγή, για την ανάπτυξη και την καλοζωία που σύντομα μας περιμένει. Πάντα πίστευα ότι οποιοδήποτε πολιτικό σύστημα έχει ανάγκη την έντονη προπαγάνδα και τον απόλυτο έλεγχο του τύπου και του λαού είναι προορισμένο να αποτύχει αργά ή γρήγορα. Φυσικά αυτές οι λέξεις δεν ηχήθηκαν ποτέ από εμένα. Έμειναν από φόβο στο μέρος του νοερού εκεί όπου φυλακίζονται πάντα οι μεγαλύτερές μας αλήθειες.</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Πήγαμε στον παλιό ζωολογικό κήπο. Δεν ξέρω ποια ανάγκη μας οδήγησε εκεί. Ίσως για να νοιώθαμε πιο κοντά στη φύση μήπως κάτι μας φανεί διαφορετικό. Ο κήπος δεν ήταν στην ίδια κατάσταση όπως πριν χρόνια που επισκέπτονταν τη χώρα τουρίστες από παντού. Τον κρατούσαν υποτίθεται για τη διασκέδαση των «συμβαδιστών» αλλά εγώ πίστευα πάντα ότι γινόταν περισσότερο από εγωισμό και κόντρα στα αντίπαλα κράτη, μια απέλπιδα προσπάθεια επίδειξης των αγαθών που μπορεί να επιτύχει το έθνος. Ο φύλακας μας κοίταξε παράξενα όταν κόψαμε εισιτήριο. Είχε μέρες να δει κόσμο. Τα ζώα ήταν πεινασμένα και ασθενικά, πολλά κλουβιά άδεια και βρώμικα. Κάποιοι στάβλοι είχαν δεχτεί μερικές βόμβες των δυνάμεων των συμμάχων πριν από κάτι μήνες – το είχα διαβάσει στην εφημερίδα – που δεν επιδιορθώθηκαν ακόμα. Προφανώς το μέρος δεν επιθεωρείται και τόσο συχνά από τις αρμόδιες υπηρεσίες.</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Σταθερά, κάθε μεσημέρι ξαναβρισκόμαστε γυμνοί στο κρεβάτι μας. Αφήνουμε τις κουρτίνες ανοιχτές να μπαίνει το φως καθώς ανακλάται πάνω στο φρέσκο χιόνι που έπεσε στις οροφές την προηγούμενη νύχτα. Αδιαφορούμε για το αν μας κοιτούν οι κάτοικοι των απέναντι κτιρίων. Δεν είμαστε οι μόνοι που με το σώμα μας ακάλυπτο πάμε πεισματικά αντίθετα στη μανία του καθεστώτος με την ομοιομορφία. Και η λέξη καθεστώς απαγορεύεται. Την αντικατέστησε πριν χρόνια ο όρος «αδελφότητα».</span><span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-size:85%;">Όπως και η λέξη «απαγορεύω». Αντί για αυτό χρησιμοποιείται το «προτείνεται». <i style="">Προτείνεται από το συμβούλιο των προστατών των συμβαδιστών να μην κυκλοφορεί κανείς αδερφός μας συμβαδιστής στους δρόμους μετά την 11μιση βραδυνή.<o:p></o:p></i></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Συχνά το κάνουμε κολλημένοι στο τζάμι του παραθύρου. Δεν έχει «προταθεί» ακόμα η μη σεξουαλική συνεύρεση στα παράθυρα. Δεν το έχουν σκεφτεί οι σοφοί της αδελφότητας.</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Όταν σκοτεινιάσει περπατάμε και πάλι. Είναι η αγαπημένη μας επικίνδυνη συνήθεια. Έχουμε πιει από εκείνο το φτηνό κρασί που φτιάχνουν στους κρατικούς αμπελώνες. Είναι ένα από τα λίγα καλά πράγματα που μπορείς να βρεις εδώ.</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Εκείνη καπνίζει ασταμάτητα. Την έχω δίπλα μου κι οι γυναίκες της κεντρικής οδού που ψαρεύουν μοναχικά αρσενικά δεν τολμούν να προσπαθήσουν καν να με αποπλανήσουν. Η μεθυσμένη αναπνοή της, η σιγουριά με την οποία περπατάει δίπλα μου και η παράξενη, αμήχανη γοητεία της, τις τρομάζει όπως ένας ιεροεξεταστής τις μάγισσες. Ξανά η διακοπή της κυκλοφορίας μας βρίσκει με τα βήματά μας να πατάνε πάνω στο μαύρο χιόνι, το βρώμικο χιόνι της πόλης, παιδί ενός πεισματάρη και βαρύ χειμώνα. Ο θόρυβος που κάνουν οι σόλες μας </span><span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-size:85%;">καθώς το συνθλίβουν μπορεί να ακουστεί εύκολα μέσα στην απέραντη ερημιά του αστικού κέντρου. Ακόμη μια φορά δε μας ακούει κανείς. Ξέρουμε ότι με βάση τις πιθανότητες είναι καθαρά θέμα χρόνου να εντοπιστούμε κάποια στιγμή από τους «προστάτες της φυλής» που οργώνουν όλη νύχτα κάθε γειτονιά και να μπλέξουμε. Καμιά φορά, σαν έχουμε επιστρέψει, στεκόμαστε στο παράθυρο, με σβηστό το φως και τους παρακολουθούμε να συζητούν μέσα στις στολές του και στα σκοτάδια. Καμιά φορά μου φαίνεται πως θα συνεχίσουμε να τους βλέπουμε ακόμα κι όταν αυτός ο παράξενος πόλεμος τελειώσει.</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Μερικές νύχτες δεν κοιμόμαστε καθόλου। Το πρωί μας τυφλώνει ο πρώτος ήλιος και κάποια πρόσκαιρη αισιοδοξία <br /></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Ντυνόμαστε αργά και συνεχίζουμε να περπατάμε…</span></p><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;"> <br /> <br /></span> <br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/0fGCzw7zUL4&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/0fGCzw7zUL4&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object></span> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-5878301796435632984?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-31796955997297313382009-10-13T21:17:00.010+03:002009-10-14T08:47:14.275+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/494qhyXz6EY&hl=en&fs=1&rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/494qhyXz6EY&hl=en&fs=1&rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object> <br /> <br /> <br /><meta equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"><title></title><meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.3 (Win32)"><style type="text/css"> <!-- @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } --> </style> <p style="margin-bottom: 0cm; font-family: times new roman;">Καλησπέρα από την ηπειρωτική Ευρώπη. Από το βράδυ, επιτέλους, ο καιρός χαλάει. Πώς διάολο γίνεται να συναντιούνται αντιθέσεις στο μυαλό μου τέτοια ώρα; Μια εσύ, με το νεοσυστηθέν γυμνό σου σώμα μέσα στο γάμησέ τα άνω κάτω σκοτεινό σαλόνι και μια, λόγω οίκτου μάλλον, εκείνη η καλοσυνάτη μεσόκοπη κυρία που περιμένει με αγωνία πότε θα έχω τον κήπο της έτοιμο να γεμίσει την άδεια ζωή της. Πέρνα μου λίγο απ' τον καπνό σου στο στόμα. Να βήξω φλώρικα και ύστερα θα αποφασίσω να μείνω σε σένα. Ασ' την αυτήν την καημένη. Περίμενε τόσα χρόνια. Ας κάνει λίγη ακόμα υπομονή. Είναι ξημέρωμα Κυριακής κι εγώ δεν είμαι καν τριάντα. Δε γαμιούνται οι αποχαιρετισμοί. Άκου δω τι ωραία που θα το στήσουμε. Στις δέκα και μισή το πρωί θα πούμε άνετο “γεια” λες και δε θα ξαναπετάξουν από απόψε αεροπλάνα λόγω μόνιμης κακοκαιρίας.</p> <p style="margin-bottom: 0cm; font-family: times new roman;">Προχτές, πριν τα μεσάνυχτα, ούτε που φανταζόμασταν τις εκατέρωθεν του ενδιάμεσου κόσμου υπάρξεις μας.</p> <p style="margin-bottom: 0cm; font-family: times new roman;">Ωστόσο, μ΄ αγαπάς; Εγώ ναι. </p> <p style="margin-bottom: 0cm; font-family: times new roman;"> <br /></p> <p style="margin-bottom: 0cm; font-family: times new roman;">Γεια...</p><p style="margin-bottom: 0cm; font-family: times new roman;"> <br /></p><p style="margin-bottom: 0cm; font-family: times new roman;"> <br /></p><p style="margin-bottom: 0cm; font-family: times new roman;"> <br /></p><p style="margin-bottom: 0cm; font-family: times new roman;"> <br /></p><p style="margin-bottom: 0cm; font-family: times new roman;"> <br /></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-3179695599729731338?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-54929733530511230842009-08-31T19:28:00.004+03:002009-09-04T10:01:45.728+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/2Ssc5sl2dVs&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/2Ssc5sl2dVs&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Ο πόθος που νιώθει για το σώμα της είναι σαν παλιό εργατικό τραγούδι. Μελωδικός, μελαγχολικός, καμιά φορά δυναμικός και απαιτητικός και ανήσυχος, μα σίγουρα πάντα βέβαιος για το ανεκπλήρωτο. Μισεί το πώς αυτή προσποιείται ότι αποδέχεται πρωί πρωί την αναπάντεχη επίσκεψή του στο κρεβάτι της. Εξοργίζεται με τον τρόπο που διεκδικεί τα θέλω της. Προσπαθεί να θυμηθεί τι δουλειά εχουν οι δυο τους στο Πέραμα. Είναι τελείως αλλόκοτο να βρίσκονται αυτός κι αυτή στο Πέραμα. Τα πράγματα δεν υπήρξαν ποτέ συμβατικά μεταξύ τους. Αυτό σαφέστατα το αποδεικνύει η συγκυριακή παρουσία τους σε ένα τέτοιο τόπο κι όχι οι αιώνες που έζησαν μαζί. Τώρα εδώ μπροστά τους έχει καράβια, τάνκερ, μικρά ναυπηγεία και προλεταριακά τυροπιτάδικα. Τα νερά είναι παμβρώμικα και τα σούπερ μάρκετ "Σκλαβενίτης". Αν υπήρχε ο έρωτας εκεί μαζί τους θα ήταν απίστευτο όσο απίστευτη θα ήταν η ύπαρξη ενός κυκλάμινου του καλοκαιριού με άρωμα αχινού. Τέλος πάντων, ήταν μεσημέρι καυτό και πέταξαν κάτι απ' τον καθένα σε μια άδεια δεξαμενή. Απομακρύνθηκαν χωρίς πολλά λόγια ξέροντας πως είναι θέμα ημερών μερικοί τόνοι πετρελαίου να σκεπάσουν τα πεταμένα τους. Μετά εκείνος ταξίδεψε με μεγάλη ταχύτητα και εικονική - προσωρινή αίσθηση ελευθερίας, κατευθυνόμενος νότια. Για εκείνη εξακολουθούμε να μην έχουμε επαρκή πληροφόρηση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-5492973353051123084?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-58146505723203798222009-06-28T00:50:00.011+03:002009-07-12T18:16:17.126+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/Sln63jwAX4I/AAAAAAAAAzs/a0dcEHNN9Tk/s1600-h/oilpaint2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 371px; height: 285px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/Sln63jwAX4I/AAAAAAAAAzs/a0dcEHNN9Tk/s400/oilpaint2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357589064130256770" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:times new roman;"></span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family:times new roman;">Θα μείνω κρυμμένος όσο χρειαστεί πάνω στο μοναδικό δέντρο της Καρχηδόνας. Αυτού που τους καρπούς του γεύεται συχνά αυτός που αποκαλούν προφήτη. Σήμερα όμως τα φύλλα του και τα κλαδιά του θα είναι δικοί μου σύμμαχοι. </span><br /><span style="font-family:times new roman;">Έξω απ' το σπίτι του χιλιάδες, πηγμένοι για μέρες, να ικετεύουν την έξοδό του στο μεγάλο μπαλκόνι της αυλής του. Θα είμαι ήσυχος, το όπλο θα 'ναι σα να γεννήθηκε μαζί μου μέσα από τη μάνα μου, ένα φυσικό κομμάτι του σώματός μου. Καλολαδωμένο, ευθυγραμμισμένο και σιωπηλό με διόπτρα για αετίσιο μάτι. Θα πετύχει.<br /></span><br /><span style="font-family:times new roman;">Δε μισώ το Ζαρτόστ. Είναι ένας δύστυχος γεροξεκούτης, που νομίζει ότι βλέπει οράματα και οι ακαταλαβίστικες φράσεις του μαγεύουν το ηλίθιο πλήθος. Σήμερα, με τον ήλιο στα μισά του ουρανού, θα τους γλυτώσω από τις ψευδαισθήσεις. Θα είναι πόνος άλλα θα είναι για καλό. Μια σφαίρα μόνο θα χρειαστεί να κόψει στα δυο το κρανίο του προφήτη. Μια σφαίρα αθόρυβη, μικρούλα, στριφογυριστή θα αστράψει στον αέρα και ξαφνικά θα εκραγεί το κεφάλι του σε κομματάκια τρελού μυαλού, μικρά μικρά κόκκαλακια και συντριβάνια κατακόκκινο αίμα. Δε με τρομάζει το αίμα. η ζωή μου ήταν γεμάτη από αυτό. Ο λαός θα ουρλιάζει και θα τραβάει τα μαλλιά του. Όχι για πολύ.<br />Μέχρι οι ακολουθοι του προφήτη να δηλώσουν πως ήταν το θέλημα του Αχούρα Μάζντα να τον σηκώσει στους ουρανούς.<br />Οι βλάκες αμέσως θα πιστέψουν σ' αυτό.<br /><br />Άνοιξε μια πόρτα. Το πλήθος αναστέναξε βαθιά. Βγήκαν οι τέσσερις συνοδοί του που πάντα προμηνύουν μια νέα προφητεία. Το πλήθος κραύγαζε. Εκείνη τη στιγμή, όπως το είχα σχεδιάσει, όπλισα χωρίς να ακουστώ. Η διόπτρα κοιτούσε σταθερά προς τη μεγάλη πόρτα. Το χέρι μου χτισμένο. Η πίστη στο σκοπό μου τσιμέντωνε τους μύες μου.<br /><br />Ο προφήτης τελικά εμφανίστηκε. Οι κραυγές μεγάλωσαν πολύ. Γελαστός και ζεστός, έκλεισε τα μάτια σήκωσε τα χερια ψηλά και το πλήθος άρχισε να ηρεμεί. Έγινε ησυχία. Ησυχία τεράστια. Μπορούσα να ακούσω το μετάξι από το μανδύα του να τρίβεται στις ελάχιστές του κινήσεις. Η στιγμή μου είχε έρθει. Τα νήματα του σταυρού της διόπτρας ραμμένα ανάμεσα στα μάτια του αργοκίνητου γέροντα.<br /><br />Μετρούσα ανάποδα τα δευτερόλεπτα. Είπα η στιγμή μου είχε έρθει!<br />Ο δείκτης μου πίεσε τη σκανδάλη στην πρώτη σκάλα.<br />Ο προφήτης ξανασήκωσε τα χέρια σα να περίμενε το θάνατό του.<br />Αυτή η αναπάντεχη και παράξενη με φρέναρε στιγμιαία αλλά δε με σταμάτησε. Ποτέ!<br />Το δάχτυλό μου προχώρησε λίγο πιο κάτω.<br />Εκείνος έκλεισε πάλι τα μάτια.<br />Πίεσα ελαφρά.<br />Πρόλαβε να φωνάξει: "ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΜΑΙ ΝΕΚΡΟΟΟΟΣ...!!!"<br /><br />Δυο μικρές, ελάχιστες συμπαντικές στιγμές πριν η βολίδα αφήσει την κάνη και μια αληθινά προφητική φράση αυτού που πίστευα ξεκούτη, τάραξαν το όπλο μου κι αυτό λάθεψε ενάντια σε όλα τα προγνωστικά. Η σφαίρα καρφώθηκε στην τεφροδόχο της Ιερής Φωτιάς, την έσπασε κι η στάχτη σκόρπισε στην αυλή. Σε κλάσματα δευτερολέπτων από το μυαλό μου περάσαν εκατομμύρια σκέψεις. Η εκπαίδευση στις μυστικές υπηρεσίες, οι τίτλοι τιμής από τη Βασίλισσα, το απόλυτο ρεκόρ σε αποστολές ακραίες, απείρως δυσκολότερες. Η αλλαγή της ιστορίας που μου ανατέθηκε. Η πίστη μου σ' αυτό. Όχι!!! Αυτό δεν μπορούσε να συμβεί ποτέ. Η μικρή κραυγή απελπισίας που έβγαλα πάνω στο ασύλληπτο θαύμα που συντελέστηκε και έσωσε τον προφήτη ακούστηκε παντού. Τα δέντρο δεν ήταν πια αρκετό για να με κρύψει. Με ανακάλυψαν αμέσως. Άρχισαν να το κουνάν με όλη τους τη δύναμη. Έπεσα άσχημα στο ξερό έδαφος με το κεφάλι.<br />Το αίμα απ' το χτυπημένο μου κρανίο μου άρχισε να μου κατακλύζει τα μάτια.<br />Το όπλο στα χέρια μου έμοιαζε σαφώς εργαλείο του Άνγκρα Μάινιου.<br /><br />Η οργή του λαού για την τρομερή βλασφημία του υπηρέτη του κακού κατά της Ιερής Φωτιάς την ώρα μάλιστα που ο λατρεμένος τους προφήτης μάντευε το θάνατό του, τους έκαψε το νου και ήταν τόσο το μένος τους που μέσα στην παραζάλη του χτυπήματός μου αντιλήφθηκα ότι άρχισαν να μου αποσπούν κομμάτια του σώματός μου με τα δόντια τους. Όσο μπορούσα ακόμη να νιώθω ήταν βέβαιο ότι οι σάρκες που αποκολούνταν βίαια, τα κόκκαλά μου άρχιζαν να εμφανίζονται. Μια μεγάλη κοτρώνα που μια γυναίκα κατέβασε με δύναμη στο πρόσωπό μου με αποτέλειωσε. Δυο τρεις πορφυρές από αίμα στιγμές που διαρκούν όσο το ανοιγόκλειμα του ματιού και σταμάτησα για πάντα να αισθάνομαι.<br /><br />Όσο αυτοί είχαν πέσει τριγύρω μου λυσασμένοι και πασάλειβαν στόματα, πρόσωπα και ρούχα με το αίμα μου που σιγά σιγά τελείωνε, οι υπόλοιποι που βρίσκονταν μακριά από το δέντρο, σαστισμένοι κοίταζαν μια τον προφήτη και μια τον ανθρώπινο τυφώνα που με κατακρεουργούσε χωρίς να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Ο προφήτης ξαναφώναξε: "ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΜΑΙ ΝΕΚΡΟΟΟΟΣ...!"...<br /><br />Οι ακόλουθοι στέκονταν παγωμένοι, χωρίς να έχουν ιδέα τι εννοεί ο Ζαρτόστ. Τότε εκείνος, με μια γρήγορη κίνηση που κανένας ποτέ δε θα μπορούσε να προβλέψει, τράβηξε μέσα από το μανδύα του ένα κοφτερό στιλέτο και σαν αστραπή το κάρφωσε στο στήθος του, κραυγάζοντας για ένα δευτερόλεπτο από τον πόνο και πέφτοντας ύστερα πάνω στο λευκό μάρμαρο δίπλα στην Ιερή Φωτιά που σιγοέσβηνε.<br /><br />Ανεβαίναμε με διαφορά ύψους λίγων μέτρων. Εγώ λίγο πιο πάνω αφού είχα πεθάνει νωρίτερα. Κοιτούσαμε κι οι δυο κάτω τα νεκρά σώματά μας, το γέρικο και κοκκαλιασμένο δικό του και το κομματιασμένο δικό μου. Ώσπου φτάσαμε στο ίδιο ύψος. Ο Ζαρτόστ είχε βλέμμα σοβαρό, αξιοσέβαστο, τέτοιο που μπορούσε να υποτάξει τον καθένα. Με κοίταξε ήρεμος, ανέκφραστος βαθιά στα μάτια. Έμοιαζε παντοδύναμος. Πάγωσα. Οι λάθος διαπιστώσεις μου γι' αυτόν ήταν ο αληθινός μου θάνατος.<br /><br /><br />Ξαφνικά αλλοιθώρησε, έβγαλε τη γλώσσα του στην άκρη έξω απ' το στόμα του, χαμογέλασε ηλίθια και ξεφώνησε:<br /><br />"Μπουρδούμ μπουρδούμ...!!!!!ΑΑΑΑΑΑΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!!!!"<br /><br />και με παρανοϊκό, διαβολεμένο γέλιο ουρλιαχτών, εκτοξεύθηκε προς τον ουρανό με τέτοια ταχύτητα, που μου θύμισε παραφουσκωμένο τρελό μπαλονάκι από παιδικό πάρτυ που κάποιος μόλις είχε τρυπήσει.<br /><br /></span><br /><br /><br /></div><span style="font-family:times new roman;"><br /><br /></span></div><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8zy2B_tQTWc&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/8zy2B_tQTWc&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-5814650572320379822?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-21526796000266676302009-05-16T23:14:00.008+03:002011-03-09T00:27:16.280+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/Sg8fN6YjIqI/AAAAAAAAAzk/ZnQgSnmi-V8/s1600-h/cover-dscn4576.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 299px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/Sg8fN6YjIqI/AAAAAAAAAzk/ZnQgSnmi-V8/s400/cover-dscn4576.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336518407328309922" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;">Paul Varjak:</span><span style="font-family:times new roman;"> I love you.</span><br /><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;">Holly Golightly:</span><span style="font-family:times new roman;"> So what.</span><br /><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;">Paul Varjak:</span><span style="font-family:times new roman;"> So what? So plenty! I love you, you belong to me!</span><br /><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;">Holly Golightly:</span><span style="font-family:times new roman;"> [tearfully] No. People don't belong to people.</span><br /><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;">Paul Varjak:</span><span style="font-family:times new roman;"> Of course they do!</span><br /><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;">Holly Golightly:</span><span style="font-family:times new roman;"> I'll never let ANYBODY put me in a cage.</span><div><span style="font-family:times new roman;"><br /></span></div><div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'times new roman'; "><i><br /></i></span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'times new roman'; "><i><br /></i></span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'times new roman'; "><i><br /></i></span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'times new roman'; "><i><br /></i></span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'times new roman'; "><i><span class="Apple-style-span" >From the film "Breakfast at Tiffany's" (1961)</span></i></span></div><span style="font-family:times new roman;"><br /></span><span style="font-family:times new roman;"></span> <br /><span style="font-family:times new roman;"><br /><br /></span><span style="font-family:times new roman;"> </span><span style="font-family:times new roman;"> </span><span style="font-family:times new roman;"> </span><span style="font-family:times new roman;"> </span><span style="font-family:times new roman;"> </span><span style="font-family:times new roman;"> </span><span style="font-family:times new roman;"> </span><span style="font-family:times new roman;"> </span><span style="font-family:times new roman;"> </span><span style="font-family:times new roman;"> </span><span style="font-family:times new roman;"> </span><span style="font-family:times new roman;"> </span><span style="font-family:times new roman;"> </span><span style="font-family:times new roman;"> </span><span style="font-family:times new roman;"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-2152679600026667630?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-16069615137068519452009-05-09T19:30:00.008+03:002009-05-11T00:10:44.539+03:00<span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" ><br /><br />Ένα χαρούμενο κορίτσι πετάει μια τσάντα στον αέρα κι ένας μεσήλικας ατενίζει τον ουρανό την πρώτη μέρα της σύνταξής του. Οι μαθητές του George Herriot school κάνουν αμέριμνες σβούρες απολαμβάνοντας την ξένοιαστη ζωή, </span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" >δυο μεθυσμένες κυρίες χαζογελούν στη μέση του δρόμου κινδυνεύοντας να τις πατήσει κανένα αμάξι. Ένα Boeing777 κερδίζει γρήγορα ύψος σκεπτόμενο τη μακρινή Ιαπωνία κι ένα περιπολικό τρέχει τσιρίζοντας αγχωμένο. Μια στάλα μπύρα που παρα τρίχα γλύτωσε τη θυσία κυλάει πάνω σε ένα ξύλινο τραπέζι.</span><br /></span></span></span><br /><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-size:85%;">Η τσίχλα που προκαλεί μπελάδες, μου είπε μια φορά, αντί για αντίο: "Τα ταξίδια θα μας βοηθήσουν πολύ..." . Συμφώνησα χωρίς να το ξέρει.</span></span></span></span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><br /></span><br /><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" >Κι η Morgana πήρε απαλά το ματόκλαδο απ' το μάγουλό μου και </span></span></span><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" >μου ζήτησε να κάνω ευχή. Έκανα και διάλεξα το δείκτη της. Και το ματόκλαδο κόλλησε στο δείκτη της.</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" >- Τι ευχήθηκες, μαλακισμένε;</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" >- Δεν κάνει να σου πω, δε θα πιάσει.</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" >- Θα πιάσει, θα πιάσει!</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" >- Ευχήθηκα να κάνω μια βόλτα στον κόσμο, της ψιθύρισα....</span><span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" >Όμως κάποιος εκείνη τη στιγμή της απέσπασε την προσοχή και δε με άκουσε.<br /><br /><br /><br /></span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SgdADiCAzWI/AAAAAAAAAzc/LI0om0KimTk/s1600-h/thistle.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 266px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SgdADiCAzWI/AAAAAAAAAzc/LI0om0KimTk/s400/thistle.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334302713062673762" border="0" /></a><br /><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" ><br /><br /></span></span></span><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:times new roman;">Τρεις ώρες και είκοσι λεπτά. Επίπεδο πτήσης το FL380. Ο εναέριος χώρος της Γαλλίας γεμάτος. Κάθε λίγο βλέπουμε air traffic γύρω. Δίπλα μου οι δυο κυρίες σε όλη αυτή τη διάρκεια έχουν μιλήσει για όλα τα καλλυντικά και τα κοσμήματα του κόσμου, για την κοινωνική ζωή της ελληνικής κοινότητας του Σικάγο. Οι ωτασπίδες δε βοηθούν και πολύ. Οι κυρίες τις διαπερνάνε χωρίς δυσκολία.<br /><br />Στο Gatwick ο καιρός ενδιάμεσος, σε συννεφιά και λιακάδα. Κάποιος αγχωμένος ψηλός και άχαρος προσπαθώντας να βολέψει τις τεράστιες βαλίτσες του φωτομοντέλου που συνοδεύει, με σκουντάει δυνατά και παίρνει τη σειρά μου για το λεωφορείο. Μια μικρή Γαλλίδα πιο κει έχει ξεραθεί στο γέλιο με τη σκηνή. Την επαναλαμβάνει γελώντας και φωνάζοντας "J' arriveeeeeeeee...." και πέφτει πάνω μου με την ίδια φόρα.<br /><br />Heathrow Terminal 5. Τροχοδρομώντας περνάμε δίπλα από εναν γίγαντα A380 των Singapore Airlines. Line up &amp; take off από τον 27L...<br />Τη νύχτα, από ψηλά οι αγγλικές πόλεις φωτισμένες σου δείχνουν πολύ καθαρά το χωροταξικό σχεδιασμό τους.<br /><br />100 Edinburgh Airport Express Shuttle.<br />Είναι Σάββατο βράδυ, η ζωή έχει χυθεί από νωρίς στους δρόμους του Old Smoky, του Auld Reekie στα Γαελλικά. Οι άντρες φοράνε kilts. Δεν είναι εθνικη γιορτή, ούτε ειδική περίσταση. Είναι απλά ένα συνηθισμένο Σάββατο βράδυ. Ο verde spirale με μάζεψε απ' το τέρμα. Η νίκη των Ιρλανδών επί των Σκοτσέζων στο Six Nations Rugby τους έντυσε όλους στα πράσινα. Δεν υπάρχει λογική τα Σαββατόβραδα. Ο καθένας κάνει ότι γουστάρει χωρίς να παρεξηγηθεί. Τα CCTV βέβαια σταθερά εκεί να θέτουν τα όρια. Οι σειρήνες των περιπολικών συμπληρώνουν μαξιμαλιστικά τους χιλιάδες διαφορετικούς ήχους της πόλης.<br /><br />Το τέλος της νύχτας μας στέλνει σε ένα κοινόβιο. Τα πάρτι τους έχει τελειώσει από ώρα. Οι τρεις Γαλλίδες κι ο Νοτιοαφρικάνος τους συγκάτοικος έχουν λιώσει απ' την κούραση. Εκείνες δούλευαν όλη μέρα σε μια καντίνα που φτιάχνει κρέπες κι αυτός ετρεχε σε ντίλες από δω κι από 'κει. Ο "πεθαμένος" είχε βρωμίσει στη μέσα τσέπη του. Τον έβγαλε έξω, με το σακουλάκι. Πήραμε για είκοσι λίρες. Ο verde είπε ότι ήταν αρκετά καλό πράμα, όχι πολυ στεγνό βέβαια. Οι Γαλλίδες στρίβανε αβέρτα. Συχνά βρισκόμουν να κρατάω δυο απ' αυτά στο χέρι και να μην ξέρω ποιό πάει αριστερά και ποιό δεξιά.<br /><br />Φεύγοντας για την West Crosscauseway τα πεζοδρόμια ήταν γεμάτα ανεξέλεγκτους πιωμένους, Σκοτσέζους, Ιρλανδούς, Άγγλους, οτιδήποτε...<br /><br />Lat 55</span></span><b>°</b><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:times new roman;">56'43,8"N/Long 3</span></span><b>°</b><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:times new roman;">9'38,3"W<br />Το "Arthur's seat" ήθελε πρωινή πεζοπορεία σχεδόν 7 χιλιομέτρων και κάποια σημαντική ανάβαση. Στην κορυφή φυσούσε άγρια. Ανοίξαμε δυο Carlsberg με τον αναπτήρα του verde spirale. Εκείνη την ώρα ήταν πράγματι η καλύτερη lager του κόσμου. Αργά το βράδυ κύλησαν μερικά swing jamming με μερικούς μουσικούς από όλο τον κόσμο στο Jazz Bar. Κάναμε παρέα πάνω στη σκηνή με τον William απ' το Ohio, τον Valentino απ' την Ισπανία, τον Peter απ' τη Γλασκώβη και τον Sean απ' τη Βοστώνη.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">St. Patrick's day.</span> Κανείς απ' τους δυο μας δεν ήξερε τι μέρα ήταν. Το ανακαλύψαμε βγαίνοντας απ' το σπίτι και ενώ περιμέναμε σχετικά άδεια την πόλη το κέντρο της ήταν Σαββατιάτικο. Η μέρα του αγίου των Ιρλανδών κι η Guiness πρόλαβε κι έγινε ο επίσημος χορηγός της επετείου. Στο Espionage οι γυναίκες πιωμένες, τρελαμένες, άγριες, έτοιμες για όλα, κοιτούν με αυθάδεια και επιμονή. Η Maria Strani απ' το Bari είχε πιει κι αυτή πολύ και κοιτούσε γλυκά. Το ίδιο κι εγώ. Κολλήσαμε σε ένα απόμερο τοίχο κρυφά απ' την παρέα της. Κρυφά κι απ' τις δήθεν ενοχές της για τον Πορτογάλο φίλο της.<br /><br />Πιο μετά, αργά τα ξημερώματα, φεύγουμε με τον verde, καθόμαστε κάτω στα μεθυσμένα πεζοδρόμια, περνάμε από στενά closes, κερνάμε στριφτό στη Hannah απ' το Liverpool, περπατάμε πολύ, περπατάμε πάρα πολύ, μπαίνουμε στα νεκροταφεία και βρίσκουμε μια γυναικεία γόβα παρατημένη πάνω σε ενα τάφο τα μεσάνυχτα και μερικους γυμνοσάλιαγκες να την τριγυρίζουν...<br /><br />Αργότερα βλέπω ένα όνειρο:<br /></span></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" ><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);"><br />Πόσο σ'αγαπώ όταν μιλάς έτσι...Χτες το βράδυ ήσουν αεροσυνοδός, καθόσουν μαζί με άλλες δέκα σε ένα cafe του αεροδρομίου. Η μόνη που δε φορούσε το καπελάκι της. Η μόνη που δε χαζογελούσε με τις υπόλοιπες και απομονωνόταν επίτηδες στις σελίδες ενός περιοδικού που βαριόταν να διαβάζει. Κι όταν ήταν η ώρα να φύγετε για τη δουλειά σηκώθηκες χωρίς καμία διάθεση, απρόσμενα ατρόμητη ωστόσο για τις πτήσεις και με το περιοδικό στο χέρι, ακολούθησες το ανεπιθύμητό σου καθήκον...Σε λίγες ώρες δε θα είχες καμιά αναστολή να ρωτήσεις ασθενικά τους επιβάτες - χωρίς καμία ακραία χαρά που σου επιβάλλει η εταιρία να έχεις όταν σερβίρεις - και με το γνωστό σου θλιμμένο μισοχαμόγελο:<br />"Would you like something to drink, sir?"</span></span></span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:times new roman;">Princess street, "Costa Cafe", Maria Strani ξανά, νηφάλιοι αυτή τη φορά. Τίποτα περισσότερο από απλή φιλική κουβεντούλα. Στο Forest, το βράδυ έπαιζε ο John Langan με τους 3 Candles. Θα τον συναντουσα δυο μέρες αργότερα στη Buchanan st. της Γλασκώβης να τραγουδάει στο δρόμο για κέρματα, να μου λέει την ιστορία του, που στη Θεσσαλονίκη του G8 το 2003, δυο αστυνομικοί του κόλλησαν ενα 45αρι στον κρόταφο για να σταματήσει να παίζει στο δρόμο.<br /><br />Το παντελόνι που φοράω Πέμπτη βράδυ, αυτό που μοιάζει με kilt δεν έχω καταλάβει ακόμα τι σημαίνει. Συμπέρανα ότι ίσως είναι gay δείκτης στη Σκωτία γιατί πολλοί με κοιτούσαν περίεργα, ένας ταξιτζής μου σφύριξε κι ένας ψιλοπιωμένος πήγε να με κοροιδέψει πίσω απ' την πλάτη μου, αλλά γύρισα απότομα και μαζεύτηκε.<br /><br />Την άλλη μέρα βρήκαμε τον Alberto Quinci στα τρένα. Σε 50 λεπτά είμασταν στο σταθμό της Queen st. στη Γλασκώβη. Η Γλασκώβη είναι rock city, το είπε κι η Mari που δεν κάνει ποτέ λάθος σ' αυτά. Είναι μεγάλη, έχει ουρανοξύστες, αποθήκες, κατι σα λιμάνι στο ποτάμι της, είναι βιομηχανική, είναι βρώμικη σε σημεία. Περπατήσαμε 3 χιλιόμετρα για να βρούμε το University Chappel. Το Instal '09 Festival ξεκινούσε από εκεί με μερικά noise perfomance για εκκλησιαστικό όργανο. Ο κεντρικός καλεσμένος της ημέρας ήταν ο Hermann Nietsch. Γέρος, θεόχοντρος, με μακρύ άσπρο μούσι, σαν αποτυχημένος Αη Βασίλης περπάτησε αργά τον κεντρικό διάδρομο του ναΐσκου και κάθισε ακριβώς μπροστά μου. Η χοντρή κρεατένια πλάτη του γέμισε την πλάτη της καρέκλας ζορίζοντάς την αρκετά. Είχε μάτια μισόκλειστα, ανέπνεε βαριά, φούσκωνε και ξεφούσκωνε. Στο πρώτο perfomance, μιας Γερμανίδας καθηγήτριας, η ησυχία ήταν περισσότερη απ' το noise. Τη χάλασε μόνο ένα απότομο και άγριο ροχαλητό. Αυτό του Nietsch. Σε όλο αυτό το παράξενο κοινό, ο μόνος που τόλμησε να παραδεχτεί ότι αυτό που άκουγε ήταν βαρετό ήταν το σώμα του μεγάλου δάσκαλου, του κεντρικού καλεσμένου της βραδιάς. Αμηχανία σκορπίστηκε στους διανοούμενους. Με το spirale δαγκώσαμε τα χείλη. Αν δε σταματούσε ο νεαρός συνοδός του Nietsch το τραχύ του σφύριγμα μ' ένα σκούντημα σίγουρα τα γέλια μας θα έκανα συγχορδία μαζί του. Κλείνοντας τα μάτια φαντάστηκα μια χιονοστοιβάδα νευρικών γέλιων να διασπείρεται σαν ιός στο ναό, να καταστρέφει το perfomance. Και χαμογελούσα έντονα και ηλίθια. Φεύγοντας, ακριβώς έξω απ' το μικρό εκκλησάκι και τα σκοτάδια του που έμοιαζαν με Jack the ripper, συναντήσαμε δυο αντρικές φιγούρες. Η μια ήταν απ' τις πιο γνώριμες της Θεσσαλονίκης. Μου 'ρθε να του ψιθυρίσω: "τι γυρεύεις εσύ μεσ' στη νύχτα των άλλων...", παραφράζοντας ένα στίχο του. Δεν το ΄κανα φυσικά, κωλώνω σε κάτι τέτοια με τους διάσημους.<br /><br />Σάββατο πρωί, FL390 κατεύθυνση νότια. Κάτω από τα δεκαπέντε χιλιάδες πόδια η εναέρια κυκλοφορία γίνεται πυκνή, σα σύννεφο από μέλισσες που απογειώνονται από την κυψέλη προς κάθε κατεύθυνση. Τρένο Gatwick-Victoria Station, Εκεί ήλιος αχνός αλλά ζεστός, κόσμος σαν color index, μετανάστες, σκηνές από Καμπούλ όμως με διπλά κόκκινα λεωφορεία. Το Λονδίνο είναι η τέλεια χαρμανιέρα. Άνθρωποι απ' τη μέση ανατολή ήρθαν σε μια απ' τις πιο υγρές χώρες του κόσμου. Τρέχουν βιαστικά, να βρουν δουλειά, να πληρώσουν τα νοίκια,</span></span><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:times new roman;"> να προλάβουν να επιζήσουν. <br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jywa9oK3ytU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/jywa9oK3ytU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Εξακόσια μέτρα βορειοανατολικά από κει είναι το παλάτι του Buckingham. Μόνο εξακόσια μέτρα απέχουν η απόλυτη χλίδα απ' την απόλυτη πλέμπα. Αν ξαφνικά, απροειδοποίητα, όλοι οι βρισκόμενοι στη Victoria αποφάσιζαν να κινηθούν εχθρικά προς το παλάτι, δε θα έμενε εκεί ούτε θεμέλιο.<br /><br />Bus 16, Maidavale. Η Mari με περιμένει καπνίζοντας στη βεράντα του σπιτιού που της άφησε η επιστροφή του Zoze Godot στην Ελλάδα. Με πιάνει νευρικό γέλιο καθώς φαντάζομαι το Zoze να πληρώνει καθυστερημένο το νοίκι στη φρικαρισμένη Vanessa, την τυπική γριά αγγλίδα νοικοκυρά.<br /><br />Η Mari πάντα ξέρει. Δεν έχουμε μάθει πολύ καλά ο ένας τον άλλον αλλά την αγαπώ πολύ. Γιατί τέτοια που είναι μπορεί να κυκλώσει σε μια στιγμή με τη σκέψη της όλον τον πλανήτη, αλλά κι αυτή όπως κι εγω αναγκάζεται συχνά να είναι αυτόπτης μάρτυρας της απόπειρας δολοφονίας του πνεύματός της απ' την εξοντωτική δουλειά. Όμως αντιστέκεται με θάρρος σ' αυτό και συνεχίζει αιώνια να ονειροπολεί. Της φτάνει, όπως και σε μένα ακόμα κι ένα μικρό χαζοπαίχνιδο στο Google Earth και μπορεί να νιώσει ότι ταξίδεψε. Λίγα τέτοια μικρά έχουμε μοιραστεί κατά καιρούς και μας αδερφοποιούν κάπως. Μου χαρίζει ένα πολύ όμορφο και βιαστικό απόγευμα στο Notting Hill. Το βράδυ, στο σπίτι της, επιστρέφει η συγκάτοικος της η Valentina. Εξουθενωμένη απ' τη δουλειά της ως σεφ στο ιταλικό εστιατόρια, έχει να διαβάσει για την ιατρική. Δεν ξέρω πως το λένε αυτό που ένοιωσα όταν είδα τη Valentina. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Νομίζω πως δεν είχε να κάνει με την ομορφιά της. Ούτε μιλήσαμε καθόλου. Και στο τέλος δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν η Valentina μου άρεσε καν. Αλλά η παρουσία της στο χώρο, ο τρόπος που υπήρχε μέσα στο μικρό σπιρτόκουτο τους μου τάραξε τον ύπνο. Ωστόσο κοιμήθηκα λιγάκι.<br /><br />Η Mari υπολογισε ότι προλάβαινα να ξεκινήσω με το πρώτο φως για το κέντρο και από 'κει για το αεροδρόμιο. Όμως ήθελα όσο τίποτα μια σκοτεινή βόλτα του ξημερώματος στο Λονδίνο. Το 16 ήταν nightbus. Στις 3 και μισή βγήκα στην αυλή. Έσυρα τη βαλίτσα στην άσφαλτο. Τέτοιες ώρες, οι ρόδες τους κάνουν σίγουρα διαφορετικό θόρυβο. Μέσα σε ένα άδειο παρκάκι από ένα συγκρότημα κατοικιών ένας σχιστομάτης που εμφανίστηκε απότομα σαν από εντολή υπολογιστή, έρχεται περπατώντας αργά απ' την αντίθετη κατεύθυνση με σταματάει και ρωτάει ήσυχα:<br />- Do you have fire?<br />- Sorry, no, απαντάω βιαστικά ψαρωμένος.<br />- Ok thanks.<br />Συνεχίζει να περπατάει λίγο ακόμα και λίγο πιο πίσω συναντάει μια κοπέλα, ασιάτισσα κι αυτή και αρχίζουν να μαλώνουν άγρια φωνάζοντας σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα.<br /><br />Το Ν16 ταξιδεύει την πόλη μέσα στο ξημέρωμα. Στα σωθικά του κάθονται κουρασμένοι εργάτες, όλοι σκούροι ερχόμενοι από χωριά της ανατολής πνιγμένα στη σκόνη και την ξηρασία. Και τώρα βρίσκονται στο τρομερό Λονδίνο και γυρίζουν μέσα του με τόση άνεση και συνήθεια σα να είναι αυτό το φυσικό τους περιβάλλον.<br /><br />Στις δέκα παρά είκοσι τοπική και με λίγη καθυστέρηση το Boeing 737-400 της British Airways άφησε την τελευταία ροδιά στο έδαφος. Κάπου πάνω απ' τη Γαλλία επιτρέποντας μόνο το μπάσο σφύριγμα των δίδυμων Pratt &amp; Whitney - που συζητάνε παρέα με την καμμένη κηροζίνη - να περνάει τις ωτοασπίδες μου και να με νανουρίζει αποκοιμήθηκα. Στον ύπνο μου, ονειρεύτηκα ότι πήγα ένα ταξίδι:<br /><br /><br /></span></span><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/CSelBQDlY28&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/CSelBQDlY28&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-1606961513706851945?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-6324613747229653942009-05-06T01:02:00.009+03:002009-05-06T01:43:44.337+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SgC7frU9sBI/AAAAAAAAAzM/K0jFxE7IZck/s1600-h/airplane.yellow.baron1.bg.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SgC7frU9sBI/AAAAAAAAAzM/K0jFxE7IZck/s400/airplane.yellow.baron1.bg.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332468111687659538" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 204, 0);"><span style="font-family:times new roman;"><br /><br />Θα αναληφθούμε νέοι. Θα γίνει αναπάντεχα, εκεί όπου δεν το περιμένει κανείς, κάτι σαν αεροπορικό δυστύχημα.<br /><br />Θα μας θρηνήσουν για λίγο και μετά θα μας ξεχάσουν. Θα αφήσουμε πίσω μια ζωή ακατάστατη, χωρίς εξασφάλιση, σαν το δωμάτιο ενός αληθινού ζωγράφου. Θα έχει μουσικές, πινέλα και βαμμένες ποδιές εδώ κι εκεί, θα έχει καμβάδες μισοτελειωμένους, μισοσκισμένους, φτηνές μπογιές με αληθινά ωστόσο χρώματα. Κάποιοι θα μας μισήσουν γιατί δεν προσέξαμε ποτέ τους εαυτούς μας. Άλλοι θα μας κοιτάνε με συμπόνια καθώς θα κερδίζουμε ύψος και από κάτω θα ρίχνουν ουρανό στο μπαλόνι μας. Μέσα τους θα είναι ήσυχοι ότι αυτοί είναι ασφαλείς, ότι δε θα έχουν το ίδιο τέλος με μας.<br /><br />Θα μας θρηνήσουν λίγο και μετά θα φύγουν. Η ζωή δυστυχώς δε θα έχει χρόνο για άλλα μοιρολόγια. Σύντομα θα απαιτήσει την άμεση επιστροφή τους στα καθήκοντά τους. Θα αφήσουν βιαστικά το δημόσιο αναληφτήριο και ακολουθώντας όπως πάντα τυπική πορεία θα πιουν καφέ, κονιάκ και θα έχει και σοκολατένιες ελιές.<br /><br />Είπα θα αναληφθούμε όσο είναι καιρός.<br /><br />Από ψηλά θα αποχαιρετάμε με αγάπη όσους δεν κατάλαβαν τίποτα και με αγάπη, θα 'ναι κάπως σαν να μας λείπει αυτή η ασυμφωνία. Ύστερα θα μας νοιάζουν μόνο τα αεροπλάνα.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 153, 153);">Και κάπου κατά τις 7μιση κάτι θα μας ξυπνάει θυμίζοντας πόσο φοβόμαστε</span>.<br /><br /></span></span><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Ogb69OBceRI&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Ogb69OBceRI&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-632461374722965394?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-30292452679345722812009-05-03T02:28:00.008+03:002009-05-03T03:37:16.447+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/UyU9OLqQ8XA&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/UyU9OLqQ8XA&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-family:arial;font-size:130%;" >Τελευταία για να κοιμηθώ μετράω μόνο αεροπλάνα...<br /><br /><br />...σκατά, ούτε αυτό πιάνει<br /></span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-3029245267934572281?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-64297332397448529032009-04-27T13:36:00.016+03:002009-04-29T21:43:56.029+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SfWfOjdHI9I/AAAAAAAAAzE/y3oSQ15y5zI/s1600-h/Clara+Rockmore+Leon+Theremin.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 354px; height: 372px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SfWfOjdHI9I/AAAAAAAAAzE/y3oSQ15y5zI/s400/Clara+Rockmore+Leon+Theremin.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329340806447178706" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 102, 204);"><br /><br /></span></span></span><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 51, 204);"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 102, 204);"><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >Στα αδέρφια μου τους αριστερόχειρες και στο μαγνητικό πεδίο της.</span></span></span></span><br /></div><span style="color: rgb(204, 51, 204);"><span style="font-family:times new roman;"><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Η Clara κοιμήθηκε βαριά. Σχεδόν αμέσως από τη στιγμή που ξάπλωσε και σκέπασε το γερασμένο σώμα της με τη λεπτή κουβέρτα του ξενοδοχείου. Ανάσκελα, με τα χέρια σταυρωτά να κρατάνε το ένα το άλλο ακουμπώντας στην κοιλιά της, κοίταξε για λίγο το ταβάνι μέχρι τη στιγμή που οι αναπνοές της έγιναν σταδιακά υποσυνείδητες. Τότε, η παλιομοδίτικη ταπετσαρία του τοίχου έλιωσε κι άλλαξε στο μυαλό της ως η 5η λεωφόρος της Νέας Υόρκης, με κόσμο ντυμένο σε βραδυνά και φωτεινές μαρκίζες του Broadway και έπειτα Λιθουανικό ποωλίβαδο. Η έκφραση του προσώπου της ήταν ίδια με αυτή που έπαιρνε στην πλήρη αυτοσυγκέντρωσή της. Μάτια κλειστά, ανασηκωμένα φρύδια και πένθιμο ύφος προς τα κάτω. Πού και πού ροχάλισε ελαφρά, πιθανόν απόρροια της υπερβολικής έκθεσής της στις ετεροδίνες.</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Κάτι στιγμές αργότερα, το δεξί χέρι ανήσυχο άφησε τη θέση του και σύρθηκε από τα πλευρά της στο στρώμα. Το αριστερό που ξύπνησε από αυτή την αναταραχή ρώτησε:</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">- Τι σου συμβαίνει;</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">- Δεν έχω κοιμηθεί καθόλου απόψε κι ούτε πρόκειται, το νιώθω. Σκέφτομαι όλη αυτή τη δόξα...</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">- Τη δόξα;</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">- Ναι. Τον κόσμο που με αποθεώνει κάθε φορά. Που λατρεύει τις κινήσεις μου, το μικρό μου δάχτυλο που κανονίζει τέλεια τις μικρές αξίες, που δε φαλτσάρει ποτέ. Το καλύτερο aerial του κόσμου. Δεν μπορείς να καταλάβεις, είμαστε τόσο διαφορετικοί...</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Το αριστερό χέρι δεν απάντησε. Έμεινε κι αυτό άυπνο και τρεμάμενο από συνειδητοποίηση αχαριστίας και αγνωμοσύνης. Η ταραχή του κράτησε μερικές μέρες.</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Μέσα σ' αυτές τις μέρες, υπήρξε μια όπου η Clara έδειχνε τα μυστικά της κόλπα σε νέους φερέλπιδες μουσικούς. Όλοι αυτοί οι άγουροι λάτρεις των "ακροβατικών" των κάθε είδους βιρτουόζων της μουσικής, που ήθελαν ακόμα πολλά "ψωμιά" για να κατακτήσουν το πιο βαθύ της νόημα, θαύμαζαν ανώριμα κι αποκλειστικά την τεχνική του δεξιού χεριού και έμεναν πεισματικά καρφωμένοι σ' αυτό. Το αριστερό, πιο ευαίσθητο, για εκατοστά του δευτερολέπτου μην αντέχντας άλλο αυτή την ηλιθιότητα αντιστάθηκε στις διαταγές του εγκεφάλου της Clara κι αρχίζοντας να τρέμει από θλίψη, ανεβοκατέβηκε ασκόπως πάνω στην αντέννα. Τότε το δεξί μην καταλαβαίνοντας τι διάολο συμβαίνει και δεν μπορεί να παίξει σωστά, έχασε κι αυτό τελείως την ψυχραιμία του, πετάχτηκε μπροστά, τραβήχτηκε πίσω, μετά ξανά μπροστά και πάλι πίσω, φαλτσάροντας τόσο άσχημα, καταστρέφοντας το τρέμολο, σκοτώνοντας όλη τη μελωδία που είχε οδηγήσει μέχρι εδώ η μαεστρία της Clara. Ήταν τρομερό! Ωστόσο σχεδόν όλοι, χαμογελώντας με συγκατάβαση, το χρέωσαν στην περασμένη ηλικία της. Κανείς δε σκέφτηκε ότι υπήρχαν φορές που τα δυο της χέρια αντιμετώπιζαν κρίσεις εσωτερικής φύσεως και δεν τα πήγαιναν καθόλου καλά.</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Όταν εκείνη κατάλαβε τι είχε συμβεί, χαμογελώντας ελαφρά, ξαναπήρε δυναμικά τον έλεγχο των πράξεων των μελών της παίζοντας ένα απαλό συναισθηματικό θέμα σε χαμηλές σχετικά εντάσεις αλλά με έντονες δυναμικές εξάρσεις φωτίζοντας ξανά καινούριους δρόμους στους έκθαμβους νέους μουσικούς και αφήνοντάς τους άναυδους με τις εκπληκτικές εκφραστικές ικανότητες του αριστερού χεριού της.</span><br /><br /><br /></span></span><br /><br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9FLdHV9DZjM&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/9FLdHV9DZjM&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-6429733239744852903?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-16249836971024133462009-02-26T16:23:00.011+02:002009-03-11T00:14:42.835+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SaanuCGogUI/AAAAAAAAAy8/L4uaeM0Z-ws/s1600-h/ruins.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 349px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SaanuCGogUI/AAAAAAAAAy8/L4uaeM0Z-ws/s400/ruins.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307113620183220546" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><span style="font-family:times new roman;">Το τελευταίο πράγμα που του είπε ήταν: "Έχετε ωραίο όνομα για πιανίστα..."<br />και βγήκε έξω.<br /><br />Στους χαλασμένους δρόμους της πόλης,<br />λίγο πριν τα Ρώσικα κανόνια συρθούν προς το μέρος τους....<br /><br />...ήχησε μέσα στη νύχτα μοναχά ένα πιάνο,<br /><br />οι στρατιώτες έμειναν βουβοί κι ακίνητοι να αναρωτιούνται...<br /><br /></span></span><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-family:times new roman;" > Woher commt dieses Piano aus? </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 51);"><br /> <span style="color: rgb(51, 51, 51);font-family:times new roman;font-size:78%;" >Righteous among the nations</span></span><br /><br /><br /><br /><object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/C8ECpeex5hc&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/C8ECpeex5hc&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-1624983697102413346?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-41559569171925847152009-02-23T23:42:00.021+02:002009-02-24T14:42:14.993+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LTMwH_ggeV0&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/LTMwH_ggeV0&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br /><br /><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Αυτές τις μέρες σκέφτομαι μόνο ότι οι αδύναμοι και αναποφάσιστοι άνθρωποι είστε πιο θανατηφόροι κι από τα πιστόλια. Πέρσι ένας τέτοιος πήγε να με σακατέψει. Ευτυχώς όλα ήταν μια πλάνη. Φέτος έχω βρει καινούριο αλεξίσφαιρο καλού κακού! Παίρνω τα μέτρα μου. Όπως όλοι σας.<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Καλύτερα να έχουμε το νου μας...."</span> Σαν τρομαγμένοι νέοι γονείς, λες και μέσα μας κοιμάται κανένα νεογέννητο.<br /></span></span><span style=";font-family:times new roman;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Κι έτσι γινόμαστε ίδιοι καμιά φορά! Αδύναμοι και φοβιτσιάρηδες. Κρατάμε καβάτζες. Με μια διαφορά. Θέλω δικό μου μόνο ό,τι αποφάσισε να μου ανήκει.<br />Όχι όλα.<br /><br />Κι εσύ που ενώνεις, </span></span><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);">στα Ρώσικα,</span></span><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style=""> τα χέρια προς τον ουρανό, για να μη το καταλάβει κανείς, εσύ που μου γράφεις λευκά μηνύματα σε άσπρο φόντο γιατί φοβάσαι να παραδεχτείς ότι τα έγραψες, να ξέρεις αυτό: Λατρεύω το καμουφλάζ που γίνεται για παιχνίδι και κυνηγητό. Το σιχαίνομαι ωστόσο όταν γίνεται από μισόφοβο. Το επόμενο μήνυμα που θα θελήσεις να μου στείλεις θα<a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://farm1.static.flickr.com/125/343522680_7213734a09.jpg"> </a>το παραλάβω μόνο όταν η γλώσσα σου σχηματίσει ένα ένα τα γράμματά του στον ουρανίσκο μου. Αλλιώς μην μπεις στον κόπο. Χτες, η απογοήτευσή μου τρύπησε το σύμπαν. 19:30μ.μ.. Είμαι σκληρός και μαλάκας. Θα το πεις σίγουρα. Αλλά αν μύριζες, έστω και μια στιγμή τα καμμένα μου, θα έπρεπε να έχεις τρομάξει τόσο που θα γινόσουν σαλιγκάρι για πάντα μέσα στο κιν</span></span></span><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="">ητό σπίτι σου.</span><br /><br />Το Σαββατόβραδο με μακέλεψε μια άγνωστη. Ήρθε στα ίσια δίπλα μου μιλήσαμε λίγο,</span></span><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> ήπιαμε και ξεσκιστήκαμε πολύ. Δε μ' άρεσε καν. Έλεγε τάχα πως δεν τα κάνει αυτά συνήθως και πως δεν της έχει ξανασυμβεί. Κι εγώ έκανα πως την πίστευα. Είχε τόση πολλή πλάκα όλο αυτό το παραμύθι! Κι ήταν τόσο απολαυστικό, που δεν της άξιζε αλλά έκλεψε κάτι από μένα επείδη είχε καλό timing.<br />"Καλό timing" δε λένε κι αυτοί οι director manager assistant department marketing, που πεθαίνουν νέοι Morgana μου;<br /><br />Έτσι θα γίνεται απο δω και μπρος. Ό,τι φαγητό χαλάει θα πετιέται στα σκουπίδια των Σαββάτων. Χτες το βράδυ κατά τις εφτάμιση χάλασε και η κατάψυξή μου. Δε νομίζω να τη φτιάξω ποτέ ξανά. Αν το κάνω θα έρθει η μάγισσα Morgana μου ν</span></span><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);">α την ξαναχαλάσει και να με συνεφέρει.<br />Είναι η δική μου καβάτζα που σας έλεγα πριν!<br /><br />Όσο για όλους τους υπόλοιπους που συχνά παραμονεύετε στις ζωές των άλλων γιατί δεν έχετε δικές σας, σας παρακαλώ μην τολμήσει κανείς σας και ξεχαστεί και κάνει ότι υπήρξε ποτέ αυτό το ποστ. Δε θα είμαι και πολύ καλός άνθρωπος τότε.</span></span><span style=";font-family:times new roman;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br /><span style="font-family: arial;font-family:times new roman;" >Ξεκινάει καινούρια εποχή. Με την αιώνια αδερφή μου απαλλασσόμαστε από πολλά. Χτίζουμε τείχη.</span><br /><span style="font-family: arial;font-family:times new roman;" >Όχι αδιαπέραστα. Ποτέ. Κάποιους θα τους παρακαλέσουμε να μας επισκεφθούν. Ελπίζω να είναι όσο περισσότεροι γίνεται.</span><br /><span style="font-family: arial;font-family:times new roman;" >Και τώρα να με συγχωρείτε γιατί πρέπει να εκραγώ!</span><br /><br /></span></span><div style="text-align: justify;font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:100%;" > </span><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0); font-family: times new roman;"> </div><p style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0);font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">MEIN HERZ BRENNT</span></p><p style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:78%;"><br /> </span></p><p style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0);"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SaMYdLGBfUI/AAAAAAAAAys/7nkEuaXnT2Y/s1600-h/mein+herz+brennt.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 170px; height: 94px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SaMYdLGBfUI/AAAAAAAAAys/7nkEuaXnT2Y/s400/mein+herz+brennt.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306111675445902658" border="0" /></a></p><p style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0);"><br /></p><p style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0);"><br /></p><p style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:180%;"><br /></span></p><div style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-4155956917192584715?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-69101922980966259162009-02-22T22:21:00.010+02:002009-02-23T13:59:39.435+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SaKPpNa1I1I/AAAAAAAAAyk/LljKrsiHb3Q/s1600-h/week+and+scared+people+are+deadlier+than+guns.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 266px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SaKPpNa1I1I/AAAAAAAAAyk/LljKrsiHb3Q/s400/week+and+scared+people+are+deadlier+than+guns.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305961249135469394" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:times new roman;" >Κοίτα, ούτε μ' αρέσεις ιδιαίτερα, ούτε έχω καμιά ανάγκη για τίποτα αυτό το βράδυ. Μόνο να κοιμηθώ θέλω. Απόψε έχω δώσει ό,τι έχω στη μουσική και το μόνο που σκέφτομαι τώρα είναι το ξενοδοχείο κι ένας ωραίος, βαρύς ύπνος. Έπεσες ωστόσο με μεγάλη φόρα πάνω μου και σα να μου τον χάλασες κάπως τον λήθαργο. Εξακολουθώ βέβαια να είμαι απαθής. Όμως αυτές τις μέρες απονέμω μετάλλια. Κι εσύ κερδίζεις στην κατηγορία "δε μασάω". Λοιπόν εντάξει. </span><span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:times new roman;" >Ούτε αν σου αξίζει ξέρω αλλά ούτε και με νοιάζει. </span><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(192, 192, 192);">Όπως είπα, ούτε μ' αρέσεις ιδιαίτερα ούτε έχω καμιά ανάγκη για τίποτα. Απλά κερδίζεις.</span><br /><br /><span style="color: rgb(192, 192, 192);">Μπορείς να αρχίσεις τις λεηλασίες σου.</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-6910192298096625916?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-78862889179187628272009-02-09T14:27:00.008+02:002009-02-09T16:40:29.525+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SZApe8IyoVI/AAAAAAAAAx8/jVAUkU4bvAU/s1600-h/Dream.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 380px; height: 253px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SZApe8IyoVI/AAAAAAAAAx8/jVAUkU4bvAU/s400/Dream.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300782372930888018" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">Ένα διαμέρισμα στο κέντρο θα ήταν καλό.<br />Ένα διαμέρισμα στο κέντρο θα ήταν τέλειο.<br /><br />ας μην αρχίσουμε τις διαφωνίες τώρα...<br />ας καθίσουμε όλοι μαζί στο τραπέζι<br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">φφφφφφ.............έχει γεμίσει ο τόπος χνούδια απ' τις λεύκες. Μα δεν είναι η εποχή τους ακόμα. Θα αρχίσουν πάλι να φυτρώνουν παντού. Έρχεται Μάρτιος, τα φίδια θα αρχίσουν σιγά σιγά να ξυπνούν. Κάπως ζαλισμένες οχιές δίπλα στις λεβάντες και στη δεξιά μου παλάμη...<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Το Εδιμβούργο είναι μόνο 2 ώρες με το λεωφορείο από δω, θέλει φοιτητικό πάσο και κάρτα ανεργίας για να περάσεις μέσα.<br /><br />- williamgohomeboy.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">"Εδώ μετεωρολογικός σταθμός της Ανταρκτικής. Σας αναφέρουμε ότι αρχίζουμε να βαριόμαστε. Πότε θα έρθετε να μας πάρετε; Αλλάζουμε ονόματα μεταξύ μας για να περνάει η ώρα."<br /><br /></span></span></span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Μωβ ουράνια σώματα πέφτουν στο δωμάτιο. Τρέμω από φόβο. Το βίντεο δεν ήταν πολύ καλά συγχρονισμένο. Η ντουλάπα αυξομειώνει το μέγεθός της.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Enea κάποιος θα έρθει να πάρει τη Linda σήμερα. Κράτησέ την λίγο ακόμα. Λίγη υπομονή ακόμα. Έ...;<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Μαμά πότε θα βγω απ' την κοιλιά σου έχω μουλιάσει εδώ μέσα. Χρειάζομαι το πιστολάκι σου να στεγνώσω. Μάτια μισάνοιχτα, μάτια κλειστά, μάτια ανοιχτά...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Καλημέρα! 7:23π.μ., θερμοκρασία σώματος 39,5</span></span></span></span></span></span></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">°C</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(204, 51, 204);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(51, 255, 255);"><br /></span></span></span></span></span></span><br /><br /><br /><div style="width: 300px;"><object width="300" height="110"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/kLS2QWZh8E"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://media.imeem.com/m/kLS2QWZh8E" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="300" height="110"></embed></object><div style="padding: 1px; background-color: rgb(230, 230, 230);"><form method="post" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" style="margin: 0pt; padding: 0pt;"><input name="EmbedSearchBox" type="text"><input value="Search" style="font-size: 12px;" type="submit"></form></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-7886288917918762827?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-10331186542066585872009-02-06T11:46:00.010+02:002009-07-12T15:50:41.435+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SYwHF-Bqs4I/AAAAAAAAAx0/w7jsHzjrJSc/s1600-h/Deepblue.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 283px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SYwHF-Bqs4I/AAAAAAAAAx0/w7jsHzjrJSc/s400/Deepblue.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299618660638962562" border="0" /></a> <br /> <br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"> <br />Οι νύχτες της μαρμότας δεν περνάνε με τίποτα. Πέφτουν φώτα και μάτια πάνω μας. Μας βάζουν στο κέντρο, Τα ίδια και τα ίδια κάθε βράδυ. Οι μπλε προβολείς φαίνονται δροσεροί, αλλά πίσω απ' το καμουφλάζ του σελοφάν κρύβεται μια ζεστή λάβα που μας ιδρώνει. <br />Οι ώρες σκαλώνουν πάνω στην ανία και στην ανυπομονησία για άλλα πράγματα. <br />Οι σκηνές επαναλαμβάνονται. Στο τέλος του πενταγράμμου, εκεί που νομίζεις ότι σκαντζάρεις για απόψε, ένα ωραιότατο, γαμημένο "dal segno" σε ξαναστέλνει στην αρχή του ηλίθιου μουσικου θέματος. Και το ξαναπαίζεις. Δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς: <br /> <br /><span style="font-style: italic;">Κι εσύ από κάτω τι θέλεις και κοιτάς; Με έχεις ζαλίσει, το επίμονο βλέμμα σου δε μ' αφήνει να παίξω. Με αποσυντονίζεις το καταλαβαίνεις; Είσαι πολύ ωραία για απόψε, αλλά δεν το λέει η καρδούλα σου. Γι' αυτό τράβα να κοιμηθείς πλάι στον αντρούλη σου, που μου θες και ξεσαλώματα με το υπόλοιπο κατιναριό. Στο κάτω κάτω τι σκατά μου βρίσκεις εμένα; <br /> <br />Απόψε είμαι μπλε, είμαι λείος και έχω κεραίες. </span> <br /><span style="font-style: italic;">Μήπως είσαι ανώμαλη; </span> <br /> <br /><span style="font-style: italic;">Παρακαλάτε να σας παίξουμε ξανά και ξανά τα ίδια πράματα. Πόσο δεν μπορείτε να απαλλαγείτε απ' τη συνήθεια. Κάνατε δυο γνωριμίες με μερικούς λεγόμενους "καλλιτέχνες" και νιώσατε σημαντικοί. Και πασχίζετε να τους το αποδείξετε. Μην τυχόν και χαθήτε, σας ξεχάσουν και μετά δεν μπορείτε να λέτε ότι τους ξέρετε. Μόστρα, μόστρα, μόστρα.</span> <br /> <br /><span style="font-style: italic;">Χαχαχα!</span> <br /> <br /><span style="font-style: italic;">Είναι τρομερά αστείο. Δεν το καταλαβαίνετε, αλλά οι καινούριοι σας "φίλοι", απλά σας παρασέρνουν σε ένα άλλο είδος ασημαντότητας. Στο δικό τους, το κρυμμένο καλά. Ξέρεις η σημαντικότητα δε φαίνεται στην αφίσα με τα ονόματα και τα πρόσωπα. Θέλει αρχίδια να την εντοπίσεις. Βρείτε αυτά πρώτα.</span> <br /> <br /><span style="font-style: italic;">Κι εσείς δεν έχετε ιδέα από τίποτα. Κυρίως από ζωή.</span> <br /><span style="font-style: italic;">Εσείς συγκινήστε με τους βλακωδέστερους στίχους του κόσμου και κάτι άλλους που μοιάζουν αστείοι, αλλα κρύβουν μέσα τους όσο πόνο μπορεί να αντέξει ένα τραγούδι τους αφήνετε να περνούν από δίπλα σας σα ζητιάνοι. Με μια διαφορά. Εσείς δεν κάνετε πως δε βλέπετε τους ζητιάνους. Οι ζητιάνοι κάνουν πως δε σας βλέπουν. Ντρέπονται κάπως.</span> <br /> <br /><span style="font-style: italic;">Κι εγώ παρακαλάω. Ξέρετε τι; Να γυρίσω λίγες μέρες πριν. Σε μια απ' τις ωραιότερές στιγμές που θά 'χω να θυμάμαι. Σε εκείνο το σκοτεινό θέατρο μιας άλλης πόλης. Να παίζω βαμμένος ρε. Να φαίνομαι άσχημος, χλωμός, σατανικός τη μια, για λύπηση την άλλη. Να έχω κι άλλους τέτοιους δίπλα μου. Να μας αφήνετε ήσυχους να αγαπιόμαστε. Να μη μπορεί να σας σηκωθεί με την πάρτη μας. Να παίζουμε μόνο για μας. Να γυρνάμε τις πόλεις. Να κάνουμε βρώμικα και βιαστικά πικνικ σε αστικά πάρκινγκ, να περνάμε δίπλα απ' τη λέρα του κόσμου, να πέφτει ο ένας με το βάρος του πάνω στον άλλο και πάντα να μένουμε όρθιοι...</span> <br /> <br /> <br /> <br />Φίλαράκο, πήγε τρεις παρά, δε με πληρώνεις να φεύγω; <br /> <br /></span></span></span></div><div style="padding: 1px; background-color: rgb(230, 230, 230);"><div style="padding: 4px 4px 0pt 0pt; float: left;"> <br /><div style="text-align: center;"> <br /></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-1033118654206658587?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-11677493284088564412009-01-30T04:38:00.002+02:002009-01-30T04:51:27.658+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SYJoRg8u7LI/AAAAAAAAAxU/uUYAw95NmEw/s1600-h/DSCN0715.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SYJoRg8u7LI/AAAAAAAAAxU/uUYAw95NmEw/s400/DSCN0715.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296910761852857522" border="0" /></a><span style="font-family: courier new; color: rgb(153, 102, 51);"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">Δ</span></span>εν ξέρω αν σ'εμαθα ούτε γω ξέρω αν μ' έμαθες. Δεν ξέρω αν χρειάζεται. Ξέρω μόνο πως δεν καπνίζεις αλλά εκείνο το βράδυ που ήταν εκείνος ο μήνας που δε χωνεύουμε κάπνιζες σαν τον πούστη ό,τι σου δινα και μ'άκουγες. Ξέρω πως είσαι αυτός που για 18μιση κλεμμένα λεπτά με ακολουθούσε μέσα σε δέντρα όταν πριν, για ένα ολόκληρο πρωινό έψαχνε να βρει μια ροδιά. Ξέρεις πιό καλά από μένα τί είμαι κι έχεις δει όλα τα χρώματά μου απο μέσα κι απ' έξω. Ταξιδέψαμε λίγο μαζί αλλά ξέρω πως κάθε φορά τρως ο,τι φαί αφήνω και κοιμάσαι ό,τι ύπνο διώχνω. Σ'αγαπάω γιατί αυτή τη στιγμή κοιμάσαι στον καναπέ μου και φοράς τη ζακέτα της γιαγιάς, που εκτός από σενα ίσως μόνο ένας θα ήθελα να φορέσει. Γελάμε μαζί με τη λέξη "πυτζάμα" αλλά είδες που την έπλυνα να τη φορέσεις; Σ' αγαπάω γιατί δε μου επέτρεψες ούτε μια στιγμή να σε φοβηθώ και γιατί από το πρώτο δευτερόλεπτο μισοκοιμήθηκες μέσα στη ζωή μου κι εγώ φοβόμουν να σ'αγγίξω γιατί σκεφτόμουν οτι μπορεί να είσαι απο κεινους που δεν ξέρουν οτι δυο χέρια μπορούν ν'αγαπήσουν ένα κοιμισμένο δέρμα. Τώρα που ξέρω οτι ξέρεις σ' αγαπάω πιό πολύ. Σου γράφω δυό φορές να σου αποδείξω πως η παλιούπαρξή σου πάντα με εμπνέει. Τρύπωσα στο σπίτι που σε γνώρισα για να σου πω αυτά που σου χρωστάω. Σ' αγαπάω γιατί μπορείς να κάτσεις να εφεύρεις χίλια δυο νησιά με κατάληξη- ούσα παρατατικού για να με κάνεις να γελάσω και γιατί όταν κλαίω η μούρη σου γίνεται χειρότερη από τη δική μου. Nahamesnakanamoko σε περιμένω να ταξιδέψουμε μαζί στη Λισαβόνα με στίχους γραμμένους στους αστραγάλους μας. Να καπνίσουμε και να κεράσουμε τσιγάρα στον ποιητή μας. Να κατηφορίσουμε μαζί δρόμους που μόνο η Αννα μπορει να ξέρει. Να σπάσουμε δυο μπουκάλια γάλα για να ξαναγεννηθούμε. Nahamesnakanamoko είμαι η Μαρία Αντουανέτα, δε με λένε Μαρία αλλά σ' αγαπάω μέχρι το βουνό.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-1167749328408856441?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-91341033061425094282009-01-29T19:13:00.005+02:002009-07-12T15:49:03.324+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SYHmWj8IbEI/AAAAAAAAAxE/mHJIzMhNGjk/s1600-h/red-curtain.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 394px; height: 387px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SYHmWj8IbEI/AAAAAAAAAxE/mHJIzMhNGjk/s400/red-curtain.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296767912043375682" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;"><br />My love sang<br />before the eyes of the rednecks<br />in a fake, "Paris bringing in mind" Cafe<br /><br />between her fingers<br />was </span></span></span><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;">all night</span></span></span><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;"> held a glass<br />half filled with five stars Cognac<br /><br />Nobody knows<br />that she's only dreaming<br />of a red curtain<br /><br />She's only dreaming<br />of singing behind that curtain<br />alone, with her musicians<br /><br />At the end<br />she had to somehow smile,<br />like accepting their compliments<br /><br />the hungry for young flesh,<br />old and drunk and horny rednecks' compliments,<br />buying her new five stars Cognac glasses<br /><br />At the end<br />she slept alone<br />with a small galaxy in her<br /><br />waiting for tomorrow and him<br />even if she was sure that he would never come...<br /></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-9134103306142509428?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-42947190655695961842009-01-26T16:08:00.012+02:002010-02-10T19:30:28.953+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SX3GL5QZWoI/AAAAAAAAAw4/ni8kODpORI4/s1600-h/159957196_ca874fd6ff.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SX3GL5QZWoI/AAAAAAAAAw4/ni8kODpORI4/s400/159957196_ca874fd6ff.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5295606644508023426" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);"><span style="font-family:arial;"></span></span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102); font-style: italic;"><span style="font-family:arial;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:times new roman;" >Περιμένω πότε ο πλανήτης θα αποφασίσει να μείνει μόνος και αντιστρέφοντας τη βαρύτητά του θα αρχίσει να μας απωθεί προς το διάστημα αντί να μας έλκει προς το κέντρο του. Τότε θα θέλουμε να κρατηθούμε στο έδαφος όπως μπορούμε. Από κλαδιά δέντρων που θα σπάζουν προς τα πάνω...<br /><br /></span><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Η διαδικασία αυτοαπομόνωσης της γης θα ξεκινήσει ήσυχα</span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);">μια νύχτα του χειμώνα, μέσα στο φωτεινότερο του ενσταντανέ. Τις Αλκυονίδες. Στην αρχή κανείς δε θα καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Τις πρώτες μέρες οι ζυγαρίες θα μας δείχνουν με λιγότερα κιλά, θα χαμογελάμε νομίζοντας πως πιάνουν οι δίαιτές μας. Σχεδόν θα πιστεύουμε ότι αδυνατίσαμε. Κάτι δε θα πηγαίνει καλά με τα ψώνια στις σακούλες. Οι νοικοκυρές θα ελέγχουν ξανά και ξανά μήπως ξεχασαν κάτι στο ταμείο. Τρομακτικά, θα είναι όπως πάντα όλα εκεί, γεμάτα κιόλας με 10% έξτρα και δωρεάν προϊόν. Το οξυγόνο θα λιγοστεύει. Οι συζητήσεις μας ωστόσο θα παραμένουν το ίδιο ελαφριές.<br /><br />Και κάθε μέρα όλα θα γίνονται πιο αέρινα. Σιγά σιγά θα αρχίσουμε να αιωρούμαστε. Οι ειδήσεις θα δείχνουν πρόχειρους τρόπους διεκπεραίωσης της καθημερινότητάς μας, μέχρι η NASA να λύσει το πρόβλημα και βετεράνοι κοσμοναύτες θα βγαίνουν κάθε πέντε λεπτά σε έκτακτες ενημερωτικές εκπομπές, μοιραζόμενοι τις πολύτιμες εμπειρίες τους, απαντώντας σε ασταμάτητα τηλεφωνήματα ακροατών.<br /><br />Τη μέρα που η αντιστροφή της βαρύτητας θα είναι η μεγαλύτερη που έχουμε δει, θα βρεθούμε να εγκαταλείπουμε αθέλητα αυτόν τον πλανήτη, ανερχόμενοι, πιασμένοι κυκλικά χέρι χέρι</span></span></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);"> σε οικογένειες</span></span></span></span><span style="color: rgb(255, 102, 102);"><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-style: italic;">, θρηνόντας προκαταβολικά ο ένας τον άλλον, ουρλιάζοντας "σ' αγαπώ" και παγώνοντας, μέχρι να φτάσουμε στα όρια της ατμόσφαιρας και να πεθάνουμε ένας ένας απο ανοξεία ή υποθερμία.<br />Δισεκατομμύρια κοκαλωμένα ασφυκτιώντα, χρωματιστά "μυγάκια", θα φαίνονται να αναχωρούν αργά από μια τεράστια περιστρεφόμενη κυψέλη και πίσω να ακολουθούν βαριά δομικά υλικά, σίδερα, γέφυρες και κτίρια. Κάποιοι μοιρολάτρες, μέσα στο παραλήρημα του θανάτου θα το παραλληλίσουν με το μεγάλο αστικό μύθο της Ανάληψης στους ουρανούς, ενός από τα μεγαλύτερα ποπ είδωλα που πάτησαν στον παλιό κόσμο...<br /><br />Στην επόμενη σύνοδο πλανητών η γη φαλακρή, κάτασπρη και χλωμή θα κληθεί να δώσει εξηγήσεις για τη συμπεριφορά της.<br /><br />Θα πει: "Όχι δε με ενόχλησε ιδιαίτερα η καταστροφή του περιβάλλοντός μου. Αυτό που πραγματικά δεν μπόρεσα να αντέξω είναι ότι μέρα με τη μέρα γίνονταν όλο και περισσότερο μαλάκες"<br /><br /></span><span style="color: rgb(204, 51, 204);font-family:arial;" ></span><span style="font-style: italic;"></span></span></span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"></span><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-4294719065569596184?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-84551182354392945752008-12-31T15:34:00.002+02:002008-12-31T15:41:14.336+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/MBLQL_gSN5k&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/MBLQL_gSN5k&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-8455118235439294575?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-84739044690401356912008-12-27T22:30:00.001+02:002008-12-27T22:32:15.089+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SVaQo64BDsI/AAAAAAAAAuY/ZBRtJaO3Deo/s1600-h/20017743.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 332px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SVaQo64BDsI/AAAAAAAAAuY/ZBRtJaO3Deo/s400/20017743.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284570245439229634" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold; font-family: arial;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">...wolf at the area...</span></span></span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-8473904469040135691?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-48175892334519970992008-12-17T23:30:00.007+02:002008-12-28T05:09:10.832+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SUmCsGwO1PI/AAAAAAAAAuI/q5T5QXp-Q8M/s1600-h/brothers.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 301px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SUmCsGwO1PI/AAAAAAAAAuI/q5T5QXp-Q8M/s400/brothers.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280895732307383538" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);">Έχει κρύο και αέρα. Η άμμος του Kitty H</span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);">awk φτάνει άνετα σε μεγάλο ύψος κι αυτό τους προκαλεί φθόνο.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Πείσμα. Ω αδ</span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><span style="font-style: italic;">ερφέ μου σ' αγαπώ...<br /><br /></span>Ανάβουν τη μηχανή. Χρειάζεται αρκετά λεπτά για να ζεσταθεί. </span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);">Μερικοί χωριάτες κάθονται πιο κει. </span></span></span><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><span style="font-style: italic;">Υπομονή. Ω αδερφέ μου σ' αγαπώ...</span><br /></span></span></span><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);">Σήμερα είναι η σειρά του Orville να</span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);"> δοκιμάσει.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Αγωνία. Ω αδερφέ μου σ' αγαπώ...</span><br /><br />Κόντρα στον άνεμο, όπως πρόσταζαν οι υπολογισμοί.<br />Ο κινητήρας δίνει κάποια δύναμη. Αυξάνει κάπως ταχύτητα. Ο Wilbur τρέχει δίπλα του κρατώντας το φτερό για ισορροπία.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Τώρα! Ω αδερφέ μου</span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><span style="font-style: italic;"> σ' αγαπώ...</span><br /></span></span></span><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);">Σηκώνεται...! Λίγο. Προχωράει.<br /><br />0...1...2...3...4...5...6...7...8</span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);">...9...10...11...12...<br /><br /><span style="font-style: italic;">Κάτι σαν προσγείωση! Ω αδερφέ μου σ' αγαπώ...</span></span></span></span><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"><br /></span></span>Μερικοί απ' τους χωριάτες δακρύζουν<span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;">.<br /></span></span></span></span></span><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;">Ιστορία. Ω αδερφέ μου σ' αγαπώ...</span><br /></span><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/uT2dQB_OgFE&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/uT2dQB_OgFE&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /></span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-family:times new roman;font-size:85%;" >17/12 /03<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-4817589233451997099?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-56160567120312540832008-11-26T21:21:00.018+02:002009-12-07T02:05:11.091+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SS3MiYxzJDI/AAAAAAAAAiA/hvl8i1g0RvI/s1600-h/white+queen.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SS3MiYxzJDI/AAAAAAAAAiA/hvl8i1g0RvI/s400/white+queen.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273095629859660850" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:times new roman;">Στην Louise που αγάπησε αυτή την ιστορία πριν ακόμη γραφτεί </span></span><br /></div><span style="font-family:times new roman;"><br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:times new roman;">Απ' τη θέση f8 φαινόταν καθαρά το πεδίο, κρύο, λείο και καθρεφτένιο. Οι ακίνητοι κοντοπίθαροι υφιστάμενοι, σε στάση προσοχής ακριβώς μπροστά του δεν έκρυβαν καθόλου την απέραντη χαρτογραφημένη με γράμματα και αριθμούς έκταση. Τέλεια στοίχιση, τέλεια ευθυγράμμιση, το ζεστό Σεβιλιάνικο φως ανακλούσε στα κράνη τους...</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-style: italic;">Να έχεις μυστικά πριν τις μάχες. Να έχεις πράματα να πάρεις μαζί σου πεθαίνοντας. Κι αν επιζήσεις να έχεις να φυλάς μέχρι την επόμενη. </span></span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-weight: bold;">Μυστικό υπ' αριθμόν 1:</span> Κόντρα στους κανόνες που απαγόρευαν τη συναναστροφή των ανώτερων με τους κατώτερους κατάφερε να κάνει καλύτερό του φίλο έναν από εκείνους. Ο στρατιώτης προσπάθησε να το αποφύγει ως καλός και υπάκουος. Αλλά οι επίμονοι ψίθυροί του ανωτέρου σε κάθε παράταξη ήταν κάτι που δεν μπορούσε να αποφύγει. Και για τον αξιωματικό ήταν περίεργη αυτή η φιλία. Ήταν κάτι σα λύση ανάγκης, γιατί ο σύντροφος στ' αριστερά του δεν είχε ποτέ του ανθρώπινα αυτιά και ήξερε μόνο να χλιμιντρίζει και να χοροπηδάει σε ορθές γωνίες ενώ στα δεξιά έστεκε αμίλητη και αυστηρή η μονάρχισσα. Κι έτσι του έμεινε μόνο ο μπροστινός. Είχε τεράστια τύχη. Οι στρατιώτες, ορκισμένοι σε μέχρι θανάτου πίστη στο χρώμα, τηρούσαν σχολαστικά τους τύπους. Αν για οποιοδήποτε λόγο αυτή η φιλία γινόταν γνωστή στο βασιλιά, τότε και οι δυο τους θα είχαν άσχημη κατάληξη. Όμως αυτός εδώ ο στρατιώτης ήταν περίεργα διαφορετικός. Δεν μιλούσε ποτέ, δεν εκφραζόταν, μόνο ακουγε. Και φυλούσε καλά τα μυστικά που άκουγε. Ναι, ήταν ο καλύτερος φύλακας μυστικών του κόσμου. Γιατί αν ποτέ μαρτυρούσε όλα όσα ήξερε τότε θα έπαιρνε σίγουρα προαγωγή, τη θέση του νεκρού πια εξομολογητή του.</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-weight: bold;">Μυστικό υπ' αριθμόν 2: </span>Η ποινή για έσχατη προδοσία σε όλους τους στρατούς του κόσμου είναι ο θάνατος. Για έναν στρατιωτικό, το ξήλωμα και ο δημόσιος εξευτελισμός ήταν ήδη θάνατος. Το πέσιμο της γκιλοτίνας απλά τον επιβεβαίωνε. Όταν ο στρατιώτης άκουσε για πρώτη φορά τις αλήθειες του αξιωματικού που στεκόταν πίσω του, το πάτωμα έτριξε. Κουνήθηκε η άμμος στη βάση των ποδιών του. Φοβήθηκε για το φίλο του. Φοβήθηκε και για τον εαυτό του. Η έσχατη προδοσία περιλαμβάνει πολύ σοφά και τη φύλαξη τέτοιων πληροφοριών. Ήταν ένα πολύ ωραίο απόγευμα. Τα λόγια του αξιωματικού ήταν: <span style="font-style: italic;">"Μέρες τώρα κοιταζόμαστε στα μάτια. Εκείνη ξεχνάει να κινηθεί. Εγώ μπερδεύω τα πλακάκια μου. Το ξέρω. Είναι σίγουρο. Με θέλει όσο κι εγώ. Με θέλει." </span>Η ανώμαλη αυτή αγάπη, η όμοια με κτηνοβασία, ο έρωτας για τη βασίλισσα του αντίθετου χρώματος δεν ήταν απλά προδοσιά στους μαύρους. Ήταν μαζί και ασέβεια στους τίτλους, απρέπεια στον αντίπαλο, ανυπακοή στους κανόνες. Κανείς δεν είχε αντιμετωπίσει παρόμοια πρόβλημα ποτέ. Kαι της ατίμωσης αυτής δεν της έφτανε ο θάνατος για να εξαϋλωθεί.</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;">Απέναντι, στη θέση e1, επικρατούσε η ίδια παγωμάρα και συγκέντρωση πριν τη μάχη. Εκείνη είχε το κεφάλι της στραμμένο ελαφρώς δεξιά τελευταία. Όταν ο δοξασμένος αλλά ανίκανος μαχητής σύζυγός της γυρνούσε προς το μέρος της τότε αυτή το επέστρεφε στη φυσιολογική του θέση κι άφηνε τα μάτια μόνο να καρφώνονται προς το μέρος όπου εξ' αρχής ορίστηκε η θέση f8. Αγέρωχος ο μονάρχης, τη ρώτησε μηχανικά, χωρίς να φαίνεται να ενδιαφέρεται και πολύ για την απάντησή της. <span style="font-style: italic;">"Είσαι χλωμή σήμερα. Τι έχεις;". </span>Κι εκείνη, γνήσια γυναίκα, με ένστικτο και αστραπιαία οξυδέρκεια απάντησε. <span style="font-style: italic;">"Με κράτησε ο Anatoly για πολλή ώρα στα χέρια του. Έχει πολυ κρύα χέρια. Αυτή η καθιστική ζωή τόσα χρόνια πάνω απ' σκακιέρα καταντάει τα άκρα τους να αιματώνονται πολύ δύσκολα." .</span> Ακούγοντάς το αυτό, κούνησε αργά το κεφάλι του, με το τέλεια κουρεμένο μούσι, απορώντας κάπως που η γυναίκα του που σκέφτηκε κάτι τόσο έξυπνο, αν και τα κρύα άκρα ενός παθιασμένου grand master είναι αυτονόητα.</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;">Κι αφού ξεφορτώθηκε εύκολα τον αλαζόνα βασιλιά, η βασίλισσα τράβηξε νοερά κατά το παρελθόν, όπου βρέθηκε μια φορά δίπλα δίπλα με το μαύρο αξιωματικό. Κι εκείνος, με τη σιγουριά του στηριζόμενου από μακριά από τη δική του, μαύρη παντοδύναμη βασίλισσα της ψιθύρισε χαμογελώντας: <span style="font-style: italic;">"Εγώ κι εσείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να κινηθούμε διαγώνια. Ίσως να μπορούσαμε να χορέψουμε κάποια φορά..." </span>Η λευκή βασίλισσα θύμωσε τόσο με την αναίδεια και την κοροϊδία του βρωμιάρη, μαύρου "τρελού", που γύρισε και τον κοίταξε με βλέμμα κεραυνού, ικανό να σταματήσει όλες τις παρτίδες που παίζονται εκείνη τη στιγμή στον κόσμο. Και είδε ότι ο παρακατιανός αντίπαλος δεν κορόιδευε, αντιθέτως είχε κάτι αληθινά παιδικά ερωτευμένα μάτια, τέτοια που δικαιολογούσαν την άγνοια κινδύνου αυτού που έκανε...</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;">................................</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;">Είναι η στιγμή που ο Anatoly με τα κρύα χέρια πατάει το κουμπί του χρονομέτρου και κινεί το πρώτο πιόνι τρία τετράγωνα μπροστά. Ο Garry απαντάει με την ίδια κίνηση. Τα πρώτα λεπτά κυλούν μηχανικά με γρήγορες αποφάσεις...</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;">................................</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;">Φτάσαν να ιδρώνουν κάτω απ' τον προβολέα. Η μάχη είναι παροιμιώδης. Ο Anatoly χρειάζεται μια ισοπαλία για να πάρει τον τίτλο. Η στρατηγική έχει φέρει το λευκό βασιλιά στη θέση g1 πίσω από ένα ανασφαλές και κατεστραμμένο πια μεγάλο ροκέ και το μαύρο αξιωματικό στο τετράγωνο c5. Ο Garry τον σπρώχνει διαγώνια δυο θέσεις, αφήνοντάς τον στο e3, ακριβώς μπροστά απ' το e2, όπου από ώρα ξεκουράζεται η λευκή γαλαζοαίματη. Έρχονται λοιπον για πρώτη φορά πρόσωπο με πρόσωπο. Εκείνη μπορεί να μυρίσει τον ιδρώτα του που αναβλύζει από τα διαγώνια χιλιόμετρα που διένυσε. Αυτός μπορεί να μυρίζει τα λουλούδια με τον οποίων το άρωμα λούζεται. Η ανάσες τους μπερδεύονται κάπου στο όριο των θέσεων τους. Ο Garry έχει αποφασίσει να θυσιάσει τον αξιωματικό. Δεν τον στηρίζει με κανένα πιόνι. Είναι βέβαιο ότι ο Anatoly θα επιλέξει το φάγωμά του μάυρου αξιωματικού απ' τη βασίλισσά του. Ο ποιητικός θάνατος ενός ρομαντικού εραστή απ' το χέρι της αγαπημένης του είναι ότι καλύτερο μπορούσε να του συμβεί. Του μένουν λίγα δευτερόλεπτα πριν αφήσει τις σκακιέρες. Και τη στιγμή εκείνη χωρίς καθόλου να σκεφτεί να σώσει το τομάρι του, στρέφεται στο λευκό βασιλιά. Δεν του ζητάει καν την άδεια να του απευθύνει το λόγο. Με το θράσσος και το κουράγιο ενός μελλοθάνατου που έχει αποδεχτεί το πεπρωμένο του, σχεδόν απαγγέλει: <span style="font-style: italic;">"Μεγαλειότατε θα μπορούσα να έχω την τιμή να χορέψω ένα βαλς με τη βασίλισσά σας;".</span></span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;">O βασιλιάς πύρωσε από οργή. <span style="font-style: italic;">"ΣΚΟΤΩΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟ, ΤΟΝ ΑΛΑΖΟΝΑ ΠΑΡΑΚΑΤΙΑΝΟ ΑΜΕΣΩΩΩΩΩΩΣΣΣΣ". </span>Η διαταγή του βέβαια θα έπρεπε πρώτα να περάσει απ' την έγκριση του grand master Anatoly πριν η βασίλισσά του κάνει απλά ένα βήμα μπροστά. Ο αξιωματικός απαξιώνοντας τα άγρια λόγια του λευκού ηγεμόνα επέστρεψε τα μάτια του πάνω στην αγαπημένη λευκή και άπλωσε δειλά το χέρι. Ο Anatoly παρακολουθώντας τη συζήτηση σαστισμένος, ξέχασε τελείως το χρονόμετρο που συνέχισε να κυλά εις βάρος του. Η βασίλισσα, έδωσε ανέλπιστα στον αξιωματικό το δικό της. <span style="font-style: italic;">"ΣΚΟΤΩΣΕΕΕΕ ΤΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΝ", </span>ούρλιαζε ο βασιλιάς. Με το άλλο του χέρι, έπιασε την πορσελάνινη, λεπτή της μέση και άρχισαν με μιας να κινούνται διαγώνια, απολύτως μέσα στους κανονισμούς του παιχνιδιού που ορίζουν τη διαγώνια κίνηση, όμως την ίδια στιγμή, τελείως αιρετικά και παράνομα, αφού η ταυτόχρονη κίνηση δυο αντίπαλων πιονιών που εξωθείται από το μεταξύ τους έρωτα, διέλυε όλους τους άλλους νόμους σχετικούς με τη σειρά και την προτεραιότητα.</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;">Και χόρεψαν...ένα ζεστό, γρήγορο, ζωηρό, βαλς σε διαγωνίους, που μόνο αυτοί που μπορούν να κινηθούν αποκλειστικά σε ένα χρώμα μπορούν να χορέψουν. Χόρεψαν πάνω σε όσα τετράγωνα είχαν αφήσει άδεια οι θυσιασμένοι μαχητές, πάνω σε κομματιασμένα μέλη νεκρών στρατιωτών, σε ματωμένες ουρές θανατωμένων αλόγων και σε σπασμένους τσιμεντόλιθους γκρεμισμένων πύργων. Με βουβό το ανοιγοκλείσιμο του στόματος του λευκού βασιλιά να διατάζει πια πεισματικά το θάνατο και των δυο και με απλανές το εκ των άνω βλέμμα του grand master Anatoly που χωρίς να το καταλάβει είχε χάσει πλέον τα πάντα...<br /><br />Μόνο το χρονόμετρο δεν ένοιωσε κανένα απολύτως συναίσθημα από αυτή την ιστορία κι έτσι συνέχισε πιστά το καθήκον του. Κι όμως, το τικ τακ των δευτερολέπτων του, βρήκε κι αυτό το ρόλο του στη σκηνή που εκτυλίχθηκε, δίνοντας άθελά του το μέτρο στους χορευτές που χώριζαν στα τρία το κάθε δευτερόλεπτο κυματίζοντας αρμονικά στο ρυθμό των τριών τετάρτων, σταθερά πια και σίγουρα...</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-weight: bold;">1</span>...2...3...<span style="font-weight: bold;">1</span>...2...3...<span style="font-weight: bold;">1</span>...2...3...<span style="font-weight: bold;">1</span>...2...3........................................................................</span><br /><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/L7ySgJJ-uvI&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/L7ySgJJ-uvI&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:78%;">Η δημιουργία του κειμένου αυτού ήταν έμπνευση που προήλθε από το μουσικό θέμα <a href="http://www.youtube.com/watch?v=L7ySgJJ-uvI">"Vals en Diagonal" του Pascal Comelade</a> και <a href="http://www.youtube.com/watch?v=XHqBRslaE90">τη θρυλική μάχη μεταξύ του Anatoly Karpov και του Garry Kasparov στη Σεβίλλη το 1987.</a></span></span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=XHqBRslaE90"><br /></a></div><span style="font-family:times new roman;"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-5616056712031254083?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-2825779603973029752008-10-31T15:35:00.007+02:002008-10-31T20:27:02.844+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SQsVl0E7ugI/AAAAAAAAAh4/Mu5r-0jAoQE/s1600-h/destiny.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 329px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SQsVl0E7ugI/AAAAAAAAAh4/Mu5r-0jAoQE/s400/destiny.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263324328891234818" border="0" /></a> <span style="color: rgb(204, 255, 255);"> </span><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-family:times new roman;font-size:78%;" >"Destiny", by John Williams Waterhouse</span> <br /><meta equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"><title></title><meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.3 (Win32)"></div><style type="text/css"> <!-- @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } --> </style> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(204, 255, 255);" align="right"><span style="font-family:Arial,sans-serif;"><i> <br /></i></span></p><p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(204, 255, 255);font-family:arial;" align="right"><span style="font-size:100%;"><i>Στη Mari, έτσι, επειδή μου έμαθε τους Pre-raphaelites καλλιτέχνες.</i></span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(204, 255, 255);font-family:arial;" align="right"><span style="font-size:100%;"> <br /></span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(204, 255, 255);font-family:arial;" align="left"> <span style="font-style: normal;font-size:100%;" ><span style="text-decoration: none;">Αγαπώ τα καλοκαίρια, αλλά λατρεύω τους χειμώνες. Πουλάω την ψυχή μου για να αγοράσω βροχή και χαρίζω όλα μου τα υπάρχοντά για να βραδιάζει νωρίς, να ξυπνάω απ' το μεσημεριανό μου ύπνο κι έξω απ' το μπαλκόνι μου να 'χει βολευτεί για τα καλά στην ατμόσφαιρα η νύχτα και λίγο λίγο να μοσχοβολάει το κρύο της.</span></span><span style="text-decoration: none;font-size:100%;" ><span style="font-style: normal;"> Τα παγωμένα πρωινά να φαντάζομαι τα ζευγάρια των φοιτητών, σε ψηλά διαμερίσματα των μεγάλων οδών του κέντρου, να παίρνουν πίσω τη ζωή απ' τις υποχρεώσεις και να κυλιούνται νωχελικά μέσα στα παπλώματα που μυρίζουν “σώμα κοριτσιού μετά από μπάνιο και σεξ”. Κι απ' έξω ο κόσμος να πηγαίνει τρέχοντας, κουμπωμένος, μέσα στο κρύο, να περνάει, να περνάει...να πηγαίνει μπροστά, να προοδεύει, να βρίσκει δουλειά, να βγάζει λεφτά και να παίρνει προαγωγές.</span></span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(204, 255, 255);font-family:arial;" align="left"><span style="font-size:100%;"> <br /></span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(204, 255, 255);font-family:arial;" align="left"><span style="text-decoration: none;font-size:100%;" >“<span style="font-style: normal;">Σε νοιάζει;”</span></span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(204, 255, 255);font-family:arial;" align="left"><span style="text-decoration: none;font-size:100%;" >“<span style="font-style: normal;">Ούτε μένα.”</span></span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(204, 255, 255);font-family:arial;" align="left"><span style="font-size:100%;"> <br /></span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(204, 255, 255);font-family:arial;" align="left"><span style="text-decoration: none;font-size:100%;" > <span style="font-style: normal;">Παλιοί φίλοι απ' το πανεπιστήμιο, νέοι γνώριμοι από δω κι από κει. Όλοι τα ίδια. Το πρώτο πράγμα που θα σε ρωτήσουν μετά από τόσα χρόνια είναι για τη δουλειά σου. Ποιά δουλειά; Άαα, εννοείς τις μηχανικές κινήσεις που κάνω υπνωτισμένος τα πρωινά για να μη πεθάνω απ' την πείνα; Όποιον από αυτούς ξαναδώ και το πρώτο που θα με ρωτήσει θα είναι να του πω για κάτι που αγαπώ, θα του δώσω πρώτα ένα ρουφηχτό φιλί στο στόμα. Μετά θα του μιλήσω για τις μουσικές του Comelade, τους χάρτες και τον Υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο που ονειρεύομαι σχεδόν κάθε μέρα πια. Αυτά τα δυο είναι τα χάπια που πίνω τελευταία, για να φεύγει η πίκρα απ' το ραδικόζουμο των συζητήσεων για minimum κόστος, maximum κέρδος, κολπάκια αγοράς και πωλητικές καπατσοσύνες. </span></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(204, 255, 255);font-family:arial;" align="left"><span style="font-size:100%;"> <br /></span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(204, 255, 255);font-family:arial;" align="left"><span style="text-decoration: none;font-size:100%;" > <span style="font-style: normal;">Ξαναδιαβάζω το γράμμα. Είχα πολλά χρόνια να πάρω αληθινό γράμμα, γραμμένο στο χέρι, δωσμένο από χέρι, με όμορφους χαρακτήρες, να ξεκινάει λέγοντας:</span></span><span style="font-size:100%;"><i><span style="text-decoration: none;"> <span style="color: rgb(204, 51, 204);">“Η αλήθεια είναι...”.</span> </span></i></span><span style="font-style: normal;font-size:100%;" ><span style="text-decoration: none;">Έσταξαν στα σεντόνια μου αυτές οι αλήθειες του και τα παθιασμένα λαθάκια του. Κι η αγάπη με τις μωβ λέξεις...Μα εμένα δε μου έμειναν λέξεις έπειτα...ούτε σκέψεις...τίποτα. Μόνο ενοχές που δεν μπορώ ακόμα να δικαιολογήσω, αλλά τις αισθάνομαι και κάτι με τραβάει σε μια αδρανή αποδοχή των πεπραγμένων, σε μια αδυναμία δράσης. Γίνομαι σαν τον “Ξένο” του Camus. Ας με χαστουκίσει κάποιος. Εγώ πάντως, πολύ θα ήθελα να χαστουκίζω τον εκνευριστικό “Ξένο” του Camus.</span></span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(204, 255, 255);font-family:arial;" align="left"><span style="font-size:100%;"> <br /></span></p> <p style="margin-bottom: 0cm;font-family:arial;" align="left"><span style="text-decoration: none; color: rgb(204, 255, 255);font-size:100%;" > <span style="font-style: normal;">Μπαίνει ο Νοέμβρης, ελπίζω σε πιο κρύες μέρες και τρέχει το μυαλό μου πλάι στο τρένο που θα πάει από τη Μόσχα στο Βλαδιβοστόκ, που θα περάσει απ' τα Ουράλια όρη, από τη λίμνη Βαϊκάλη και τις στέππες της Ασίας. Προσπαθώ να βρω ένα άνοιγμα να πηδήξω μέσα. Αν τα καταφέρω κάποτε, το ρώσικο τσάι θα αχνίζει στις κούπες καθώς θα κοιτάμε έξω απ' το παράθυρο και τα τζάμια θα θολώνουν από ευτυχία. Θα παίζει συνεχώς το Russian Roulette.</span></span></p> <p style="margin-bottom: 0cm;" align="left"> <br /></p> <p style="margin-bottom: 0cm;" align="left"> <br /></p> <br /> <br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3WFMWR_HAfk&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/3WFMWR_HAfk&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-282577960397302975?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-20879131318704546732008-10-27T00:12:00.002+02:002008-10-27T00:17:45.824+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1A-0ZUqAdHo&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/1A-0ZUqAdHo&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Foi por vontade de Deus<br />Que eu vivo nesta ansiedade<br />Que todos os ais sao meus<br />Que e toda minha a saudade<br />Foi por vontade de Deus<br /><br />Que estranha forma de vida<br />Tem este meu coracao<br />Vive de vida perdida<br />Quem lhe daria o condao<br />Que estranha forma de vida<br /><br />Coracao independente<br />Coracao que nao comando<br />Vives perdido entre a gente<br />Teimosamente sangrando<br />Coracao independente<br /><br />Eu nao te acompanho mais<br />Para deixa de bater<br />Se nao sabes onde vais<br />Porque teimas em correr<br />Eu nao te acompanho mais<br /><br /><span style="font-style: italic;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-2087913131870454673?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-63718431191868915662008-09-08T18:42:00.003+03:002008-09-08T18:55:06.179+03:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-weight: bold;font-family:times new roman;" >Βιέννη Μάρτιος</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);font-family:times new roman;" >Βροχή, καφέδες και τσιγάρα</span><br /></div><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/eG_CjvcV0_8&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/eG_CjvcV0_8&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-6371843119186891566?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-56151196217112947062008-08-19T00:45:00.012+03:002008-11-03T01:10:43.781+02:00<div><span style="font-family:Times New Roman;">Τελικά όπως και να 'χει αυτό το καλοκαίρι ήταν διαφορετικό από το περσινό...</span></div><br /><br /><div><span style="font-family:Times New Roman;"></span></div><span style="font-family:Times New Roman;">Το κατάλαβα όταν η Ηγουμενίτσα, κανονικός φάντης μπαστούνι, ξεπετάχτηκε, καθώς τα τρομακτικά βουνά - τα τελευταία πριν τα νερά της Αδριατικής - παραμέρισαν ιπποτικά αφήνοντας τη να λουστεί μπροστά στα μάτια μας σε ένα ολοζώντανο απογευματινό πορτοκαλί. Τα μεγάλα πλοία δεμένα στο μικρό της λιμάνι κι ο κόσμος μοιρασμένος σε σειρές να καταπίνεται σιγά σιγά από τις τεράστιες μπουκαπόρτες. Μεσήλικες Ευρωπαίες, κατάμαυρες πια, σαν καψαλισμένα κοτόπουλα και σχολικά γκρουπ Αμερικάνων που ακολουθούν τυφλά τα προγράμματα των ταξιδιωτικών γραφείων, χωρίς ούτε μια στιγμή να αναρωτηθούν σε ποιο σημείο του πλανήτη βρίσκονται και που διάολο οδηγεί όλη αυτή η τεράστια θάλασσα που απλώνεται μπρος στα ξυρισμένα πόδια τους. Μια κοντή μαυριδερή, βαμμένη ξανθιά στέκεται μπροστά μας. Έχει στο μπράτσο ένα τατουάζ από αυτά τα φτηνά, που τα κάνεις μόνος με βελόνα και μελάνι, με πόνο και πυρετό και μετά μοιάζεις με ναύτη σε γκαζάδικο. Ήταν πέντε κεφαλαία γράμματα σε κυριλλικό αλφάβητο: ҀЄНКА. Μικρά σημάδια από κάψιμο στην γυμνή κοιλιά και στο άλλο χέρι.</span><br /><br /><div><span style="font-family:Times New Roman;">Μιλούσε με οικειότητα με το πλήρωμα που είχε βγει στην προβλήτα, με τους λιμενικούς, με τους κουμανταδόρους και τον Ίπαρχο, περιμένοντας, όπως κι εμείς, να μπει στο καράβι. Την ξαναείδαν ο Αλέν κι ο Διαιτητής πάνω στο κατάστρωμα μαζί με μια άλλη, σχεδόν ολόϊδιά της. Τους χαμογέλασε. Το συμπέρασμα ήταν στιγμιάιο και εύκολο. Οι δυο Βουλγάρες, η </span><span style="font-family:Times New Roman;">Cenka </span><span style="font-family:Times New Roman;"> κι η φίλη της</span><span style="font-family:Times New Roman;"> ήταν δυο από τις πουτάνες της Αδριατικής. Που αγοράζουν φτηνό εισητήριο καταστρώματος για Ancona και περνάν ξυπνητές όλη τη νύχτα ψάχνοντας για την ταρίφα τους. Πού και πού τις πλέυριζε κανένας ξελιγωμένος φορτηγατζής ή κανένας μοναχικός ταξιδιώτης. Εκείνο το βράδυ δεν τα πήγαν καθόλου καλά. Κάθονταν μέχρι αργά στο μπαρ χωρίς να το κουνήσουν από κει, χωρίς να τις πάρει κανένας στην καμπίνα του να τις πηδήξει βιαστικά και άγρια, να τις πληρώσει και να συνεχίσει το ταξίδι του. Μας έβλεπαν σαν τρυφερά φιλετάκια ανάμεσα στους κοιλαράδες και ιδρωμένους νταλικιέρηδες. Κάθε φορά που περνούσαμε από μπροστά τους τα χαμόγελα ήταν βασιλικά, τα βλέμματα καρφωμένα και με τις άκρες του ματιού πιάναμε κάτι ελάχιστα νοήματα των χεριών τους με τα τεράστια μανικιούρ. Μέχρι και μια ώρα πριν δέσουμε στην Ancona τις είδαμε να παλεύουν για ένα μεροκάματο, ή έστω μισό, με ένα βιαστικό τσιμπούκι στις τουαλέτες. Τίποτα. Κατέβηκαν από το καράβι γρήγορα γρήγορα. Πιθανόν η νύχτα στο λιμάνι να τις ήθελε ξεκούραστες για βραδυνή δουλειά της στεριάς πριν πάρουν το αυριανό για Ηγουμενίτσα.<br /></span><span style="font-family:Times New Roman;"><br />Το βράδυ που πέρασε, οι άνεμοι της Αδριατικής είχαν κοιμηθεί ήσυχα μέχρι αργά το μεσημέρι κι έτσι το πλοίο μας κύλησε εύκολα και αφήνοντας ευθεία ουρά πανω στο γαλάζιο.<br /><br />Το μεσημέρι έκαιγε την άσφαλτο των Ιταλικών autostrade, μεγάλες ουρές αυτοκινήτων έφευγαν προς τα βόρεια.<br />Όλα θύμιζαν ακόμα Ελλάδα και οι πλαγιές που ξάπλωναν πλάι μας, Χαλκιδική. Όταν η θάλασσα χάθηκε πια από τα μάτια μας το αυτοκίνητό μας έτρεχε προς την κεντρική Ιταλία. Σε δυόμιση ώρες επαρχία Emilia Romagna. Πόλη Bologna.<br /><br />Ο Teo μας περίμενε στην οδό Marco Polo. Στο κέντρο της πόλης οι φοιτητές γύριζαν αμέριμνοι. I Due Torri. Οι δυο πύργοι που χτίστηκαν το μεσαίωνα, οι μόνοι από τους 180 που είχε τότε η πόλη, δέσποζαν. Ο ένας πανύψηλος κι επιβλητικός κι ο άλλος φτωχός κι άσχημος αδερφός του, μισοτελειωμένος και στραβός χωρίς κορυφή και τρομακτικές πολεμίστρες.<br /></span><span style="font-family:Times New Roman;"><br /></span><span style="font-family:Times New Roman;">Η Bologna ήταν μια τεράστια πλατεία Ναυαρίνου. Punks, χίπηδες, φοιτητές, ζογκλέρ και χορευτές παντού. Οι Διαιτητής με τον Αλέν προσπαθούν να περιγράψουν στον Ιταλό barrista έναν espresso freddo. Τελικά τους φτιάχνει κάτι που πάει να μοιάζει μ' αυτό, αλλά σίγουρα όχι espresso freddo. Πού να ξερε ότι αυτές οι δυο Ιταλικές λέξεις που περιγράφουν αυτόν τον καφέ χρησιμοποιούνται μαζί μόνο στην πατρίδα της πατέντας, την Ελλάδα!<br />Μαζευόμαστε σε ένα άλλο μπαρ. Όλα τα μαγαζιά έχουν aperitivo.<br /><br />Είχα να δω την Ειρήνη χρόνια. Είχε το ίδιο γλυκό χαμόγελο από τότε που ήμασταν μικρά και παίζαμε ποδόσφαιρο με μπάλες του μπάσκετ.<br />Μια τέλεια και ήρεμη βραδιά πέρασε στη Bologna. Κοιμηθήκαμε με τα βραδυνά τρένα να περνούν κουδουνίζοντας από τις φυλασσόμενες διαβάσεις, δίπλα απ' τη Via Zanardi και τα ανοιχτά παράθυρά μας.<br />Την επόμενη χαιρετίσαμε τον Teo. Ένα λάστιχο που έχανε αέρα πήγε να τεστάρει την ψυχραιμία μας. Εμείς βράχοι, θες από άγνοια, θες από την επιθυμία για άπειρα ακόμη χιλιόμετρα το ξαναγεμίσαμε και απλά το βγάλαμε απ' το μυαλό μας.<br /><br />Tρέχουμε κοντά στη Modena. Δίπλα μας απλώνονται χιλιάδες στρέμματα με τα αμπέλια, που τα τρυγούν και φτιάχνουν το ξακουστό στον κόσμο Aceto Balsamico di Modena. Φτάνουμε στην επαρχία Lombardia, περνάει δίπλα η βιομηχανική Piacenza. Ξεκινάμε τις ανηφόρες και τις στροφές, εκεί κοντά που τελειώνει η Ιταλία. Ventimiglia απ' τη μια, Menton απ' την άλλη. Η πράσινη ρίγα στη σημαία γίνεται μπλε. Η προφορά κάπως πιο βελόυδινη.<br /><br />Η Νίκαια απλώθηκε κατηφορίζοντας μέχρι τη θάλασσα. Ο κόσμος τριγυρνούσε στο κέντρο με τις πετσέτες στην πλάτη και πήγαινε με σαγιονάρες στην κυανή ακτή. Η παραλία γεμάτη.<br />Ένα τέλειο σκηνικό σαν ζωγραφιά πιτσιρίκου που θέλει να βάλει μέσα τα πάντα. Κόσμος άπειρος, θαλάσσια παιχνίδια, καράβια στ' ανοιχτα και στα δεξία το αεροδρόμιο Nice Cote d' Azur να στέλνει τα jet μια βόλτα πάνω απ' τα κεφάλια μας πριν κάνουν τη στροφή για όποιοδήποτε μέρος του πλανήτη.<br />Μια παρέα Γάλλων πιτσιρικάδων κάθεται λίγο πιο κει. Κόβουν ένα τεράστιο καρπούζι κι αφού πάρουν από ένα κομμάτι μοιράζουν σε όλες τις υπόλοιπες παρέες αγνώστων που κάθονται τριγύρω. Δίνει και σ'εμάς. Γυμνόστηθες λούζονται στον ήλιο.<br /><br />Την επόμενη νύχτα παίρνουμε την παραλιακή οδό για το Monte Carlo. Βγαίνουμε ψηλά στους γκρεμούς. Η Κυανή Ακτή σκουραίνει τα νερά της στο σκοτάδι που φτάνει λίγο λίγο. Μένουν τα άσπρα φωτάκια από τις παραλιακές κατοικίες και τα γεμάτα ζωή πλοιάρια.<br /><br />Η ταμπέλα έγραφε Monaco - Monte Carlo. Ο Διαιτητής οδηγεί μανιασμένα ακολουθώντας τη διάσημη διαδρομή! Μέσα στο τούνελ του circuit του Gran Prix του Monaco το Audi μας κυνηγάει μια κατακόκκινη Ιταλίδα. Μια κουκλάρα Ferrari που προχωράει με τουπέ μπροστά μας.<br /><br />Μπορεί να νιώσεις ένα μηδενικο, ένα τίποτα, στο Monte Carlo. Βλέπεις στη μαρίνα τις θαλαμηγούς με τα πληρώματα και τους άνετους ιδιοκτήτες να αράζουν μπροστά στις τεράστιες plasma τηλεοράσεις τους. Βλέπεις άντρες παλιούς μεσήλικες και υποψήφιους υπερήλικες να συνοδεύουν τις γυναίκες των ονείρων σου. Καθώς ανεβαίναμε σχεδόν ιδρώνοντας την ανηφόρα για το Casino συμφωνήσαμε με τον Alain ότι οποιοσδήποτε από αυτούς τους πάμπλουτους ιδιοκτήτες δοκίμαζε να ανέβει μαζί μας ο ιδρώτας του θα ήταν ο ίδιος ή και περισσότερος και σίγουρα βρωμερός και γερασμένος και πολλοί από αυτούς ίσως να μην τα κατάφερναν καν. Μετά από λίγο ο Alain αποφάνθηκε: "Κανείς από αυτούς δε θα χρειαζόταν να ανέβει αυτή την ανηφόρα με τα πόδια...". Γαμώτο είχε τόσο δίκιο...<br /><br />Αργότερα στο Casino του Monte Carlo, απ' τα πιο διάσημα στον κόσμο, περιμένουμε να βγάλουμε κάρτα εισόδου. Πίσω μου στέκεται μια πενηντάρα τόσο όμορφη που μπορεί άνετα να ξελογιάσει οποιονδήποτε άντρα, οποιασδήποτε ηλικίας. Τη συνοδεύει ένας στα χρόνια μου. Ίσως και λίγο μικρότερος. Ένας τέλειος τύπος, καλοντυμένος, όμορφος, μεσογειακός, με γωνίες στο πρόσωπο. Αυτή κάνει σαν κοριτσάκι. Τους κοιτάω πιο μετά με την άκρη του ματιού μου μπροστά στους κουλοχέρηδες. Φιλιούνται σαν έφηβοι, τα χέρια τους γράφουν χιλιόμετρα πάνω στα σώματά τους. Παίζουν χωρίς να κοιτάζουν την οθόνη, πατάνε κουμπιά στην τύχη, για πλάκα, μπορεί να κερδίζουν, μπορεί να χάνουν. Ποιός νοιάζεται; Σε λίγες ώρες τους περιμένει ένα τζακούζι κι μια νύχτα γεμάτη άγρια πηδήματα σε μια τέλεια σουίτα του Grand Hotel.<br /><br />Πέσαμε για ύπνο σχετικά νωρίς. Το επόμενο πρωί αποχαιρετήσαμε τη Νίκαια και την Κυανή Ακτή φεύγοντας από τη δροσερή παραλιακή της. Περάσαμε κάτω από τους φοίνικες και βάλαμε lounge να παίζει στο CD. Η Μεσόγειος που εκτείνονταν Νότια το έπαιξε και καλά ότι ήταν ο Ειρηνικός κι η Κυριακάτικη Νίκαια την είδε Malibu.<br /></span><span style="font-style: italic;font-family:times new roman;" ></span><em style="font-family: times new roman; font-style: italic;"><br /></em><em style="font-family: times new roman;">Péage</em>. <span style="font-family:Times New Roman;">Η πιο μισητή λέξη των Γαλλικών autoroutes. Διόδια. Πάντα διαλέγουμε την πιο αργή λωρίδα. Ας είναι. Όσο και να αργήσουμε το Montpellier θα είναι πάντα στη θέση του. Όπως και πριν από εφτά χρόνια. Η Place de la Comedie απαράλλαχτη, τα καφέ, οι αναρχικοί του, οι Μαροκινοί με τα doner. Η Place το βράδυ ήταν η πιο όμορφη κατάσταση που είδα σε όλο το ταξίδι. Υπαίθριοι χορευτές, καλλιτέχνες, ακροβάτες, cheerleaders χωρίς ομάδες, μπάντες που παίζουν λάτιν! Χρώμα, κόσμος, ήχοι και αρώματα. Καθόμαστε σε μια ταβέρνα, σε μια ανοιχτή πλατεία. Πίνουμε όση ώρα ένα κοχύλι στριφογυρίζει ,αναποφάσιστο σε ποιόν αριθμό θα καταλήξει η γραφή με μαρκαδόρο στο μέσα του. 6 ή 9;<br />Κάπου στο ξημέρωμα κάνουμε πλάκες με το Μαροκινό ντονερά.<br /><br />Μένει το τελευταίο κομμάτι πριν τον τελικό προορισμό. 350 χιλιόμετρα πριν τη γη της Καταλανίας. Το Audi τα καταπίνει αδιαμαρτύρητα. Αριστερά υψώνονται τα Πυρηναία όρη. Autopistas. </span><em style="font-family: times new roman;">España. Barcelona.</em><span style="font-family:Times New Roman;"><br />Το GPS μας οδηγεί εύκολα στην Torrent del Olla. Αφήνουμε τα περιττά και βγαίνουμε στους δρόμους. Απόγευμα. Collblanc, Estadio Camp Nou. Και να μην είσαι Barcelona στο ποδόσφαιρο γίνεσαι. Sagrada Famillia. Αν η ιδιοφυία του ανθρώπου Gaudi δημιουργεί τέτοια μεγαλεία για το Θεό του τότε ίσως αυτός ο Θεός να υπήρξε κάποτε. Δεν μπορεί αυτός ο άνθρωπος να λαθεύει έτσι έυκολα. Την επόμενη το πρωί μέσα κι έξω απ' την Pedrera ο Gaudi με κατατροπώνει ξανά. Σαν να στέκεται δίπλα στο αυτί μου και ξαφνικά να φωνάζει μέσα απ' τη γενειάδα του: "ΑΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ, ΣΒΗΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕΣ! ΠΙΑΣΕ ΟΤΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΕΧΕΙΣ ΘΑΨΕΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΚΑΝ'ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ, ΧΡΩΜΑ ΚΑΙ ΦΙΓΟΥΡΑ! ΜΙΜΗΣΟΥ ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΘΕΙΣ ΓΙΑ ΚΛΟΠΗ, ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΝΙΑΤΟ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟ...".... δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσα να ερωτευτώ ένα κτίριο.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/PtS0CSn2znU&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/PtS0CSn2znU&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Ciutadella και Palau de Musica Catalana, με το άγαλμα του μαέστρου. Όταν το είδα η αλήθεια είναι ότι κάτι με ταρακούνησε. Ήταν μια φωτογραφία που είχα αγαπήσει κι είχα δει χιλιάδες φορές. Δυο παράλληλα σώματα, ένα αγαλματένιο κι ένα σάρκινο μέσα σε άσπρο φουστάνι, να δίνουν το μέτρο σε μια φανταστική ορχήστρα. Η μαέστρα λείπει από δίπλα του. Το αγνοώ επιδεικτικά λίγο αργότερα. Τα ταξίδια είναι για νέες στιγμές, όχι για αναμνήσεις.<br /><br />Τη νύχτα στη La Rambla, τον πεζόδρομο του ενός χιλιομέτρου βλέπεις ότι μπορείς να φανταστείς. Η Βαρκελώνη είναι μια ακόμη πόλη που δίνεται στο χρήμα. Λουσάτη πουτάνα που γαμιέται με τον κάθε μαλάκα Βρετανό Αρχι-Τουρίστα που παέι εκεί να μεθύσει και να ξεράσει μέχρι θανάτου. Η La Rambla τα βράδια γίνεται η βρώμικη σχισμή του αιδοίου της.<br /><br />Σε μια Ιρλανδική pub πάω να πάρω μπύρες απ' το μπαρ για τους φίλους μου. Τρεις Paulaner. Μεγάλες. Δίπλα μου κάθεται μια κούκλα αληθινή</span><span style="font-family:Times New Roman;">, μαζι με μια άλλη κοπέλα κι έναν άντρα</span><span style="font-family:Times New Roman;">. Σίγουρα όχι Ισπανίδα. Κοντά στα τριανταπέντε, με κατάμαυρα μαλλιά, καταγάλανα μάτια, ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά. Χαμογελάμε ισχνά. Ύστερα καθόμαστε κι εμείς στο μπαρ, αλλά μακριά τους. Πρόσωπο με πρόσωπο ωστόσο. Τα μάτια μου δεν ξεκολλάν από πάνω της. Αυτή, σαν κυρία που δείχνει, κοιτάει λίγο και διακριτικά. Δεν αφήνει περιθώρια να ελπίζεις. Της φέρνουν ένα ακόμη ποτήρι γεμάτο με κρασί. Πίνει μια, δυο γουλιές. Τις βλέπω να τα μαζεύουν σιγά σιγά. Παίρνουν τσάντες και εσάρπες. Και τότε η τύπισσα με μια της κίνηση κατατροπώνει όλους τους αντρικούς χαζοϊπποτισμούς που διέπραξε το φύλο μου στους αιώνες προκειμένου να κατακτήση μια δεσποσύνη. Όπως είναι έτοιμη να φύγει κρατάει απ' την κολόνα το σχεδόν γεμάτο ποτήρι της κι έρχεται δίπλα μου. Προφέρει ένα τέλειο "Cheers", αφήνει το κρασί της δίπλα στη μπύρα μου, μου χαϊδεύει αισθησιακά και απαλά το μπράτσο και αποχωρεί απ' την pub αφήνοντας το Διαιτητή, τον Alain κι εμένα, σύξυλους με τρεις Paulaner στο χέρι, να περνάμε ένα μεγάλο κομμάτι εκείνης της νύχτας αναλύοντας σα μαλάκες την υπέροχη κίνησή της. Γεύτηκα με χαρά μια γουλιά απ' το κόκκινο κρασί της, απ τη μεριά που ήπιε κι αυτή, αφήνοντας πάνω στο χείλος ένα ελάχιστο αποτύπωμα των χειλιών της. Έτσι για το χαίρω πολύ.<br /><br />Ο ταξιτζής μας ανεβάζει στη Gracia. Έξω από ένα μικρό εστιατόριο έχει μερικές κάμερες και λίγο κόσμο να τραβάει φανατισμένα βίντεο με τα κινητά. Τον ρωτάω τι συμβαίνει. Χαλαρός απαντάει: "Δεν είναι τίποτα, είναι μέσα ο Tom Waits, έπαιζε απόψε εδώ και πάντα δειπνεί σ' αυτό το εστιατόριο." Απλά αρνούμαι να το πιστέψω. Το βούλωσα, ντράπηκα να πω να σταματήσουμε, για το δούλεμα των άλλων δυο. Τελικά κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου ότι ήταν ο αποχαιρετιστήριος κύριος Ronaldinho λίγο πριν αφήσει τη Βαρκελώνη για το Μιλάνο.<br /><br />Πήραμε τρία ποδήλατα κι ανεβήκαμε στο λόφο του Montjuis. Από 'κει δίπλα στο Ολυμπιακό Πάρκο το λιμάνι της Βαρκελώνης με τα χιλιάδες containers θύμιζε Σαγκάη. Το El Prat λίγο πιο κει δεν προλάβαινε τις πτήσεις του. Η νότια πλευρά της πόλης, πίσω απ' το λόφο είναι τεράστια. Εκεί φαίνεται ότι ακόμα δεν έχει χτυπηθεί απ' τον τουρισ<span><span>μό. Ε</span></span>κεί η καθημερινότητα κυλάει ακόμα στους δρόμους όπως παλιά. Κρίμα που δεν αξιωθήκαμε να τη δούμε έστω και για λίγο.<br /><br />Η Ellen, η Anne κι η Ragnhild είναι καλή παρέα για το βράδυ. Και οι τρεις διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά τυπικές Σκανδιναβές, που ακολουθούν αυστηρό ωράριο ύπνου γιατί το πρωί πηγαίνουν για τρέξιμο και μετα για μπάνιο - topless πάντα - στη Barceloneta. Το Bar Schilling μοιάζει με Αργεντίνικο καφέ. Είναι σκοτεινό, έχει στους τοίχους την κάβα του με τα εκατονάδες κρασιά. Περίεργο. Μέσα οι περισσότεροι ντόπιοι. Ευτυχώς οι πιτσιρικάδες τουρίστες ξενερώνουν με τέτοια μέρη και τρέχουν στα κωλάδικα για free shots. Το αναίτιο και συνεχές γέλιο της Anne με κουράζει. Στρέφω το βλέμμα στο μαγαζί. Κοιτάω τους θαμώνες. Η Ellen το 'χει καταλάβει και με ρωτάει διακριτικά αν βαρέθηκα. Το κρύβω άτεχνα και προσπαθώ να επανενταχθώ. Το ελαφρώς μεθυσμένο βλέμμα του Alain, τα γλυκούτσικα χαμόγελά του κι οι βλακείες που με προκαλεί να κάνουμε με ξαναβάζουν αμέσως στο κλίμα.<br /><br />Το τελευταίο πρωί στη Βαρκελώνη πριν την αποχαιρετήσουμε μας ήθελε να σηκωνόμαστε αργά απ' το κρεβάτι. Ακόμα προσπαθώ να θυμηθώ τι κάναμε. Νομίζω απλές βόλτες και ψώνια. Το απόγευμα πίσω απ' το Park Guel υπάρχει μια κατάληψη αναρχικών σε ένα σπίτι ψηλά στο λόφο, που βλέπει όλη την πόλη κι όμως χρειάζεται αέρα. Έχουν σηκώσει τη δική τους σημαία: "Tourist Go Home, I Νeed Αir"...<br /><br />Έπρεπε όλα να είναι έτοιμα για την επιστροφή. Να ξαναοργανωθούμε, να ετοιμάσουμε το παρατημένο για τις μέρες της Βαρκελώνης αυτοκίνητο, να του αλλάξουμε λάστιχο, να καθαρίσουμε το μικρό ψυγειάκι για τα νερά και τους χυμούς και να μην ξεχάσουμε να κρατήσουμε ενθύμιο την απλήρωτη κλήση για παρκάρισμα, δωράκι απ' το Δήμο της πόλης. Παρασκευή πρωί χαιρετήσαμε τις φίλες απ' τη Σκανδιναβία, πήραμε και τον Αντρέα που είχε έρθει καθυστερημένος - όπως πάντα - απ' τη Βαλένθια και ξεκινήσαμε να ταξιδέψουμε πάνω σε 1200 χιλιόμετρα μέχρι τη Bologna που θα μας φιλοξενούσε ακόμα ένα βράδυ. Όσο εύκολος και εκνευριστικά βολικός ήταν ο πηγαιμός, τόσο στραβός κι ανάποδος αποδείχτηκε ο γυρισμός. Κάπου στη Γαλλία η μοναδική γυναικεία φωνή που είχαμε στο αυτοκίνητο, αυτή του GPS - που άλλες φορές της μιλούσαμε σαν τη γυναίκα της ζωής μας κι άλλες σαν το πιο βρωμερό τσουλάκι που γνώρισε ο κόσμος αυτός - σα να μην ήθελε λοιπόν την επιστροφή μας, μας έκανε να παραστρατήσουμε προς το Βορρά. Ευτυχώς ήμασταν μόνο πενήντα χιλιόμετρα εκτός πορείας όταν ανακαλύψαμε τη ζαβολιά της. Φτάσαμε μέχρι την κουκλίστικη Orange, με το παλιό κάστρο και τα φεστιβάλ της εποχής. Επιστρέψαμε στον αυτοκινητόδρομο Α8. Ένα τροχαίο έκανε τις τρεις λωρίδες του δρόμου να φρακάρουν εντελώς. Χάσαμε άλλα σαρανταπέντε λεπτά. Έπειτα κυλήσαμε στη Γαλλική άσφαλτο ανεμπόδιστα, αν εξαιρέσεις την επικίνδυνη και βλακώδη οδήγηση των Γάλλων. Ο Διαιτητής οδήγησε 9 ώρες. Είχε οδηγήσει όλη τη διαδρομή από την Κοζάνη μέχρι εδώ. Ο τρόπος που οδηγάει άλλαξε. Έγινε σαφώς ωριμότερος, προέβλεπε καλύτερα τους άλλους, πιο μαλακός. Βαφτίζω, αυθόρμητα και από μέσα μου, την υπέροχη πια οδήγησή του: "Asphalt Tango". Όταν ήρθε η ώρα να τον αλλάξω ήταν στα Ιταλικά σύνορα, δυο τζιτζιφρίγκοι, δυο βγαλμένοι από ταινία συνοριακοί, με πράσινα κοστουμάκια και πηλίκια a sortie,με ένα απο εκείνα τα σηματάκια που κρατάν οι σταθμάρχες των τρένων μας έκαναν νόημα να σταματήσουμε.<br />- Ciao, documenti per favore.<br />- Άσε θα μιλήσω εγώ. Di tutti?<br />- Siii di tutti.<br />Τους τα δώσαμε. Μας ζήτησαν να ανοίξουμε το πορτ μπαγκάζ. Βγήκαμε έξω με το Διαιτητή. Ο ένας, με το περιποιημένο αλα Μανώλης Χιώτης μουστακάκι του είδε το διάβολο να σπάει το ποδάρι του. Πρόσεξε τη μπλούζα μου που είχε πάνω ένα μικρό, ένα τόσο δα σηματάκι της Marijuana.<br />- Tu piacce fumare la marijuana? Hai marijuana nella machina?<br />Όχι ρε μαλάκα.......Άντε να εξηγήσω με τα λίγα Ιταλικά μου ότι τη μπλούζα αυτή μου την έφερε πριν από χρόνια η μάνα μου κι ότι είναι μια απλή, χαζή τουριστική μπλούζα. Άντε και του εξήγησα. Ήδη αδειάζαμε τις βαλίτσες, ήδη έψαχναν ανοίγματα στις ταπετσαρίες κι εξέταζαν προσεκτικά τον καπνό, τα πορτοφόλια, τα αρωματικά του αυτοκινήτου, τις τουρούτες που πουλούσε ο Αντρέας και την κιθάρα που κουβαλούσε μαζί του. Χάσαμε άλλο ένα μισάωρο. Κάπου στη Genova το GPS τα έπαιξε τελείως. Πίστευε ότι ήμασταν στη Ρώμη και μας έδειχνε βορινή πορεία και τραγουδούσε Ιταλιάνικες καντάδες. Την κλείσαμε, αφού τη βρίσαμε πρώτα. Έτσι κι αλλιώς δε τη χρειαζόμασταν πια. Οι autostrade είναι τυφλοσούρτης. Κάπου μετά την Piacenza πέσαμε και σ'άλλο μποτιλιάρισμα. Κι άλλος χαμένος χρόνος...<br /><br />Φτάσαμε στην Piazza Maggiore στις 2 το βράδυ. Τέσσερις ώρες αργότερα απ' ότι είχαμε προγραμματίσει. Στη μοναδική pizzeria που είχε μείνει ανοιχτή και ήταν πίτα από κόσμο μας περίμενε η Laura Saija με την αδερφή της. Ο Διαιτητής κι ο Αλέν έφαγαν από τέσσερα κομμάτια και έφυγαν για το σπίτι του Teo στη via Zanardi. Με τον Αντρέα θα μέναμε στης Laura. Μας έδωσε οδηγίες. Διανύσαμε χιλια διακόσια χιλιόμετρα μέχρι τη Bologna. Όμως τα τρισήμισυ που περπατήσαμε για να βρούμε τη via del Partigiano και το σπίτι των αδερφών Saija ήταν τα πιο ζόρικα. Οι Σικελές ωστόσο μας φέρθηκαν όπως θα φέρονταν δυο πραγματικές κυρίες. Μας είχαν ετοιμάσει τις πετσετούλες μας για το μπάνιο, μας είχαν στρώσει πάνω σε ένα ωραιτότατο στρώμα, όλα στην εντέλεια. Το πρωί μας ετοίμασαν espresso με κουλουράκια απ' τη Messina. H Laura είναι απλά υπέροχη. Με τις ατέλειες μιας τέλειας, μιας υπαρκτής γυναίκας, που στίβει καθημερινά τις στιγμές, που πατάει στα πόδια της, που έχει τη γοητεία που επιθυμεί χωρίς να τη βιάζει, που κοιτάει στα μάτια και καταλαβαίνεις ότι κοιτάει στα μάτια. Μοιάζει με εκείνες τις παθιασμένες, απατημένες απ' τον άντρα τους Σιτσιλιάνες που σπάζουν όλα τα πράματα του σπιτιού πάνω του, με οργή και στιγμιαίο μίσος, αλλά αρκεί ένα γράπωμα από αυτόν, η αστραπιαία αντρική παλάμη του στο υγρό μουνί τους για να τις κάνει να γλυκάνουν θυμώμενα ακόμη και να του παραδωθούν χτυπώντας τον την ώρα που φτάνουν στην καλύτερή τους στιγμή. Μιλάμε συνέχεια. Μου κάνει complimenti για τα Ιταλικά μου. Εντάξει, δεν την πιστεύω. Χαιρετιόμαστε με αγκαλιά και σταυρωτό φιλί. Πώς γίνεται την πιο τέλεια γυναίκα του ταξιδιού να τη γνωρίζεις την τελευταία νύχτα. Ας πει όποιος ξέρει.<br /><br />Εγώ θα σας πω μόνο το τέλος της ιστορίας. Έπρεπε απλά να είμαστε στην Ancona στις τέσσερις. Δηλαδή να φύγουμε απ' τη Bologna τουλάχιστο στη μία. Ο Teo δεν προνόησε να μας πει ότι πιάνει κίνηση η autostrada για νότια. Ο Alain ήθελε να πιει καφέ. Κι έτσι φύγαμε αργά. Στο δρόμο ήμασταν σίγουροι ότι δεν προλαβαίνουμε το καράβι. Ο Διαιτητής έκανε ότι μπορούσε. Μέχρι που πέρασε τρέχοντας πάνω στη βοηθητική λωρίδα κάνοντας τους άλλους οδηγούς να μας κοιτάν σαν εξωγήινους. Κάναμε όπισθεν σε κόκκινα φανάρια και μερικές προσπεράσεις θανάτου. Τέσσερις παρά πέντε φτάσαμε στον καταπέλτη του πλοίου. Οι Ιταλοί κουμανταδόροι φώναζαν σε σπαστά Ελληνικά: "Grigora grigora, den echoume chrono...!".<br /><br />Μπήκαμε προτελευταίοι. Ο Ίπαρχος τσίριζε, οι μούτσοι έτρεχαν, μηχανές έσβηναν, το πλοίο ανέβαζε στροφές, τα βρώμικα νερά του λιμανιού της Ancona γέμιζαν στόβιλους απ' τις τεράστιες προπέλες του "Olympic Champion". Μέσα στο χαμό, ενστικτωδώς βιαστήκαμε να κλείδώσουμ το αυτοκίνητο και να φύγουμε από κει μέσα. Πήραμε sleeping bags και τσάντες και ανεβήκαμε στα πάνω decks. Το απόγευμα κύλησε έυκολα. Γύρισε κι ένας μπάφος με τις Φλωρεντίνες τουρίστριες Letitia και Estir. Νύχτωνε. </span><span style="font-family:Times New Roman;">Η Αδριατική κατάπινε ανελέητα τον τελευταίο ήλιο του ταξιδιού.</span><span style="font-family:Times New Roman;"> Οι φορτηγατζήδες έκαναν τα συνηθισμένα τους πηγαδάκια στο μπαρ. Είναι πολλοί. Τους βλέπεις να κατεβάζουν μπύρες και τους ακούς από μακριά να συζητάνε για σίδερα, λάδια μηχανής, καύσιμα, δρόμους και συμβάντα. Για εμάς το καράβι είναι εμπειρία, γι' αυτούς ρουτίνα εβδομάδας ίσως και λιγότερο.<br /><br />Ο Διαιτητής κοιμόταν από νωρίς στη μια άκρη του ανοιχτού υπνόσακου. Μαζί με άλλους σαράντα ταξιδιώτες, σε μια σάλα, πάνω σε μια μοκέτα, μέσα σε μυρωδιές ιδρώτα, αλουσιάς και πλήθους. Εκεί μέσα έμοιαζαν με μετανάστες που άφηναν την Κούβα, καθώς ανοίξαν τα λιμάνια,πλέοντας προς το Αμερικάνικο όνειρο. Κατέβηκα να πέσω δίπλα του. Ξύπνησε με κάτι μούτρα σα σκατά απ' τον ύπνο, μισός κόκκινος, μισός τσαλαπατημένος απ' τη νύστα και με ρώτησε:<br />- Ρε μαεαφλάυκβα έρτγβμγμλρσες το ψυγβταείο απ' τρβεην μαπερίρωζα;<br />Άρχισα να γελάω. Παραμιλάει ο ηλίθιος, σκέφτηκα. Όμως αυτός, ως συνήθως, ήξερε πολύ καλά τι έλεγε:<br />- Ρε μα-λά-κα, έ-βγα-λες το ψυ-γεί-ο απ' τη μπρί-ζα; συλλάβισε.<br />Αργότερα έμαθα πως από μέσα του παρακαλούσε να πω "ναι ρε την έβγαλα".<br />Δεν ήμουν σίγουρος. Πήγα στη ρεσεψιόν. Ήταν μια το βράδυ. Είχαν τελειώσει τα περίπολα στα γκαράζ.<br />- Κοιτάξτε, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να έχει τελειώσει η μπαταρία και το αμάξι κατεβαίνει πρώτο αύριο στην Ηγουμενίτσα. Μπορεί να έχετε πρόβλημα, να καθυστερήσει όλο το καράβι...<br />Βρήκα έναν ξεχασμένο φύλακα. Καλό ανθρωπάκι, παρά το ότι είχε τελειώσει η βάρδια του πρόθυμα κατέβηκε μαζί μου κάτω.<br /><br />Ζέστη. Τα βαριά πιστόνια του πλοίου καλύπτουν όλους τους ήχους. Μόνο μερικοί κινητήρες των φορτηγών ψυγείων ξεχωρίζουν κάπως, καθώς δουλεύουν στο ρελαντί για να μη ζεσταθούν τα τρόφιμα που κουβαλούν. Μα το δικό μας ψυγειάκι δε δουλεύει πια. Είναι στη μπρίζα αλλά έχει εξαντλήσει τη μπαταρία. Μπαίνω μέσα. Κι η μίζα νεκρή. Ανεβαίνω. Ο Διαιτητής βλέπει να κάνω νόημα στον Alain ότι δεν έχουμε μπαταρία. Τον κοιτάω και μας πιάνει νευρικό γέλιο. Με κόπο καταφέρνουμε να μην ξυπνήσουμε τους υπόλοιπους.<br /><br />Το πρωί σπρώξαμε εύκολα το Audi έξω. Ευτυχώς είχαμε αργήσει να φτάσουμε στο καράβι την προηγούμενη και ήμασταν δίπλα στην έξοδο. Γιατί αν φτάναμε στην ώρα μας και μπαίναμε σε κάποιο χαμηλό deck τότε τα πράματα θα ήταν πραγματικά ζόρικα. Βέβαια αν φτάναμε στην ώρα μας δε είχαμε λόγο να βιώσουμε αυτόν τον πανικό, τη βιασύνη κι έτσι να ξεχάσουμε το ψυγείο στη μπρίζα. Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι αφήσαμε το λιμάνι την ώρα που το άφηνε και ο "Ολυμπιονίκης", αλλά αυτός ακολούθησε τη θαλάσσια οδό.<br /><br />Φτάσαμε στην Κοζάνη σε λίγες ώρες. Το βράδυ ο Alain κι εγώ στη Θεσσαλονίκη. Η κατεβασιά απ' τα τούνελ της Βέροιας προς τον κάμπο, τόσο γνώριμη... Ήταν σα να λείψαμε καιρό κι ήταν σα να πήγαμε απλά για έναν καφέ στο Διαιτητή, barrista του Gallery στην Κοζάνη. Πώς να χωνέψω ότι πήραμε τον ίδιο δρόμο που παίρνουμε εδώ και χρόνια για την αγαπημένη σουρδόπολη για να φτάσουμε στη γη της Καταλανίας; Θα φαινόταν λές ειρωνικό στο γέρο βενζινά στη Λευκόβρυση που μας γέμισε το ρεζερβουάρ, αν μας ρωτούσε που πάμε και του απαντούσαμε "Βαρκελώνη"; Δεν ξέρω. Ίσως είναι όλες αυτές οι σκέψεις του χώρου και του χρόνου που με κυκλώνουν στις μεγάλες αλλαγές. Στις καταιγίδες εικόνων και στιγμών και τόπων. Ίσως δε θα πρεπε να τα γράφω όλα αυτά. Καλύτερα να τα κάνω εικόνες και μουσική. Μπορεί το ταξίδι να το περιέγραφα καλύτερα παρακάτω:<br /><br /></span></div><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/U1iS7zPkMGc&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/U1iS7zPkMGc&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-family:times new roman;" >Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-family:times new roman;" >και θα'ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο...<br /><br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-5615119621711294706?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-23681030127073854822008-08-17T00:32:00.007+03:002009-11-15T11:23:48.074+02:00<span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);font-family:times new roman;" >16/8</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);font-family:times new roman;" >ΑΠόψε εΊχε έκλειΨη ΣελήΝης...</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);font-family:times new roman;" >Το φεΓγάρι ωστΌσο ανΤί να καθίΣει φρόνιμΑ Να κρυΦτεί προΤίμΗσε να αρΧίΣει τα παιχνιΔάκια...</span><br /><br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/QwQ9A79jufA&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/QwQ9A79jufA&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br /><span style="color: rgb(192, 192, 192);"><span style="font-size:78%;"><span style="font-style: italic;">"καλά το λεν για το φεγγάρι</span><br /><span style="font-style: italic;">πως τις διαλέγει τις γωνιές στον ουρανό..."</span><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-2368103012707385482?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-28632921405950232782008-06-24T21:59:00.009+03:002009-07-12T15:52:50.321+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SGFFAhXhI9I/AAAAAAAAAhw/Ue1GAz1QBRQ/s1600-h/charles+bridge+art.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SGFFAhXhI9I/AAAAAAAAAhw/Ue1GAz1QBRQ/s400/charles+bridge+art.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215525718731072466" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Praha</span> <span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br /><br />Οι καμπάνες του καθεδρικού του St.Vitus χτύπησαν όπως κάθε μέρα. Πόσα χρόνια μακριά βρίσκεται εκείνο το πρωί, που ο ταξιτζής μ' άφησε έξω απ' το παλιό μοναστήρι του; Τότε η ώρα ήταν εφτά παρά είκοσι κι εμείς τέσσερις. Οι δυο σκοποί του μοναστηριού, ένας ζωγράφος που είχε στήσει τον καμβά του γύρω στα πενήντα μέτρα από την περίφραξη γιατί χρειαζόταν άδεια την πλατεία κι εγώ. Κι ύστερα κατεβαίνοντας τα ατελείωτα σκαλιά, ανάμεσα από κλειστά ακόμη παντζούρια και κάτω από χτεσινές μπουγάδες Τσέχων νοικοκυρών έφτασα πάνω από το Μολδάβα, που εκεί τον φωνάζουν Elba, περπατώντας αργά αργά τη γέφυρα του Καρόλου. Η Πράγα ερημωμένη, είναι τόσο όμορφη, τόσο εύκολη, σαν ακριβή γυναίκα που ενώ απλώνει τα γυμνά πόδια της πάνω σου με την πρώτη, παραμένει κυρία πρώτης τάξεως με προσωπικότητα και στυλ. Μετά τις δέκα όμως που ανοίγουν τα μαγαζιά και τα μουσεία αρχίζει ο καθημερινός βιασμός της από τα χιλιάδες γκρουπ με τα σημαιάκια και τους τσιτσερόνους, να βγάζουν για πνευματική βοσκή τα κοπάδια των ταξιδιωτών και να τους καθοδηγούν με ασύρματες πια μεθόδους.</span> <span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br /><br />Μετράω πως έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε και είναι πάλι πρωί, μέσα σε ένα μικρό λεωφορείο γεμάτο μουσικούς, αυτή τη φορά, που έρχεται από το αεροδρόμιο. Η πόλη πάλι αγουροξυπνημένη αλλά χωρίς καινούριες ρυτίδες και γκρίζα μαλλιά κι ας πέρασε ένα διάολο ζόρια με τις πλημμύρες που την έπνιξαν. Τραβάω αχόρταγα με την </span><a style="color: rgb(51, 51, 255);" href="http://youtube.com/watch?v=tOYdZbrVaGM">κάμερά</a><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> μου κάθε στιγμή. Θέλω να νιώσω τα πάντα, μέχρι να πέσω νεκρός από ζωή και εικόνες καθώς το αεροπλάνο θα απογειώνεται ξανά για Θεσσαλονίκη...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">...και τώρα είναι νύχτα και τη στιγμή αυτή είμαι όρθιος, γυμνός, μπροστά στο τεράστιο και με μαζεμένες κουρτίνες παράθυρο του δωματίου </span><a style="color: rgb(51, 51, 255);" href="http://nahamesnakanamoko.blogspot.com/2006/08/319_28.html">319</a> <span style="color: rgb(51, 51, 255);">του ξενοδοχείου Intercontinental της Πράγας και με κενή σκέψη κοιτάω τον ήσυχο δρόμο. Αν περάσει κανείς θα με δει. Χρειάζομαι μια-δυο στιγμές ησυχίας, μήπως προλάβω και συμμαζέψω τη σκέψη μου. Το μυαλό στήνει ένα φλας μπακ που παίζει σε γραμμόφωνο, σαρανταπέντε στροφές το λεπτό...</span><br /></span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 51);">"Η βόλτα ήταν τεράστια, τα πόδια σχεδόν πιασμένα, στο ξενοδοχείο κόσμος έμπαινε κι έβγαινε. Χυθήκαμε στους καναπέδες του πεντάστερου lobby και περιμέναμε καρτερικά για δωμάτιο και μεσημεριανό. Τότε συνέβη κάτι σα σκηνή από ταινία του Wai , σαν περιγραφή του Manuel Scorza! Φύσηξε ένα αεράκι καλοκαιρινό που αχρήστευσε με μιας τα air condition, μαρμάρωσε τους φουριόζους υπαλλήλους της reception, αποσυντόνισε το barman και έκανε τα γκαρσόνια να σκοντάφτουν το ένα πάνω στο άλλο παλεύοντας να κρατήσουν τους capuccino πάνω στους δίσκους. H Νicole Ella Johanne περπάτησε τόσο ελαφριά, σχεδόν χωρίς να πατάει στη βελούδινη μοκέτα, ανάμεσα στο ακίνητο πλήθος των πελατών και μετά από δίπλα μας. Γυρίσαμε τα κεφάλια αργά, όλοι μαζί, στο ρυθμό που έδινε το σώμα της, καθώς τα βήματά της στόλιζαν απ' την αρχή την ακριβή αίθουσα. Μια τέλεια συντονισμένη παράλληλη στροφή, σαν ηλιοτρόπια που ακολουθούν σε άψογο σχηματισμό το λατρεμένο φως τους και σαν έμπειροι στρατιώτες σε παρέλαση δέους μπροστά από τον ανώτερο των στρατηγών. </span> <span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 51);"><br /><br />Κι έφτασε ένα βράδυ πλάι στο ποτάμι, εμείς μαζεμένοι σε γιορτινό τραπέζι εστιατορίου κι εκείνη να γυρίζει παντού μιλώντας με όλους τους καλεσμένους, στη μέλλουσα νύφη φίλη της και συχνά να κάθεται μόνη πάνω στο τοιχάκι που χωρίζει το μπαλκόνι με την όχθη κι ο Elba να την ερωτεύεται αμέσως και σαν παλιός και έμπειρος κατακτητής να κάνει τάχα πως ριγεί τρεμοπαίζοντας γλυκά τα ανακλώμενα φώτα της πόλης στα νυχτιάτικα νερά του, προσπαθώντας έτσι να τη μαγέψει. Πώς να τον νικήσεις τον ποταμό της Πράγας; Τέτοιον χειραγωγό που στους αιώνες έχει σαγηνέψει εύκολα χιλιάδες γυναίκες. Που άλλες τις έχει κάνει να ξεψυχήσουν στο βυθό του και που ανάγκασε ζευγάρια να πουν αντίο στις γέφυρές του καταπίνοντας αγαπημένα αντικείμενα σκοτωμένων ερώτων. Η ήττα μου ήταν απλά προδιαγεγραμμένη. Όμως η Nicole είχε σφηνώσει στο μυαλό μου και το βλέμμα μου, που έδειχνε συνεχή ανυπακοή στις προσταγές μου, όλο και την τριγύριζε παίζοντας βραδιάτικα με τη φωτιά. Κι όταν τελικά τα μάτια της μάγισσας συνάντησαν κατά λάθος τα δικά μου, ένα ζαβολιάρικο χαμόγελο, που από ανωριμότητα αγνόησε τον κίνδυνο, ξέφυγε της προσοχής μου και αστραπιαία, εξερράγη προκλητικά πάνω της και γύρισε αμέσως πίσω γυναικείο, μαργαριταρένιο κι αιθέριο. Τότε ο ποταμός, μην πιστεύοντας αυτό που συμβαίνει, σταμάτησε να ρέει κι απ' το θυμό του έστειλε ένα αφρισμένο κύμα πάνω στα πόδια της γέφυρας του Καρόλου που έκανε τα αγάλματα της καινής διαθήκης να ταρακουνηθούν, για τη χάρη μιας παραμυθένιας γυναίκας που απόψε ίσως και λίγο ηθελημένα, έπαιξε κάπως με τους φυσικούς νόμους. </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 51);">Στιγμές αργότερα την είδα να φοράει μια μικρή ζακέτα, αφήνοντας το εστιατόριο, να περνάει από δίπλα μας και κοιτώντας με να ξαναχαμογελάει γλυκά και να προφέρει:</span><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 51);">"See you tomorrow...". Στο τραπέζι έπεσε σιωπή. Μερικά πηρούνια έμειναν καρφωμένα στις σαλάτες, το κρασί κόλλησε μέσα στους ουρανίσκους και μόνο μετά από αρκετή ώρα βρέθηκε κάποιος να πει μια κουβέντα. Ο Elba,</span></span></span><span style="color: rgb(255, 204, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-style: italic;"> νικημένος βασιλιάς και</span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 51);"> παλιοεγωίσταρος, έκανε πως απαξιεί και συνέχισε το συνηθισμένο δρομολόγιό του, να ξεσπάσει τον αποψινό θυμό του πάνω σε καμιά μελλοθάνατη πόρνη του λιμανιού του Αμβούργου...</span><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 51);"><br /><br />Το επόμενο μεσημέρι, όταν πια ο Θεός έκανε πως ένωσε άλλους δυο με τα ιερά δήθεν δεσμά του γάμου, το Chateau του Dobris βρεχόταν από ένα ψιχάλισμα, που επιβεβαίωνε το τέλος του Αυγούστου και καλωσόριζε την επόμενη εποχή. Όλοι είχαν μαζευτεί γύρω από το ασπρόμαυρο ζευγάρι και τα φλας, συνεχόμενα και δυνατά υποκαθιστούσαν όμορφα τις αστραπές που θα συμπλήρωναν κανονικά το φθινοπωρινό σκηνικό. Φωτογράφιζε κι αυτή δίπλα μου. Είχε μια νευρικότητα τόσο εμφανή σε μένα, αλλά και τόσο έμπειρα συγκαλυμμένη κι όλο το μάτι της έστελνε την κόρη του σε αποστολή στις άκρες του για να κατασκοπεύσει. Αυτή την ικανότητα, του να ανιχνεύω τέτοιες κινήσεις την είχα φυσικό χάρισμα από πάντα. Όμως ήταν τέτοια η παρουσία της που με έκανε να αμφισβητώ κάθε ένστικτο που μου έδειχνε το ενδιαφέρον της. Μόνο όταν πλησίασε την ορχήστρα δήθεν να πιάσει κουβέντα αποκαλύφθηκαν όλα και χύθηκα για την κατάκτησή της. </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 51);"><br />- Soooo...you are the musicians...</span><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 51);"><br />- Yes, but you didn't tell us your name.</span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 51);"><br />- I'm Nicole.</span> <span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 51);"><br />- From Prague?</span><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 51);"><br />- Noοο, from Beirut!<br /></span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 51);">- Strange period for living in Lebanon!</span> <span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 51);"><br />- Indeed, will you dance with me?<br />Με τράβηξε από το χέρι πριν προλάβω να πω "ναι".</span> <span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 51);">Με το πρώτο λίκνισμα έφερε τα χείλη της στο αυτί μου και ψιθύρισε:</span><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 51);">"Tonight you are my playboy...". Μετά από λίγα λεπτά,</span><span style="font-style: italic;"><span style="color: rgb(255, 204, 51);">, στη σάλα χορού του Chateau ρυθμού Rococco της κωμόπολης Dobris, χτισμένου το 1743, βρέθηκα τελικά να εκπληρώνω ανεπιτυχώς τον αρχικό σκοπό του ταξιδιού μου, αφήνοντάς τον τελείως στη μοίρα του. Να παίζω, σαν να μην παίζω, ένα παίξιμο ελεύθερο, μηχανικό, που έμοιαζε περισσότερο με σπάσιμο πέτρας σε κάτεργο παρά μουσική. Στο διάλειμμα, πέρασα από δίπλα της και έσυρα αργά και κρυφά το χέρι γύρω απ' τη μέση της και αμέσως χαθήκαμε, μιλώντας για ώρες στους πίσω κήπους του κάστρου και για μια στιγμή κρατηθήκαμε σφιχτά, με αδηφάγα φιλιά που μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου εναλλάσσονταν από σταγόνες υδρομέλι σε βαμπιρίστικα δαγκώματα και ξεσκίζοντας με τα χέρια μας την περιποιημένη εικόνα που έχτισε ο καθένας μπρος στην επισημότητα του γεγονότος που μας σύστησε. Γυρίσαμε στην αίθουσα διαλυμένοι και ξαναφτιαγμένοι όπως όπως. Κάποιοι κατάλαβαν. Κάποιοι άλλοι με κοίταξαν με φθόνο. Πώς είναι δυνατόν ένας ασήμαντος μουσικάντης να κερδίζει το αντικείμενο που απόψε πόθησαν πετυχημένοι γιατροί, δικηγόροι και χρηματιστές;</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">Όσο έμειναν να αναρωτιούνται, εμείς είχαμε εξαφανιστεί και βρεθήκαμε στιγμιαία, με ένα ξόρκι της, μέσα στο δωμάτιο 319, χωρίς τα ρούχα μας, σε τέλεια σωματική επαφή, κομμάτια του ίδιου παζλ που από λάθος είχαν χαθεί κάπου στην υδρόγειο και ξαναβρέθηκαν πάλι από λάθος στην Πράγα, με βαθιές νυχιές που έσκιζαν τη σάρκα, με σφιξίματα που έκοβαν το αίμα και ανάσες θανατερές, κοφτερά σπαθιά που διαπερνούσαν τα μέσα μας..."</span><br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Όσο κοιμόταν ντύθηκα κι άφησα το δωμάτιο 319. Το επόμενο πρωί θα ένοιωθα βαθιά το μίσος των καλεσμένων και των καμαρότων που έβγαιναν από την κύρια είσοδο του Intercontinental, καθώς η Nicole Ella κι εγώ φιλιόμασταν μπροστά τους, με εφηβική επιδεικτικότητα και πάθος για τελευταία μας φορά.</span> <span style="color: rgb(51, 51, 255);">Καιρό αργότερα, όσες στιγμές ήρθαν για να με φοβερίσουν, μπροστά σε θανάτους και απώλειες προσώπων τις έδιωξα με εκείνο το μαγικό φίλτρο που μου έδωσε ίσως άθελά της σε μια ανύποπτη στιγμή, καθώς ήμασταν λιωμένοι σε εκείνο το κρεβάτι. Κι εκείνο έλεγε:</span><br /><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-style: italic;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"There is no death, we all fly to love..."</span><br /><br /><br /></span></span></span></div><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-2863292140595023278?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-27839942426378484092008-06-23T09:06:00.020+03:002009-07-12T15:54:30.482+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SGFACqDWvbI/AAAAAAAAAho/XluRIzvz3uM/s1600-h/advent16.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SGFACqDWvbI/AAAAAAAAAho/XluRIzvz3uM/s400/advent16.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215520257864023474" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family:times new roman;">Ljubljana<br /><br />Έπρεπε να αφήσω κάτω τις βαλίτσες για να ανοίξω τη βαριά πόρτα που οδηγεί στις σκάλες για τα μικρά κελιά της Celica. Το μέρος αυτό ήταν παλιά στρατιωτική φυλακή, τον καιρό του εμφυλίου, που τα Βαλκάνια διαιρούνταν συνεχώς. Βρισκόταν πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης και είχε φιλοξενήσει πολλούς από τους σημερινούς πολιτικούς της Σλοβενίας. Τώρα, στον καιρό της ανάπτυξης, που η χώρα έχει φύγει χρόνια μπροστά από τις υπόλοιπες Σλαβόφωνες χώρες, η φύλακη έγινε πολύχρωμο youth hostel και κάθε κελί του έχει σχεδιαστεί απ' την αρχή από διαφορετικό αρχιτέκτονα και στους τρεις ορόφους του βλέπεις διαφορετικά μεταξύ τους έργα τέχνης. Χρειάζεσαι πάντα δυο κλειδιά για να μπεις. Ένα για την καγκελένια πόρτα του κελιού σου κι ένα για την ξύλινη. Πριν από αυτές όμως θα πρέπει να καταφέρεις να ανοίξεις την κεντρική για να βρεις το κλιμακοστάσιο και να ανέβεις στον όροφό σου. Πριν προλάβω να σηκώσω γρήγορα τα μπαγκάζια μου και να περάσω η Jasna Jovicevic κατέβηκε γοργά τις σκάλες κοιτώντας κάτω, με ανέκφραστο το παιχνιδιάρικο Σέρβικο βλέμμα της, με τα λακάκια ντροπαλά πάνω στα μάγουλα και τα καστανά μαλλιά της πιασμένα πίσω. Φορούσε ένα κολλητό σκούρο μπλε μπλουζάκι, βασανιστικά και ελάχιστα αποκαλυπτικό, όσο χρειαζόταν να υπονοήσει ένα τέλειο στήθος. Δε θυμάμαι αν λόγω ευγενείας ή εξαιτίας της εικόνας που με αποσυντόνισε της κράτησα ανοιχτή την πόρτα. Πέρασε αμέσως, χωρίς να με κοιτάξει καν, χωρίς να πει ούτε ευχαριστώ.<br /><br />Το πρωινό ψιλόβροχο είχε σταματήσει παραχωρώντας τη θέση του σε μια λιακάδα</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family:times new roman;">, σχεδόν Οκτωβριανή,</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family:times new roman;"> ισχνή, χωρίς αυτοπεποίθηση που ίσα ίσα σε άφηνε να φορέσεις κοντομάνικα και υποχρεώνοντας σε ταυτόχρονα να κουβαλάς μαζί σου ένα αδιάβροχο ή μια ζακέτα. Περπατήσαμε με τους υπόλοιπους - που είχαν ξυπνήσει πριν λίγο από το δεκαεννιάωρο ταξίδι τους με τροχόσπιτο από το Amsterdam - προς το κέντρο της πόλης την πλατεία του κοινοβουλίου όπου σύμφωνα με τις οδηγίες έπρεπε να βρεθούμε στις τρεις ακριβώς για συνέντευξη. Είχαν μαζευτεί εκεί τηλεοπτικά συνεργεία, βαν, τεχνικοί και ένας σωρός κόσμος, οι καλλιτέχνες του φεστιβάλ. Αποφασίστηκε τη συνέντευξη να τη δώσουμε μαζί, ο "Δράκος" κι εγώ. Ο φλεγματικός Βρετανός δημοσιογράφος ελάφραινε τρομερά την ατμόσφαιρα και μαζί με το τεράστιο μαξιλάρι που σου έδιναν να καθίσεις και τα πλατάνια που σκίαζαν από πάνω δημιουργούσαν ιδανικό σκηνικό, όχι για συνέντευξη αλλά περισσότερο για ψυχοθεραπευτική συνεδρία. Η Jasna ήταν εκεί. Μιλούσε ακριβώς πριν από μας. Είχε απλωθεί στο μαξιλάρι της και γέρνοντας προς τη μεριά μας ο λαιμός της μπλούζας χαλάρωνε και το στήθος της εμφανιζόταν όπως το είχα προβλέψει το πρωί. Μεγάλο, ολοστρόγγυλο και σφιχτό. Με δυσκολία κατάφερα να συγκεντρωθώ στα λόγια της και την άκουσα να μιλάει για τη μπάντα της, να έχει τεράστια αυτοπεποίθηση για τις μουσικές που γράφει, για τον τρόπο που παίζει σαξόφωνο, για τις υποτροφίες στην Αμερική και τα βραβεία στις bienalle. Έμοιαζε τρομακτικά με αυτούς τους απωθητικούς ανθρώπους που ζουν αποκλειστικά για το εγώ τους κι έτσι καταλήγουν να μην ζουν. Όταν τα μαξιλάρια μας, κατά τύχη, πλησίασαν επικίνδυνα αναγκαστήκαμε να μιλήσουμε και να συστηθούμε. Ευτυχώς τα μαύρα γυαλιά μου έκρυβαν καλά την κατεύθυνση του βλέμματός μου που ωστόσο συχνά εκτός από το σώμα της χαριζόταν στο υπέροχο χαμόγελο και τα παιχνιδιάρικα ματάκια της. Βρεθήκαμε ξανά τυχαία στην ίδια παρέα ενός club μιας ταράτσας, ανάμεσα σε επαρχιώτες Σλοβένους με ξανθές ανταύγειες και σιτεμένες γυναίκες που δεν εννοούν να απολαύσουν τα στάδια της ζωής που περνάει με τον τρόπο που τους αξίζει κι επιμένουν να προσπαθούν να νιώθουν και να φέρονται σαν εικοσάρες. Η Jasna συνοδευόταν από έναν γλυκό ντόπιο που την ακολουθούσε σέρνοντας μαζί και το ποδήλατό του. Την κοιτούσε ασταμάτητα, με βλέμμα που ικέτευε για την προσοχή της και της μιλούσε συνέχεια χαμογελώντας. Εκείνη ανταποκρινόταν στο χαμόγελο κοιτώντας αλλού, προσπαθώντας να αποφύγει κάθε παραπέρα οικειότητα μαζί του. Τα μάτια μας έπαιζαν κατά διαστήματα κι όταν όλοι μπλέκαμε σε τρελούς χορούς και μέσα στον κύκλο μας μπερδεύομασταν με όλους, έκανα την κίνησή μου. Την κάρφωνα με θράσσος, της χαμογελούσα αναιδέστατα αλλά ποτέ δεν την χόρεψα. Έφτασα κοντά της, έκανα τάχα πως θα την τραβούσα μαζί μου αλλά στο τέλος απομακρυνόμουν κι έπιανα πότε καμια Κροάτισσα και πότε καμιά δικιά μας Ελληνίδα. Η έπαρσή της μου έβγαζε πολλές τέτοιες μαλακισμένες πλεϋμποΰστικες στρατηγικές. Όμως, διάολε, πιάνουν γιατί συχνά οι γυναίκες μας οδηγούν σε αυτές. Κι έτσι το δήθεν άνετο χαμόγελό της πρόδιδε παρ' όλα αυτά την απορία της. Ο Σλοβένος ακόλουθος απλά παρατηρούσε με το γλυκό και αγαθό του υφάκι.<br /><br />Το ξημέρωμα βρέθηκα μέσα στο τροχόσπιτο παρκαρισμένο έξω από την Celica. Δεν είχε κελί για μένα γιατί λόγω στρατού δεν ήταν σίγουρη η συμμετοχή μου στο φεστιβάλ και τα δωμάτια είχαν κλείσει για όλους μείον έναν. Κι έτσι ξάπλωσα στο πάνω κρεβάτι της καμπίνας κοιτώντας απ' το παράθυρο τον άδειο δρόμο.<br />Τους είδα να περπατούν αργά, γελώντας νωχελικά και όμορφα και το ποδήλατο που είχε ώρες να καβαληθεί να αφήνει εκείνο το μικρό θόρυβο της αλυσίδας που δε γυρίζει από πεταλιές αλλά από τσούλημα σε νεκρά ταχύτητα, σαν να γρινιάζει κάπως επειδή δεν το τρέχεις. Έφτασαν στην πόρτα. Τράβηξα την κουρτίνα ώστε να αφήνει μόνο ένα ελάχιστο άνοιγμα για το μάτι μου. Ο ποδηλάτης κινήθηκε αργά προς το μέρος της...<span style="font-style: italic;">"Μην τον φιλήσεις, μην τον φιλήσεις...!!!".</span> Της έπιασε το χέρι κι έφερε το κεφάλι προς το δικό της. Εκατοστά πριν αγγίξουν τα χείλη τους η Jasna έστριψε απότομα. Ο Σλοβένος χαμογέλασε θλιμμένα. Κάτι είπαν στις γλώσσες τους. Δεν είχε σημασία. Σημασία είχε μόνο ότι υπήρχε χρόνος για την κατάκτησή της...<br /><br />Η επόμενη νύχτα ήταν τόσο βροχερή που έστειλε όλο το φεστιβάλ στο μέρος που παίζαμε γιατί ήταν το μόνο σκεπαστό που προστατεύονταν από τον καιρό. Στεκόταν τόσο κοντά στη σκηνή και είχαμε τόση επαφή με τα μάτια που στο τέλος παραδέχτηκα ότι έπαιζα μοναχά γι' αυτήν. Μου ξέφευγαν βαλκανικά fills, σέρβικα rolls και rimshots μαζί με oro αισθητική και κάθε φορά που έπαιζα κάτι που έμοιαζε με τη μουσική του τόπου που μεγάλωσε κι είχε παρατήσει για να ζήσει στην Αμερική, γελούσαμε ο ένας στον άλλον και τα λακάκια της, συνεχώς εμφανή και έντονα ευτυχισμένα χωρούσαν όλη την αίθουσα, όλους τους ρυθμούς και τις συγχορδίες και η βραδιά νικημένη και παραδεχόμενη την εξέλιξή της, βυθιζόταν αργά σε έναν ακόμη προαναγγελθέντα και εφήμερο έρωτα.<br /><br />Ύστερα από λίτρα κόκκινο κρασί σε ένα underground πάρτυ, τρυφερά και κρυφά αγγίγματα, το νοικιασμένο τροχόσπιτο φιλοξένησε στις αναρτήσεις του τις βίαιες ταλαντώσεις μας. Η Jasna ήταν σοκαριστικά διαφορετική από την εικόνα της γυναίκας δολοφόνου που έδειχνε όταν μιλούσε για τη δουλειά της. Τόσο δοτική και εκφραστική, ανοιχτή να την κατακτήσεις και να κατακτηθείς και τα τριάντα της χρόνια συμπυκνώνονταν κάνοντάς την να κουρνιάζει σαν κοριτσάκι και να καυλώνει σαν έφηβη. Να ζητάει συνεχώς, να απαιτεί απ' τον εραστή της πότε γλυκιά και πότε βάρβαρη ικανοποίηση. Να σε κάνει να νιώθεις μόνος μαζί της σε ένα σύμπαν ολόκληρο που αυξομειώνει το μέγεθός του παράλληλα με τις κίνησεις μέσα κι έξω από τα σώματά σας.<br /><br />Την άλλη μέρα, ως τυπικά ηλίθιο και ενστικτώδες αρσενικό, είχα μετανοιώσει για όλα αυτά. Μέσα στο όνειρο του ταξιδιού, στην ομορφιά της πόλης των Δράκων και της Jasna, αφέθηκα σε μια ακόμη βουτιά στον σύντομο, χωρίς υποχρεώσεις και μέλλον έρωτα που αυτή τη φορά ήταν απαγορευμένος γιατί η ζωή μου τότε πήγαινε παράλληλα με κάποιου άλλου ανθρώπου που αγαπούσα πολύ.<br />Το βράδυ ήρθε απρόσκλητα στο κελί που μου άφησαν οι υπόλοιποι, μια που είχαν φύγει για το Άμστερνταμ μια μέρα νωρίτερα. Προσπάθησα να το αποφύγω. Με έβρισε και χτύπησε την πόρτα φεύγοντας. Την έπιασα από το μπράτσο. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί νοιάστηκα. Μπορεί από έμφυτο και άπειρο εγωισμό, μήπως και χαλάσει η εικόνα μου μπροστά σε μια ακόμη πρακτικά άγνωστη. Δεν ξέρω. Την τράβηξα μέσα και η νύχτα πήρε ξαναπήρε σταδιακά τη χτεσινή της πορεία...<br /><br />Ο μήνας έφτανε στο τέλος του με καθημερινά πανομοιότυπα πρωινά ψιλόβροχα. </span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-style: italic;"></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Η Jasna κρατούσε σε κάθε χέρι από μια βαλίτσα με τα σαξόφωνά της. Είχε λυμένα τα μαλλιά και από πάνω, το σώμα της καλύπτονταν από ένα κόκκινο παλτό, υποκύπτωντας στο προχωρημένο φθινόπωρο...</span></span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family:times new roman;">Το αντίο της ήταν το πιο δυνατό από όλα. Ίσως γιατί το</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family:times new roman;"> 'χε πει στη γλώσσα της, νομίζοντας πως δε θα καταλάβω: <span style="font-style: italic;">"Dovidjenja..."</span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Το νυχτερινό τρένο για Θεσσαλονίκη, χωρίς έλεος, ξεκίνησε το εικοσιτετράωρο ταξίδι του. Ο κρότος των αναρτήσεων προσπαθούσε να με ησυχάσει και να με βυθίσει σε ύπνωση, ξυπνώντας με έτσι από το απαγορευμένο όνειρο της Ljubljana. Να με γυρίσει στον κόσμο που διάλεξα να αγαπώ και να αδικώ. Η μηχανή υποσχέθηκε ότι θα το κάνει γρήγορα κι ανώδυνα. Σε μερικές ώρες, μισοναρκωμένος, την κατάλαβα που μπεσαλίδικα πάλευε να κερδίσει τη νότια κούρσα κόντρα στους Βαρδάρηδες. Τον ποταμό και τον άνεμο...</span><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-2783994242637848409?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-28300686839668764212008-06-15T16:44:00.027+03:002009-07-12T15:53:59.530+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SFa7U6Y8qTI/AAAAAAAAAhg/K2BGeir_S3k/s1600-h/raindance.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SFa7U6Y8qTI/AAAAAAAAAhg/K2BGeir_S3k/s400/raindance.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5212559586673600818" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SFa2TXF4oHI/AAAAAAAAAhI/AUL2xSfBrok/s1600-h/bikerain_th.jpg"></a><br /><br /><div><span style="color: rgb(102, 51, 255);font-family:Times New Roman;" >Alphen aan den Rijn</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">O Christian με παρέλαβε από τον τερματικό σταθμό του Alphe</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">n aan den Rijn το απογευματάκι. Ήταν μια γκρίζα Παρασκευή, το τέλος μιας πολύ κουραστικής εβδομάδας, με καιρό αρκετά πιο αναποφάσιστο από τις άλλες μέρες και με ένα περίεργο συναίσθημα του πλ</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">ησιάσματος του χρόνου που θα με έφερνε πίσω στην Ελλάδα. Όμως η κούραση του οκταώρου είχε εξαφανιστεί από τη στιγμή που το λεωφορείο ξεκίνησε από τον κεντρικό σταθμό του Amsterdam και ταξίδεψε νότια μέσα σε καταπράσινες εκτάσεις, πλάι από το περίπλοκο αεροδρόμιο Schiphol, σε ευθυγραμμισμένες λεωφόρους και ανισόπεδους κόμβους. Και φυσικά η τεράστια προσμονή να ξαναδώ τους φίλους που περάσαμε μαζί στιγμές στο ανοιξιάτικο Montpellier.<br /></span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">Και τώρα νοικιασμένο ποδήλατο και αργό πετάλι στους μισοβρεγμένους ποδηλατόδρομους μιας μικρής πόλης, που την ονόμασαν </span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">τιμητικά </span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">το "Άλφα του Ρήνου" γιατί κάπου εκεί υγραίνει τις τελευταίες του όχθες ο ποταμός Gouwe, ο "παλιός" Ρήνος, παρακλ</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">άδι του αυθεντικού Ρήνου που είναι παντοτινό σύμβολο της κεντρικής Ευρώπης, που μαζεύεται ψηλά στις Ελβετικές Άλπεις για να κυλήσει χίλια τριακόσια χιλιόμετρα μέσα από ένα σωρό χώρες πριν ενωθεί για πάντα με τη Βόρεια Θάλασσα.<br /><br />Το μικρό δωμάτιο που μου βρήκε ο Christian για το Σαββατοκύριακο θύμιζε πολύ εργατική κατοικία σε υποβαθμισμένη γειτονιά του Sheffield. Ήταν στον τρίτο όροφο ενός τελείως έρημου κτιρίου, είχε πάμφτηνα αλουμινένια κουφώματα, παμβρώμικη γκρίζ</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">α μοκέτα και παλιά ξύλινη πόρτα. Έμοιαζε το τέλειο μέρος για συντέλεση ερωτικών εγκλημάτω</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">ν, παραγωγών φτηνού πορνό ή για μικρές παράνομες ερωτικές συνευρέσεις και όργια. Επίσης έμοιαζε το τέλειο μέρος έμπνευσης σεναρίων απίστευτου τρόμου. Σα να προσπάθησε πολύ ο μηχανικός να το φτιάξει όσο πιο καταθλιπτικό και τρομακτικό γινόταν. Παρόλα αυτά ήταν ότι έπρεπε για ήσυχο ύπνο δυο βραδιών.<br /><br />Όταν είδα τη Nicolina Visser ξανά μετά από τόσους μήνες απλά θαύμασα πάλι την ομορφιά της. Αυτή την αυθαδέστατη γλυκύτητα και αρμονία, το ευλύγιστο και λεπτό σώμα της που κατέληγε σε ένα απίστευτα ζωηρό κεφάλι με κοντά κόκκινα μαλλιά, με παραμυθένια χαρακτηριστικά και με μάτια που άλλαζαν χρώμα από πράσινο σε γκρι ανάλογα με τη διάθεση</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;"> -</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;"> έτσι είχα αποφανθεί. Τη θυμόμουν από τη Γαλλία, όπου δεν είχα ιδιαίτερα πάρε-δώσε μαζί της. Θυμόμουν όμως και τις αντιδράσεις των υπολοίπων που την κοιτούσαν σα θήραμα να περνάει μπροστά από μια αγέλη σαρκοβόρων, με υπερυψωμένα τα οπίσθιά της, με την αθωωότητα αντιλόπης αλλά και λιγάκι από το παγωνίσιο καμάρι και ήμουν σίγουρος ότι η ίδια είχε θαυμάσει πολλές φορές γυμνό τον εαυτό της στους καθρέφτες της - παρατημένης από τον άντρα της - ζωντοχήρας μάνας της, σε σπίτια φιλενάδων και σε εφηβικά δωμάτια αγοριών.</span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">Όμως από εκείνη την πρώτη στιγμή του θαυμασμού</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;"> μου για αυτή - που κατέληξε στιγμιαία σε μια μικρή ενστικτώδη ερωτική φαντασίωση από αυτές που ο κόσμος σπάνια παραδέχεται ότι ένιωσε -</span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">είχα ένα περίεργο προαίσθημα για μας τους δυο. Χωρίς να υπάρχει τίποτα το χειροπιαστό, κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει το ενδιαφέρον της για μένα, όταν μαζευτήκαμε όλοι μαζι να καπνίσουμε στο μικρό μου δωμάτιο κάθε τόσο προβάλλονταν στον τοίχο απέναντί μου εικόνες από το προσεχές και βραχύχρονο κοινό μας μέλλον.</span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;"><br />Το Σαββατιάτικο πρωινό μας κέρασε ομαδικώς ομελ</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">έτες, χυμούς και καφέδες σε ένα πανέμορφο μαγαζάκι και μας πήγε σε ένα σωρό γωνιές της κωμόπολης. Καταλήξαμε να παίζουμε το μεσημέρι minigolf και να<br />χαζεύουμε τα κατοικίδια μιας φάρμας μέσα σε ένα ξύλινο σπιτάκι.<br />Και μετά από όλες αυτές τις ώρες που περάσαμε μαζί, έφτασα να επιθυμώ τη Nicolina τόσο έντονα που συχνά έπιασα τον εαυτό μου ένα βήμα πριν της το δείξει. Κι όμως πάντα δίσταζα γιατί δεν ήξερα σχεδόν τίποτα για αυτήν. Ούτε ποια είναι, ούτε πως ζει ούτε</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;"> αν την περιμένει κάποιος στην άλλη άκρη της πόλης κι αν η ίδια τα βράδια κοιτάει υπομονετικά την αλ</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">έα της γειτονιάς της περιμένοντας να διακρίνει ένα συγκεκριμένο ποδήλατο που το οδηγούν δυο αγαπημένα της χέρια.<br /></span></span></div><div><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;"> </span></span></div><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;"><br /></span></span><div><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">Ώσπου βρέθηκα να την έχω ακριβώς μπροστά μου στο κατώφλι της πόρτας της μικρής φάρμας, κοιτώντας έξω και περιμένοντας τη βροχή.<br />Κι εκείνη τη στιγμή ο ουρανός πέταξε επιτέλους τα κόμπλεξ από πάνω του και από πάνω μου και ξέσπασε σαν σπαρακτικό κλάμα μετά από σφίξιμο, από ράγισμα καρδιάς που παρόλο που δεν έπρεπε για κανένα λόγο να αφεθεί ελεύθερη να εκφραστεί, διαλ</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">ύθηκε στα κομμάτια που την συνέθεταν. Κι άρχισε να ρίχνει χοντρές στάλες με δύναμη και πάθος προς τ</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">ην Ολλανδική γη, να τη λασπώσει, να τη χαλάσει, να την παρασύρει στον καθ' ομοίωση στεναγμό του. Κι όλο αυτό έγινε μέσα μου σπίρτο και αναλαμπή: ή όλα ή τίποτα, η ζωή δε θα περιμένει άλλο.<br />Άρπαξα τη Nicolina από τη μέση και την τράβηξα απότομα έξω από το ξύλινο σπιτάκι. Και αρχίσαμε να χορεύουμε μόνοι, με μαέστρο τον αποφασισμένο πια ουρανό, να σολάρει μοναχά για μας, ένα tango υγρών κρουστών πάνω στο χώμα και στο πλακόστρωτο. Η Nicolina ξεπέρασε σχεδόν αμέσως το σοκ της αρπαγής μου κι έβαλε τα γέλια, δυνατά, φρέσκα,</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;"> νεανι</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">κά και ζηλευτά μέχρι θανάτου από τους δυστυχισμένους αυτού του κόσμου και με έπιασε πιο σφιχτά, να τελειώσουμε εκείνον τον χορό.<br /><br />Έτσι έγινε. Γυρίσαμε μέσα στο σπιτάκι βρεγμένοι μέχρι τα σπλάχνα μας και γελούσαμε για πολλή ώρα ακόμα, με το γέλιο μας να γίνεται κάτι σαν τραγούδι πρόσκαιρης ευτυχίας και είχε ο καθένας ένα βλέμμα ευθύ και δυνατό, σχεδόν ανταγωνιστικό κόντρα σ΄αυτό του άλλου. Ορκίζομαι ότι εκείνη τη στιγμή τα μάτια της Nicolina Visser ήταν καταπράσινα, σε τέλεια αντίθεση με τον κύριο Ουρανό που ξαλάφρωσε μετά από όλα αυτά κι άρχισε να συνέρχεται σιγά σιγ</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">ά από τη μουντή του διάθεση, ξεκινώντας </span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">το κιτρίνισμα του μεσημεριού.</span></span></div><br /><div><span style="color: rgb(102, 51, 255);font-family:Times New Roman;" >Κι έφτασε τελικά ένα βράδυ που μας έβαλε να φιληθούμε για πρώτη φορά με μάρτυρες τους υπόλοιπους φίλους, δήθεν για να κερδηθεί ένα παιδιάστικο στοίχημα και ύστερα να έρθουν τα σκοτάδια της επαρχιακής πόλης να φωτίσουν δεκάδες αγγίγματα και εξερευνητικά χάδια.</span></div><div> </div><br /><div><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">Η πρωινή Κυριακή κύλησε με νωχελικά στριφογυρίσματα στο νοικιασμένο κρεβάτι, με γυμνά απλώματα του ενός πάνω στον άλλον και αργότερα στους μεσημεριάτικους δρόμους με βρεγμέ</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">να ρούχα και χιλιάδες παράλληλες πεταλιές. Και πέρασαν τόσο αργά οι ώρες, τόσο αντίθετα στον κανόνα που διατάζει το χρόνο να τρέχει όταν λατρεύεις τις στιγμές που βιώνεις, σα να ήθελε με εργαλείο εμάς η "μέρα του θεού" να επαναστατήσει ενάντια στις ανόητες προσταγές της θρησκείας, που την όρισε σ</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">αν ημέρα προσευχής και αυτοσυγκράτησης κι έπειτα, για πληρωμή, να μας δέσει, με όποιον τρόπο, για όσο χρόνο και όσο πολύ θα μπορούσαν να δεθούν δυο πρακτικά άγνωστοι, μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο φευγαλέου, ανέμελου και χωρίς κανένα απολύτως μέ</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;">λλον έρωτα.<br /><br />Ώρες μετά, ο γραβατωμένος οδηγός μου 'κανε ένα μικρό νεύμα να ανέβω στο άδειο λεωφορείο και το μικρό παγκάκι που μας βαστούσε πριν την αναχώρηση έτριξε κάπως, καθώς κινήθηκα να σηκωθώ. Και τότε μου φάνηκε ότι είδα τις μικρές της κόρες να παίρνουν χρώμα συννεφιασμένο, σαν αυτό που βλέπεις παντού γύρω σου λίγο πριν αρχίσει να ψιχαλίζει. Αλλά ποτέ δεν ήμουν απόλυτα σίγουρος γι' αυτό.<br /></span></span><br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SFa5OjJtUsI/AAAAAAAAAhY/voj6_Az28AI/s1600-h/juggler400X430.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 324px; height: 314px;" src="http://bp3.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SFa5OjJtUsI/AAAAAAAAAhY/voj6_Az28AI/s400/juggler400X430.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5212557278333194946" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SFa24bCeYjI/AAAAAAAAAhQ/j2AmeamRx9g/s1600-h/yellow+deep+blue.jpg"></a><p><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br /></span></span></span></p><p><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Amsterdam </span></span></span></p><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Times New Roman;" >Ένα τεράστιο και ασταμάτητο τσίρκο είναι το Amsterdam. Κι ο κόσμος του γίνεται λευκή κορίνα, χρωματιστό μπαλάκι και φωσφορίζον flowerstick στα χέρια ενός θεοπάλαβου υπερφυσικού ζογκλέρ και περιπλανιέται σχεδόν άσκοπα εδώ κι εκεί, πότε πιωμένος, πότε μαστουρωμένος, πότε ξαναμμένος και πάντα από πάνω ο ίδιος ανόητος και παιδαριώδης ουρανός των κάτω χωρών, να χαζολογάει με τους ανθρώπους και να παίζει με τις διαθέσεις τους, ξεσπώντας πάνω τους για όσα καψόνια του κάνει αιώνες τώρα ο Ατλαντικός ωκεανός, που τον μαστιγώνει κάθε τόσο με χαμηλά βαρομετρικά και ψυχρά μέτωπα. Ένας ουρανός βασανισμένος, ομοίωμα πια του ζαβολιάρη Ερμή, που πάνω στο κακόβουλο παιχνίδι του μπορούσε να </span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Times New Roman;" >κάνει και τον πιο παλιό και σκληρό απο εμάς, τους εργάτες των δρόμων, να λυγίσει, αναγκάζοντάς τον να δουλεύει ανά πεντάλεπτα, μια με ιδρωμένα κοντομάνικα και μια με κρύα αδιάβροχα.</span><br /><p><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Κι όμως εκείνη η μέρα ήταν η πρώτη που είδα έναν καιρό διαφορετικό, σαν ώριμο, άγρια ερωτευμένο αρσενικό, με χτισμένο σε ακλόνητη γη το "θέλω" του, να στερεώνει γερά έναν ολόχρυσο μεσογειακό ήλιο πάνω από την πόλη, να ποτίζει με τόσες αχτίδες τον κόσμο μας, που κανονικά για την περιοχή θα χρειαζόταν μια ολόκληρη εβδομάδα.</span></span></span></p><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Περπατούσαμε ασταμάτητα. Χωρίς να πηγαίνουμε πουθενά συγκεκριμένα. Σταματούσαμε πάντα τυχαία. Καταλήξαμε στο απαίσια τουριστικό Damrak, μπροστά στο παλιό παλάτι, καθισμένοι γελώντας σε μαρμάρινα σκαλάκια, να αλλάζουμε φιλιά στο λαιμό με το ρυθμό μιας Σικελιάνικης ταραντέλας και των βαλς ενός πλανόδιου carusel. Χωρίς υποσχέσεις, χωρίς ανταλλάγματα. Ζώντας το τώρα, με αυθόρμητη αυστηρότητα και πηγαία εφημερία.</span></span></span><br /><p><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Και ύστερα αποφασίσαμε να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις στα κουρασμένα μας μέλη και να πάμε περπατώντας μέχρι το Noord. Κι εκεί, αποκαμωμένοι, με γλυκιά κούραση χτυπημένη στο ίδιο ποτήρι με καυτερή νεανική επιθυμία, πάνω σε ένα άλλο παγκάκι, δίπλα στο γεμάτο γηροκομείο της οδού Beemsterstraad μπερδέψαμε γλυκά και άγρια μαζί τα μέλη μας, κάνοντας τους περαστικούς ηλικωμένους να εξασκούν ξανά μετά από τόσες δεκαετίες ζωής την ικανότητά τους για διακριτικότητα. </span></span></span></p><p><span style="color: rgb(102, 51, 255);"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Όταν βράδιασε αποχαιρετιστήκαμε εύκολα στο σταθμό, χωρίς πολλά πολλά. Ξέραμε κι οι δυο καλά ότι τα αύριό μας δε συναντώνται πουθενά κι ότι όσα ζήσαμε παράλληλα, απλά τελείωναν εκεί. Κι έτσι είχαμε το ίδιο χαμόγελο ευτυχίας, ευγνωμονόντας το άγνωστο για τις λίγες στιγμές που μας κλήρωσε να ζήσουμε και για την πηγή που μας έλουσε την τεράστιας αξίας συνείδητοποίηση του να ζεις αυτές τις στιγμές αμέσως, ρεαλιστικά και αχόρταγα, χωρίς όμως προσδοκίες, χωρίς άπληστες και αφελείς αναμονές. Τα στόματα μας αγγίχτηκαν για τελευταία φορά, μισοφιλώντας αλλά περισσότερο μισογελώντας και η Nicolina Visser με εκείνο το γνωστό πάτημα της αντιλόπης ανέβηκε αέρινα τα σκαλιά του διόροφου βαγονιού. Και δεν την είδα ποτέ ξανά. Πήρα το ποδήλατο απ' το πάρκινγκ και τράβηξα αργά αργά για τη Jisperveldstraad, με αργές φιδίσιες πορειές και με απλανές και απέραντο χαμόγελο, νιώθωντας πληρωμένα τα μέσα μου με αλλόκοτη και δύσκολη και χαρούμενη και μπερδεμένη και άδικη και σύντομη αλλά τόσο γαμημένα γνήσια και γεμάτη ζωή! </span></span></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Times New Roman;" > </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-2830068683966876421?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-78075550771748409412008-06-12T17:45:00.036+03:002009-07-12T15:54:09.249+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SFUdOyYlakI/AAAAAAAAAhA/c6p2UqQadkA/s1600-h/chip+bindi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5212104283631479362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SFUdOyYlakI/AAAAAAAAAhA/c6p2UqQadkA/s400/chip+bindi.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><span style="COLOR: rgb(204,51,204)"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="COLOR: rgb(255,102,0)">Montpellier<br /><br />Ο Απρίλιος χάριζε στο Montpellier μια γλύκα ασύγκριτη, που σε έκανε να νιώθεις ότι έχεις συνέχεια στο στόμα σου μια ολόφρεσκια γουλιά chocolat chaud και το τραγούδι των κατοίκων - που δεν τραγουδούσαν αλλά απλά πρόφεραν τις στερεότυπες καθημερινές τους φράσεις - σου δινε μια περίεργη αργή κυματοειδή κίνηση στο σώμα, τόσο αμαρτωλά νωχελική κι ευχάριστη που αναρωτιόσουν αν έριξαν τίποτα στον πρωινό σου καφέ και είναι όλα τόσο χρωματιστά. Όλοι νιώθαμε πιο όμορφοι από ποτέ εκεί. Η Place de la Comedie, το Odysseum, η Mosson, η στάση Louis Blanc και το Chorum γίνονταν κομμάτια μας μέρα με τη μέρα κι εμείς νέοι Μοντπελιανοί πια κυκλοφορούσαμε με αέρα γεννήματος και θρέμματος μαζί, από το Stade Philippides μέχρι τον επικίνδυνο Gare.<br /><br />Η Fatima Gutierez με είχε κοιτάξει έντονα από την πρώτη στιγμή. Με εκείνες τις ματιές που καμιά φορά δωρίζουν οι γυναίκες κι αφήνουν τον κάθε ανόητο εύκολα να πανηγυρίσει αμέσως την πιο πρόσφατη κατάκτησή του. Ήταν αναμφισβήτητα όμορφη. Είχα ξανθά μακριά μαλλιά και πράσινα μάτια και ένα μικρό "bindi" στη μέση του μετώπου, σαν πιστή Hindu. Δεν έδειχνε για Μαδριλένα, ούτε καν για Ισπανίδα και το ταμπεραμέντο της θα ταίριαζε περισσότερο σε βορειο-ευρωπαία παρά σε Μεσόγεια. Δε μου τράβηξε ποτέ την προσοχή ωστόσο. Ίσως το ανέκφραστο βλέμμα της που έκανε προφανή τη χαμηλή της νοημοσύνη με απωθούσε έντονα. Κάποιος άλλος από την παρέα κινήθηκε να την κατακτήσει αλλά τα παράτησε μετά από μερικές απέλπιδες προσπάθειες επικοινωνίας γιατί ακόμη ένα κακό που είχε η Fatima είναι αυτό που έχουν οι Ισπανοί γενικώς, ότι τα γλωσσικά τους όρια δεν επεκτείνονται πέρα από τα Καστιγιάνικα, τα Καταλανικά, τα Βάσκικα ή όποια άλλα μπορεί να μιλούν σε κάθε περιοχή. Κι έτσι η Fatima κατάφερε με τη βλακεία της και την αγλωσσία της να μείνει φρούριο απόρθητο όλες τις μέρες του Montpellier.<br /><br />Ο καιρός περνούσε κι εγώ είχα αποφασίσει να χαρίσω όσον είχε απομείνει σε μια Κροάτισσα από το Zagreb, που είχε όνειρο το box και πραγματικότητα το χορό. Μια πανέμορφη και τέλεια ξενέρωτη 16χρονη από αυτές που δίνουν όσο "εγώ" τους χάρισε η φύση μόνο στην πραγμάτωση των στόχων τους, που από πείσμα κι εγωισμό κι αφήνουν άκαρδα τη ζωή να κυλάει δίπλα τους ξοδεύοντας σιγά σιγά τα προκαθορισμένα "λίτρα" που της αντιστοιχούν. Δε μου δόθηκε ποτέ. Το τελευταίο βράδυ που ασχολήθηκα μαζί της ήταν εκείνο που πέρασε από δίπλα και μου χάιδεψε αργά και καυλωτικά το πίσω μέρος του καρπού και έπειτα καθίσαμε αγκαλιά παρακολουθώντας τους έξαλλους χορούς Ολλανδέζων λεσβιών και Ισπανών γκέι και τους διαγωνισμούς ποιός θα γλωσσοφιλήσει περισσότερους σε μια νύχτα κερδίζοντας το ιδιότυπο βραβείο για τη χώρα του. Το χέρι μου δεν προχώρησε παρακάτω από τη μέση της. Αφού κάλυψε τη βαθιά θαμμένη ανασφάλειά της με την κατάκτηση και την απόρριψή μου έφυγε απότομα και δεν ξαναμιλήσαμε. Κι έπειτα μέσα από μεθύσι επιφανειακό - μάλλον και λίγο ηθελημένο για το πάθος των ημερών - πληγωμένου 20χρονου, από ποτά μίξεις του "ότι να' ναι" η Fatima Gutierez κι εγώ βρεθήκαμε να φιλιόμαστε τάχα παθιασμένα στο κέντρο της σάλας χορού. Πρώτη φορά φιλούσα κάποια από εγωισμό. Έχει περίεργη γεύση αυτό το φιλί. Είναι λίγο γλυκό, αλλά περισσότερο ξινό και άνοστο. Το ξημέρωμα με έκανε να μετανοιώσω πικρά για όλα αυτά. Τα υπόλοιπα βράδια η Fatima με Ιώβεια υπομονή παρακολουθούσε την έντονη αδιαφορία μου για αυτή. Πολλές φορές ήρθε δίπλα μου προσπαθώντας να μου μιλήσει. Αλλά δεν μπορούσε. Ίσως αν ήθελα να καταλάβω τι λέει κι αν προσπαθούσα λιγάκι να επικοινωνούσαμε κάπως. Αλλά χαμογελούσα ηλίθια κι αμήχανα και άλλαζα όσο διακριτικά γινόταν θέση. Μια φράση θυμάμαι ξεκάθαρα: "You don't want to kiss me anymore?". Αν την ξανάκουγα τώρα θα έκλαιγα. Τότε όμως το μόνο που ένιωσα ήταν μια εντονότατη επιθυμία να γελάσω ειρωνικά και απλώς να εξαφανιστώ από το σαλόνι του hostel. Κι η Fatima έμεινε μόνη.<br /><br />Με βρήκε ώρες αργότερα, λίγο πριν ξημερώσει και ξεκινήσουμε για τους σταθμούς και τα αεροδρόμια να διπλαρώνω σε έναν μοναχικό καναπέ μια γλυκιά Βελγίδα που είχα βάλει στο μάτι από μέρες, που έμεινε κι αυτή μόνη αφού ο Ισπανός συνοδός της αποφάσισε ότι τόσο καιρό λάθευε στο θέμα του φύλου που τον "έφτιαχνε" περισσότερο και κατέληξε να πηδιέται άγρια κάθε βράδυ με έναν Κροάτη, απόλυτο θύμα της μόδας και του styling. Οι δυο τους, φωτομοντέλα κανονικά, γλυφόντουσαν σαν τίγρεις και έβαζαν τα χέρια τους, ο ένας στο παντελόνι του άλλου, πάντα σε κοινή θέα και πάντα περπατούσαν χέρι χέρι ευτυχισμένα στους δρόμους του Montpellier. Ήταν αναμφισβήτητα το ζευγάρι των ημερών μας και πολλοί ζήλευαν θανάσιμα το τόσο πάθος τους.<br />Η Βελγίδα δίπλα μου δέχτηκε πολύ ευχάριστα το δείκτη μου που τελείως απροειδοποίητα άρχισε τις κυκλικές βόλτες στο πίσω μέρος του λαιμού της, κάνοντάς την να ανατριχιάζει ελαφρά κάθε λίγο και όλο αυτό να καταλήγει σε ερωτικό και αναπάντεχο massage. Η Fatima βλέποντάς τα όλα αυτά με γυναικείο πείσμα και μουλαρίσια υπομονή άρχισε τις προσπάθειες επανάκτησής μου.<br />Το αποτέλεσμα ήταν να φτιάξουμε ένα τρενάκι. Με βαγόνια εμάς και συνδέσμους τα χέρια μας, αφού εγώ έκανα massage στη Βελγίδα και η Fatima σε μένα. Ο αδερφός μου πέρασε από δίπλα με εκείνο το μαλακισμένο βλέμμα που έχει από μωρό, κάθε φορά που κάνει υπερπροσπάθεια να συγκρατήσει το ποτάμι του κλαυσίγελού του...<br /><br />Είχαμε μαζέψει πια και τις βαλίτσες και στους σκοτεινούς διαδρόμους του hostel είχε συνωστιστεί σχεδόν όλος ο κόσμος. Άλλοι φιλιόντουσαν, άλλοι έκλαιγαν κι άλλους τους έτρωγε η μαλακία της επιστροφής. Μέσα σε όλα αυτά η Fatima με πλησίασε ντροπαλά κι απρόσμενα για τελευταία φορά στη ζωή της.<br />Θεέ μου! Είχε στα χέρια της ένα χαρτάκι. Μου διάβασε σε - ας πούμε - αγγλικά που μετά βίας κατάλαβα. Τα μάτια της φαινόταν θλιμμένα :<br />"I wuonten to tolk to yu. I wuont to tel yu that yu ar uan great boy and I fιl so laky I mιt yu." Δεν την άφησα να τελειώσει. Κόπηκαν τα πόδια μου. Δέκα λέξεις μαζεμένες στο χαρτάκι που ποιός ξέρει ποιόν αδαή Ισπανό αγγάρεψε να της γεμίσει - ίσως και να γελάσει μαζί της - και τρία δευτερόλεπτα ανάγνωσης για να παραδώσει ένα ολόκληρο μάθημα ζωής, χρησιμοποιώντας αντί για κιμωλία και μαυροπίνακα, δυο στραβοειπωμένες και μισοτελειωμένες αγγλικές κουβέντες. Έκανα κάτι σαν αμήχανο γέλιο κι έτρεξα. Βγήκα έξω από το hostel και περίμενα τους άλλους. Εκείνο το πρωί με είχα ξανασιχαθεί...<br /><br /><span style="COLOR: rgb(204,204,204); FONT-STYLE: italic">Ο Ιούνιος του 2008 - που έτσι κοφτερά καθώς ξεκίνησε και με έκανε να αρχίσω να θυμάμαι και να γράφω λίγο λίγο από το παρελθόν μου - μου έκλεισε πονηρά και με χαμόγελο το μάτι και με σκούντηξε με αγάπη με τον αγκώνα του θυμίζοντάς μου κάτι ακόμα και δίνοντάς μου έτσι ένα είδος άφεσης. Ότι από όλες εκείνες τις υπέροχες μέρες του Montpellier μου - με όλες εκείνες τις γυναίκες που θέλησα - θυμάμαι πια μοναχά ένα όνομα. Εκείνο της όμορφης μα και αφελούς Fatima Gutierez.</span><br /></span></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-7807555077174840941?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-59680303724870589562008-06-06T18:19:00.024+03:002009-07-12T15:55:00.550+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SEuYb63FF7I/AAAAAAAAAgw/0645z2PJGLg/s1600-h/dunnk26.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SEuYb63FF7I/AAAAAAAAAgw/0645z2PJGLg/s400/dunnk26.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209424999408277426" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-size:100%;" ><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:times new roman;">Ο ήχος συνεχόμενος και οξύς, οι κραδασμοί γαργαλάν τις παλάμες, μυρωδιά από αμόλυβδη, λάδι και φρεσκοκομμένο χόρτο κι από πάνω η μέρα να γαρνίρεται με αλύπητο ήλιο. Το τραγούδι σαδιστικά με φέρνει πίσω στο Amsterdam Noord...</span></span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-size:100%;" ><span style="font-family:times new roman;"><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style=";font-family:lucida grande;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 153, 0); font-style: italic;">"She's a Killer Queeeeeeen </span> <span style="color: rgb(255, 153, 0); font-style: italic;"><br />Gunpowder, Gelatine<br /></span> <span style="color: rgb(255, 153, 0); font-style: italic;">Dynamite with a laser beam </span> </span><span style="color: rgb(255, 153, 0); font-style: italic;font-size:100%;" ><br /><span style="font-family:lucida grande;">Guaranteed to blow your mind...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">anytime..."</span><br /><br /></span><div style="text-align: left; font-style: italic;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div style="text-align: left; color: rgb(255, 102, 0);"><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:times new roman;font-size:100%;" ><span style="font-style: italic;">"These women are eeeeaaaaasy mate..." </span>φώναξε ο Roy Blackmoore απ' το Λίβερπουλ καρφώνοντας το βλέμμα σε δυο δεκαπεντάχρονες Ολλανδέζες που περνούσαν κρυφογελώντας. Ήταν τότε 44 χρονών κι είχε την όψη και το χαμόγελο διαολεμένου πεντάχρονου. Έβγαλε κι έστριψε στα γρήγορα ένα μικρό από αυτά που έφτιαχνε μυστικά σε μια κάμαρα στο West. Ο επόπτης, ο Shonny με το όχημα που το φωνάζαμε "το αυτοκίνητο του Πάπα" - γιατί είχε ένα μεγάλο γυάλινο κουβούκλιο για να μπορείς να βλέπεις εύκολα γύρω από αυτό - ξύριζε αμέριμνος το πεζοδρόμιο. Και από πάνω μας περνούσαν συνέχεια τα MD-11 της KLM που διαγράφονταν ξανά πάνω στο γκρίζο νερό...</span><span style=";font-family:times new roman;font-size:100%;" ><br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:times new roman;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 153, 0);">Με επαναφέρουν τσιρίδες παιδιών, φωναχτά γελάκια και συνθήματα δημοτικου <span style="font-style: italic;">"αγόρια κανόνια, κορίτσια μακαρόνια" . </span>Μερικές υστερικές δασκάλες διατάζουν τα παιδιά να μπουν στη σειρά. Ζυγισμένα, στοιχισμένα. Όλες με τα πουκαμισάκια τους και την επερχόμενη εμμηνόπαυσή τους, με τις ζωές τους σε εξοργιστική τάξη - όπως αυτή που θέλουν να επιβάλλουν στα επτάχρονα - και μερικές ακόμη, κάπου στην ηλικία μου με τόσο εμφανή τα σημάδια της σύντομα απόλυτης εξομοίωσής τους με τις "έμπειρες οδηγήτριες". Πόση ευτυχία μου χαρίζουν αυτοί οι άνθρωποι, πόσο τέλεια με κάνουν να νιώθω που η δουλειά μου σήμερα είναι να απλά να κόβω το χόρτο και να παλεύω να υπολογίζω με πόσα λεφτά θα περάσω τον άλλο μήνα. Πόσο μου λείπεις μερικές φορές. </span></span><span style=";font-family:times new roman;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:times new roman;font-size:100%;" ><br /></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:times new roman;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Κουρεύω μηχανικά. Grass το λένε και οι Ολλανδοί. Μόνο που ακούγεται πολύ πιο όμορφο αυτό το G που προφέρεται βαρύ Χ, όπως όταν έχεις φλέμματα. Χρας. Σαν το ήχο της κόσας που αποκεφαλίζει απότομα. Μου έρχονται στίχοι από τραγούδια που άκουγα στην Ελλάδα. Το ωραιότερο Σαββατοκύριακο του καλοκαιριού μόλις πέρασε και στο Alphen aan den Rijn τριγυρνάει πρωινιάτικα ένα κορίτσι που ώρες πριν περπατήσαμε όλο το Αμστερνταμ, φιληθήκαμε στο Damrak μπροστά σε μια ορχήστρα Ιταλών κι ένα carusel, έφαγα το Big Mac της γιατί νόμιζα πως ήταν δικό μου κι αυτή ντράπηκε να μου το πει. Και που μετά κουράστηκε να αλητεύει με έναν άγνωστο Griek και μου ζήτησε να καθίσουμε σε ένα παγκάκι. Σε ένα παγκάκι που με έκανε κι έβαλα το χέρι μου μέσα στο τιραντάκι της, μέσα στο εσώρουχό της, μέσα στη μυρωδάτη εφηβική παρθενιά της κι ένιωσα για πρώτη φορά στη ζωή μου αυτή την περίεργη και πολύ συγκεριμένη ευτυχία, που ξέρεις ότι είναι τόσο εφήμερη όσο ένα απόγευμα, όσο τα τριαντάφυλλα του Exypery κι όμως την απολαμβάνεις σαν γλυκό μαστούρωμα, γρήγορα και αδηφάγα όπως ένα κομμάτι πίτα από μύρτιλα. Ένα συναίσθημα που μου ήρθε ξανά, χρόνια αργότερα. το ίδιο έντονα μέσα σε ένα χειμωνιάτικο αυτοκίνητο, κολλημένο στη νυχτερινή ομίχλη κι ίσως επειδή τους κανόνες αυτού συναισθήματος - που προστάζουν αυστηρή εφημερία και άμεση απομάκρυνση - τους σπάσαμε βίαια με έντονη επιθυμία, καύλα κι αργότερα έρωτα, <span style="color: rgb(255, 153, 0);">τώρα</span> <span style="color: rgb(255, 153, 0);">βρίσκομαι να τιμωρούμαι κουρεύοντας χόρτο σε έναν κατάξερο λόφο της πατρίδας μου και καμιά φορά το σώμα να μην υπακούει και να γυρίζει άσκοπα, διαγράφοντας πανηλίθιες τροχιές κι οι εργάτες να με κοιτούν περίεργα, αφού δουλεύουν πρώτη φορά μαζί μου και βλέπουν να μην ασχολούμαι ιδιαίτερα με το τι κάνουν. Ίσως για χάρη σου έγινα το αγαπημένο τους αφεντικό.</span></span></span></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:times new roman;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);"> L.O.L.<br /><br /></span></span></span></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:times new roman;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);">L.O.L. = Leakage Of Love<br /><br /></span></span></span></span><div style="text-align: left;font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style=";font-family:times new roman;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 153, 0);">Χτυπάει μεσημεριάτικα ο ήλιος,</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">βρέχει κάθε πέντε λεπτά, <span style="color: rgb(255, 153, 0);">μαζεύουμε σιγά σιγά τα εργαλεία, <span style="color: rgb(255, 0, 0);">σχολάω πάνω στο ποδήλατο αφήνοντας πίσω τη Miraplein, <span style="color: rgb(255, 153, 0);">το απόγευμα υπόσχεται ηρεμία λίγη λίγη, <span style="color: rgb(255, 0, 0);">το βράδυ είμαι και πάλι καλεσμένος στη Red Light, <span style="color: rgb(255, 204, 102);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);">η νύχτα πάντα απελευθερώνει καινούριες αγκαλιές και βλέμματα, <span style="color: rgb(255, 0, 0);">το σκοτάδι φτάνει με καθυστέρηση,<br /><br /></span></span></span></span></span></span></span></span></span><div style="text-align: left;font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 204, 102);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);">ο <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ύπνος </span>είναι <span style="color: rgb(255, 0, 0);">παντού </span>ο <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ίδιος</span></span>.</span></span></span></span></span></span></span></span></span><br /></div><span style=";font-family:times new roman;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 204, 102);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br /></span></span></span></span></span></span></span></span></span><div style="text-align: center;"><span style=";font-family:times new roman;font-size:100%;" ><br /><span style="color: rgb(255, 153, 0);">Πότε με μια γνωστή<br />και πότε με μια άγνωστη</span> <span style="color: rgb(255, 153, 0);">φιγούρα<br />που αμέσως</span> <span style="color: rgb(255, 153, 0);">ερωτεύομαι</span>,<br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><br />μπορεί για λίγο<br />μπορεί και για πάντα!</span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 204, 102);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></span></span></span></span></span></span></span></span></div></div><br /></div></div><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" ><br /><br /></span></div></div><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bpOcrTD4Bzc&amp;hl=en"><embed src="http://www.youtube.com/v/bpOcrTD4Bzc&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" height="344" width="425"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-5968030372487058956?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-76673469753708417622008-06-03T14:51:00.005+03:002008-06-03T15:57:06.119+03:00<div style="text-align: center; color: rgb(255, 0, 0);">6/8 πολύ αργά...<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">Summertime and the livin' is easy...</span><br /><br />...τόσο αργά όσο χρειάζεται να δώσουν βαρύ ρυθμό στο αίμα να καθυστερήσει το μικρό του ταξίδι και να μοιράσει δίκαια παντού το ξωτικένιο ποτό που μου κύλησε στα χείλη η μάγισσα Morgana μου, να μοιραστεί σε κάθε φλέβα και πιο πολύ σ' αυτές στα χέρια που...που....κάτι θυμόμουν γι'αυτά τα χέρια...<br /><br />Θα βάλω μια βρυσούλα στη μεγάλη αρτηρία του λαιμού μου<br />και θα πάω από το μικρό μαγαζάκι της Morgana's.<br />Πόσο πάει ένα πεθαίνωπουδεσεχωμετρο κι<br />ένας δενησουνποτεδικημουδεικτης;<br /><br />Αφού ο χρόνος έσκασε με όλα του τα γκάζια<br />πάνω σ' ένα τοίχο που φαινόταν από μίλια μακριά<br />αλλά ο ποιητής πλοηγός μας είχε πιεί πολύ βότκα με γεύση έρωτα<br />και το στομάχι του γέμισε από μάνγκος με αφοσίωση και κάρυ<br />και κατέληξε έτσι να κοιμάται με βαρύ ροχαλητό<br />ακουμπώντας στον πρωραίο ιστό το ζαλισμένο κεφάλι του<br />ξεχνώντας να μας ειδοποιήσει.<br /><br />Από το χτύπημα έσκασαν τα χείλη μου<br />κι άσπρισαν μερικές ακόμη τρίχες στα μαλλιά μου<br /><br />ο τοίχος όμως εκεί...<br /><span style="font-size:100%;"><br />η φωνή μου είπε:<br /></span>...ξέρω πως καθώς θα συνέρχεσαι από το κώμα<br />θα ακούς μια θολή λατρεμένη μελωδία<br /><br />που θα φαλτσάρει στ' αυτιά σου απ' τη ζαλάδα,<br />όμως όσο καθαρίζει,<br />θα καθαρίζει στο πρόσωπό σου κι ένα καινούριο χαμόγελο,<br />ψεύτικο στην αρχή,<br />μα θα παίρνει ψυχή,<br />όσο θα θυμάσαι ότι μας τριγυρίζει ακόμα η μουσική...<br /></div><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/u0rZI6gEYUc&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/u0rZI6gEYUc&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-style: italic;">One of these mornin's you're gonna rise up singin'</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-style: italic;">Then you'll spread your wings, and you'll take to the sky</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-style: italic;">But 'till that mornin' there's a nothin' can harm you,</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-style: italic;">with Daddy and Mammy standin' by . . .<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-7667346975370841762?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-51095400352510823932008-06-03T10:00:00.000+03:002008-06-03T10:37:19.943+03:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SEGrowjA0_I/AAAAAAAAAgI/Up0qaGAUxcw/s1600-h/backwards-clock.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SEGrowjA0_I/AAAAAAAAAgI/Up0qaGAUxcw/s400/backwards-clock.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206631360931877874" border="0" /></a><br />!tock Tick<br />!tock Tick<br />!tock Tick...<br /><br />θα μπορουσα να σας μιλάω μέχρι το πρωί.<br /><br />Όχι όμως.<br />Θα αφήσω απλά το ρολογάκι να γυρίσει αντίστροφα μέχρι τον περασμένο Γενάρη<br />να δούμε τι θα γινόταν<br />αν το ξημέρωμα δε μας χάριζε μια φτηνή και ηλίθια δικαιολογία,<br />αφήνοντας δυο πήχες ομίχλη απ' το κουβάρι του<br />να τυλίξουν το μικρό μου αμάξι...<br /><br /><br />Το μόνο σίγουρο είναι ότι το τέλος του Ιούλη θα με βρει<br />χαμένο κάπου στην Ευρώπη<br />με τη μηχανή αναζήτησης του μυαλού μου<br />επιτέλους ξανά σε λειτουργία,<br />με καύσιμο τη μοναχικότητά μου<br />και λιπαντικό το μέλλον μου.<br /><br />Καληνύχτα σας<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><script src="http://www.tradebit.com/layouts/musicstream-frame.php?if=y&amp;bgc=000000&amp;fc=000000&amp;lc=000000&amp;prodid=1746437&amp;autos=1&amp;flash="></script><br /><noscript><br />Buy this file:<br /><a href="http://www.tradebit.com/filedetail.php/1746437"><br />1746437</a><br /></noscript><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-5109540035251082393?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-47569170066740428892008-04-20T10:35:00.003+03:002009-07-12T15:56:39.459+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SAr1GS_FmCI/AAAAAAAAAgA/fEtvp-y0XFQ/s1600-h/backwards%2Bmodified.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/SAr1GS_FmCI/AAAAAAAAAgA/fEtvp-y0XFQ/s400/backwards%2Bmodified.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5191231009022384162" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: center;"> <br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">1266ΒΙ</span> <br /></div><div> <br /> <br /><div style="text-align: center;">Τελευταία στο δρόμο προσέχω συνέχεια θυμωμένα πρόσωπα. <br />Ακόμη κι αυτών που κανόνικα θα έπρεπε να ζουν στο δικό τους ευτυχισμένο κόσμο. <br /> <br />Πού και πού συναντιέται το βλέμμα μου με κάποιο άλλο ευτυχισμένο και τότε φυσάει κι ένα ελαφρύ αεράκι της άνοιξης. <br />Δε μου φτιάχνουν τη μέρα, οι μέρες μου είναι τέλειες εδω και πολύ καιρο! <br /> <br />Άλλη φορά συναντώ ανθρώπους αφελείς που νομίζουν πως χαίρονται επειδή η βαρετή ζωή τους είναι σε τάξη και ασφαλισμένη στη σίγουρη επαναλαμβανόμενη μετριότητά της και αφού αγγίξαν την προσωπική επιτυχία τους, τώρα αγχώνονται να γίνουν διαχειριστές στην πολυκατοικία ή δημοτικοί σύμβουλοι. Και ξαφνικά ξυπνούν και έχουν εκείνα τα βλέμματα τα θυμωμένα που γίνονται πιο θυμωμένα όταν σκέφτονται: <br /> <br /><span style="font-style: italic;">"Γιατί δεν είμαι καλά γιατρέ μου, αφού πέτυχα στη ζωή μου..."</span> <br /> <br />Τότε είναι που παλεύω να κρατήσω μέσα στο στομάχι μου το ανήσυχο περιεχόμενό του. <br /> <br />Κι από την υπνωμένη και την ηθελημένη τη στάση την εμβρυακή των τελευταίων ημερών - κόλπο για να περάσουν οι μέρες γρήγορα, όπως εκείνο το αξέχαστο 9μηνο στον αμνιακό σάκο - ξαναπαίρνω με τσαμπουκά σχήμα κανονικό. <br /> <br />Έχω εδώ και καιρό συμφωνήσει με τον εαυτό μου ότι ο καφές θα είναι το μόνο μέτριο πράγμα που θα ανεχτώ. <br /> <br />Στις αφίξεις του μήνα η πτήση 1126ΒΙ δε φαίνεται να αργεί πολύ ακόμα. Πως να 'ναι οι επιβάτες που θα κατέβουν; Αλλαγμένοι; Πιο μαυρισμένοι σίγουρα. Μπορεί και πιο ελεύθεροι, μακάρι αυτή η ελευθερία να ποτίσει τα δέρματά τους και να θυμούνται το ταξίδι αυτό ως περίεργοι και άτακτοι ταξιδευτές. Όχι ως γκρουπαρισμένοι τουρίστες. Ας θυμούνται πως ταξίδεψαν σχεδόν μόνοι. Πως χάθηκαν από τους ξεναγούς, πως έμπλεξαν. Πως γλύτωσαν. Πως γλύτωσαν από τη μιζέρια και τη συνήθεια που διδασκόμαστε καλά από γεννησιμιού μας. <br /> <br />Τυχεροί αυτοί που δεν έχουν τίποτα να τους δένει με έναν τόπο. Πιο τυχεροί αυτοί που βρήκαν τα αρχίδια να λύσουν ότι τους δένει με έναν τόπο. Κι ακόμη πιο τυχεροί αυτοί που έκοψαν ότι δε λύνεται. <br /> <br />Ας ταξιδεύαμε έτσι, αιώνια. Ας διδάσκες μουσική στην Κούβα κι ας μάθαινα ψάρεμα δίπλα σε ένα γέρο. Μετά να πηγαίναμε στην Νέα Ζηλανδία να διατάζαμε τσοπανόσκυλα και κοπάδια χιλιάδων προβάτων σε πράσινες πλαγιές. Και ας ζούσαμε μερικούς μήνες πάνω σε μια πλατφόρμα αντλήσεως πετρελαίου στην Ανταρκτική. Ας μας θυμόνταν οι τόποι σαν δυο που περάσαν κάποτε κι από δω. <br /> <br />Ας φτάναμε στο τέλος μας κι ας μην είχαμε ονόματα και τίτλους να θυμόμαστε. Ας είχαμε μόνο ιστορίες, πρόσωπα και εικόνες, μερικές φωτογραφίες και πεντακάθαρη όλη την νύχτα ενός Γενάρη - σε μια χώρα που μας είχαν γελάσει και τη νομίζαμε πατρίδα μας - που θα διηγούμαστε ο ένας στον άλλον ξανά και ξανά, μόνο όταν δε θα μας βλέπει κανείς γιατί θα μοιάζει φοβερά κωμικό σε όλους όσους εκείνο το βράδυ έπεσαν για ύπνο νωρίς. <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-4756917006674042889?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-88504213789656128902008-04-04T17:32:00.019+03:002010-07-25T03:14:22.725+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/R_Y-CywpyuI/AAAAAAAAAfw/R0L2t--Rcj0/s1600-h/la-havana-vieja.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/R_Y-CywpyuI/AAAAAAAAAfw/R0L2t--Rcj0/s400/la-havana-vieja.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5185400238670203618" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:times new roman;"><span style="font-weight: bold;">Θέλω να 'ναι εκεί μεσημέρι κι εδώ να δροσίζει ο Απρίλης τη νύχτα.<br />Να περπατάς ξυπόλητη στα καυτά πεζοδρόμια, να 'χει εφτά μέρες που λείπεις και το τηλεφώνημα να έρθει λίγο πριν κοιμηθώ.<br /><br />Δε θέλω να ακούσω ότι κάνει ζέστη στην Havana. Ούτε να τολμήσεις να μου πεις ότι οι άνθρωποι εκεί έχουν πιο σκούρο δέρμα, καπνίζουν πούρα και έχουν ανοιχτά αυτοκίνητα. Και μη διανοηθείς να μιλήσεις για το ρούμι τους.<br /><br />Θέλω απλά να μου πεις πόσο παλιός και σπασμένος είναι ο τηλεφωνικός θάλαμος που χρησιμοποιείς, ότι ο κρότος που άκουσα να περνάει είναι ένα κόκκινο σκουριασμένο καροτσάκι που το σέρνουν ένα νεγράκι μικρό και ακόμη ένα πιο μικρό, ότι από μια ανοιχτή πόρτα βγαίνει το χαρούμενο κλάμα μιας γριάς ξεδοντιάρας που της είπαν ότι η πιο άσχημη εγγονή της παντρεύεται κάποιον που τον λένε Santiago.<br /><br />Ότι χτες το βράδυ σε ξύπνησε ένα μεθυσμένο, άρρυθμο mambo του δρόμου, φτιαγμένο με ένα αλουμινένιο σκουπιδοτενεκέ για surdo, δυο άδεια μπουκάλια ρούμι να παίζουν το clave και ένα μισογεμάτο πακετάκι καραμέλες να κάνει το shaker. Ότι ξέμεινες μόνη σε μια παραλία στο Cienfuegos και έχωσες το χέρι βαθιά στη ζεστή άμμο, μήπως και συναντήσεις στο βάθος της υγρή και κρύα Λιθουανική τύρφη και μέσα της κρυμμένο το δικό μου σκασμένο χέρι.<br /><br />Να μου πεις για τα αγοράκια που ταξιδεύουν μαζί σου και κάθε νύχτα χορεύοντας άχαρα προσπαθούν να σε αποκτήσουν.<br /><br />Πως οι σκιές απ' τους μυτερούς φοίνικες πέφτουν στην άσφαλτο και μένουν εκεί ακόμη και τη νύχτα και πώς οι congeros των clubs παίρνουν περιέργα βλέμματα όταν ηχούν τη salsa cubana.<br /><br />Ότι ένα πρωί παστωθήκατε σε ένα παλιό λεωφορείο που οδηγεί στην "Plaza de la </span></span><span style="font-size:85%;"><b style="color: rgb(255, 0, 0);">Revolución</b></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:times new roman;"><span style="font-weight: bold;">" κι ότι σκάσατε στα γέλια όταν είπες στους φίλους σου ότι ένα αράπικο χέρι με μεγάλα δάχτυλα σε χούφτωσε κρυφά και φευγαλέα. Κι ότι ο οδηγός φρέναρε απότομα και λογομάχησε άγρια με έναν άλλον μέσα σε ένα ανοιχτό αυτοκίνητο.<br /><br /></span></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:times new roman;"><span style="font-weight: bold;">Να μου πεις πως είδες ουρές κόσμου από όλη τη γη να περιμένουν να πάρουν το θαυματουργό - καθώς λένε - φάρμακο από σκορπιό που διώχνει τον καρκίνο.</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:times new roman;"><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Αν σου μύρισαν οι φυλακισμένοι του Guantanamo απ' την άλλη άκρη του νησιού κι ότι άλλη Αμερική, εκτός από τις φυλακές, δεν υπάρχει κι ούτε θα υπάρξει ποτέ.<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Ότι οι άντρες εξακολουθούν να έχουν μεγάλα αρχίδια μες στα παντελόνια τους κι οι γυναίκες μεγάλους κώλους στις φούστες τους και ότι ακούγονται σαν αγέλες κάθε νύχτα να χύνουν τους άγριους οργασμούς τους από ανοιχτά παράθυρα και κουρτίνες </span></span></span><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:times new roman;"><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">χορεύτριες</span></span></span><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:times new roman;"><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">, λες και παλεύουν τα βογκητά τους, ποιό θα φτάσει πιο μακριά.</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Και να πάρεις ένα ύφος πονηρό και τάχαμου ντροπαλό μαζί και να μου πεις ότι μπήκες πολλές φορές στον πειρασμό να δοκιμάσεις μια πουτάνα μαύρη σε μια βρωμογειτονιά με σπίτια κι ότι εξακολουθείς να το σκέφτεσαι πολύ σοβαρά.<br /><br />Κι ότι δε θυμάσαι με ποιανού ή ποιανής χείλη μοιράστηκες τη γεύση από το ρούμι που σε μέθυσε όσο ποτέ.<br /><br />Να φτιάξεις με τα λόγια σου έναν πίνακα κι</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> έτσι νά ΄ναι σαν να είμαι κι εγώ εκεί κι εσύ εδώ κι ανάποδα κι όλα να μπερδεύονται σα μεσημεριανό όνειρο και πριν προλάβουμε να πούμε "σ' αγαπώ" και "γεια" να τελειώσει εκεί το κέρμα σου και η γραμμή να πέσει και να απόμείνει στη θέση της φωνής σου ένα τραχύ και τρομακτικό σύρσιμο....<br /><br />...να 'ναι αυτός ο άγριος Ατλαντικός που μας κρατάει μισούς.</span><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-8850421378965612890?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-26731401624274621342008-01-24T23:52:00.000+02:002008-01-25T01:43:59.116+02:00<object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/aB7TZ2dtu_E&amp;rel=1"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/aB7TZ2dtu_E&amp;rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-2673140162427462134?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-50098107991713477022008-01-21T22:45:00.001+02:002009-07-12T15:57:29.645+03:00<a style="font-family: times new roman; color: rgb(255, 102, 0);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/R5UG_b45FWI/AAAAAAAAAes/UVhhv8pnXaA/s1600-h/mouse+princess.bmp"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/R5UG_b45FWI/AAAAAAAAAes/UVhhv8pnXaA/s400/mouse+princess.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5158036635110675810" border="0" /></a><br /><p face="times new roman" style="margin-bottom: 0cm; text-align: left; color: rgb(255, 102, 0); font-family: times new roman;"> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(255, 102, 0);font-family:times new roman;"><span style="font-size:130%;">Μια σκούπα έφερε χαδιάρικα αργές ερωτικές κυκλικές βόλτες πάνω σε ένα snare drum,<br />τότε ήχησε around,<br />σε βαρύ μπλουζ το Summertime</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(255, 102, 0);font-family:times new roman;"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(255, 102, 0);font-family:times new roman;"><span style="font-size:130%;">κι έτσι οδηγώντας<br />μπλέχτηκα σε στενά που κάποτε ήξερα απ' έξω,<br />ποιός θα εξηγήσει πού βρέθηκαν τόσοι πολλοί μονόδρομοι μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο...;</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(255, 102, 0);font-family:times new roman;"><br /></p> <p face="times new roman" style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-size:130%;">ας είχα μια πυξίδα μιας χρήσης<br />που ξέρει μόνο να σε βγάζει απ' την Τούμπα στον περιφερειακό</span></p> <p face="times new roman" style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(255, 102, 0);"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(255, 0, 0);font-family:times new roman;"><span style="font-size:130%;">ας έπαιζε ένα ραδιόφωνο Devendra Banhart</span></p> <p face="times new roman" style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(255, 102, 0);"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(255, 102, 0); font-family: times new roman;"><span style="font-size:130%;">λύνω τα μαλλιά μου κι ας μην είναι αρκετά μακριά ακόμα,<br />ανοίγω στο τέρμα τον αέρα του αυτοκινήτου<br />και τον στέλνω όσο μπορώ προς τα πάνω μου,</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; font-family: times new roman; color: rgb(255, 102, 0);"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(255, 0, 0);font-family:times new roman;"><span style="font-size:130%;">μια κόκκινη κορδέλα, μια μικρή τσουλίτσα που όλη μέρα βολτάρει και το βράδυ κοιμάται στα σωθικά μου,</span></p> <p face="times new roman" style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(255, 0, 0);"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(255, 0, 0); font-family: times new roman;"><span style="font-size:130%;">και ένα μαϊμουδάκι που ανοιγοκλείνει με δύναμη δυο κύμβαλα παρέλασης μέσα στο κεφάλι μου....</span></p> <p style="margin-bottom: 0cm; font-family: times new roman; color: rgb(255, 102, 0);"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0cm; font-family: times new roman; color: rgb(255, 102, 0);"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0cm; font-family: times new roman; color: rgb(255, 102, 0);"><br /></p> <p face="times new roman" style="margin-bottom: 0cm; color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-size:130%;">μου θυμίζουν ότι ακόμα κι έτσι,<br />μόνο έτσι ζει πραγματικά κανεις</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-5009810799171347702?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-34401713422703243752007-12-16T13:56:00.002+02:002010-05-10T01:49:37.767+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/R2UViL45FRI/AAAAAAAAAdI/-5Xz5l539f0/s1600-h/cholera+signal.bmp"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/R2UViL45FRI/AAAAAAAAAdI/-5Xz5l539f0/s400/cholera+signal.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5144541826391807250" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /><span style="color: rgb(255, 204, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-style: italic;">Και θα υψώσουμε στο κέντρο του πλοίου μας<br />τάχα, τη σημαία της χολέρας<br />καταργώντας συμβόλαια και εταιρικές συμφωνίες<br /><br />κι έτσι θα πλέουμε ανενόχλητοι και μόνοι<br />με τον κόσμο να αλαργεύει τρομαγμένος<br />κράζοντας....."Cólera cólera"<br /><br />και θα πλοηγούν τα ρεύματα της Καραϊβικής<br />τον έναν<br />πάνω στο γερασμένο κορμί του άλλου<br />και πάνω στα νεογέννητα βλέμματά μας<br />στυγνά θα κατακρεουργείται ο θάνατος.<br /><br /></span></span></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-3440171342270324375?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-72591532125233964042007-12-13T00:05:00.002+02:002009-07-12T15:58:20.973+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/R2BbLjxsbmI/AAAAAAAAAc4/vIL_Rn1nC8g/s1600-h/X.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/R2BbLjxsbmI/AAAAAAAAAc4/vIL_Rn1nC8g/s400/X.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5143211028597468770" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-7259153212523396404?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-51623733897916704362007-11-26T19:05:00.004+02:002011-01-17T00:02:45.519+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/R0r-eM1NPKI/AAAAAAAAAcw/qaLvJUmtIck/s1600-h/dayton_airport_sunset.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/R0r-eM1NPKI/AAAAAAAAAcw/qaLvJUmtIck/s400/dayton_airport_sunset.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137198119763393698" border="0" /></a><br /><span style="font-family:arial;">- I'm sorry sir, but the check in burreau will open at 5:00a.m. for your flight.</span><br /><span style="font-family:arial;"> Ευγενέστατος, δε λέω, όμως το να έκανα check in ασφαλίζοντας τα μπαγάζια μου και να περνούσα στις gates αναχωρήσεων φαινόταν μια πολύ καλή προοπτική για ύπνο ήσυχο και σχετικά άνετο για τα δεδομένα ενός αεροδρομίου. Και εδώ το Terminal 1 δε φαίνεται και πολύ φιλόξενο. Κρύα, μαρμάρινα πατώματα διαφημίσεις παντού και δυο τρεις πενταθέσειες πολυθρόνες, όλες πιασμένες από μερικούς ήδη κοιμώμενους ταξιδιώτες. Είναι ακόμα 7 το απόγευμα όμως ο Φλεβάρης εξακολουθεί να σκοτεινιάζει νωρίς. Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να περάσει εύκολα η νύχτα.</span><br /><span style="font-family:arial;"> Φεύγουν εύκολα 10 λεπτά χαζεύοντας σε ένα βιβλιοπωλείο. Θα πρέπει να διαλέξω κάτι. Το διάβασμα είναι μια σχετικά καλή λύση για να κυλούν γρήγορα οι ώρες. Δυο περιοδικά, ένα για drums και ένα για αεροπλοΐα. Πηγαίνω στο μοναδικό καφέ που υπάρχει, ένα από αυτά των αεροδρομίων, συνήθως franchise και που συνήθως κλείνουν νωρίς. Πίνω όσο πιο αργά γίνεται τον cappuccino μου και προσπαθώ να διαβάσω όσο λιγότερο γίνεται για οικονομία σελίδων. Το βλέμμα μου αποσπάται ξαφνικά από τους Ιταλούς drummers εξ' αιτίας μιας μητέρας που μόλις έφτασε στο καφέ με το γιο της. Καθίσαν σε ένα σταντ. Αυτή είναι γύρω στα 40, με πλατύ γυαλιστερό μέτωπο, μάυρα μακριά μαλλιά και σώμα 25χρονής αθλήτριας του aerobic. Αναμφισβήτητα γλυκό πρόσωπο. Και αναμφισβήτητα ζωντοχήρα. Παίρνει στο μικρό ό,τι της ζητήσει, κάθονται σα φίλοι και τα λένε. Χαμογελούν ο ένας στον άλλο συχνά αλλά μοιάζει σαν να υπάρχει ανάμεσά τους μια αραχνοΰφαντη αμηχανία. Σαν να πρέπει αυτή να επανορθώσει για κάτι. Στο μισάωρο ο μικρός την αποχαιρετά φιλώντας τη σταυρωτά και φεύγει κρατώντας τη χειραποσκευή του. Δεν τον συνοδεύει στην έξοδο μόνο κάθεται και συνεχίζει τον καφέ της.</span><br /><span style="font-family:arial;"> Τη χαζεύω πλέον απροκάλυπτα. Το 'χει καταλάβει και νιώθει κάπως άβολα. Δε με νοιάζει καθόλου. Είμαι φιλοξενούμενος σ' αυτή τη χώρα και επιπλέον έχω μια ολόκληρη νύχτα μπροστά μου. Λοιπόν οφείλετε να με περιποιηθείτε. Κάποια στιγμή πιάνει το κινητό της. Μιλάει για ώρα γελώντας, μισοχαρούμενη και μισοανυπόμονη. Κλείνει λέγοντας: <span style="font-style: italic;">"Ti aspetto!"</span>. Και περιμένει. Άλλα 10 λεπτά μου χαρίζονται απλόχερα κάνοντας σκέψεις ποιός ή ποιά θα την επισκευτεί. Ενστικτωδώς τείνω προς κάποιο άντρα. Δεν πέφτω έξω. Το βλέπει να έρχεται περπατώντας βιαστικά τα τελευταία 30 μέτρα που τους χωρίζουν. Ακουμπάει το κεφαλάκι της στην παλάμη η οποία μέσω του λεπτού αγκώνα της στηρίζεται στο σταντ και του χαμογελάει. Φτάνει κοντά της και φιλιούνται σταυρωτά. Σίγουρα πιο εγκάρδια απ' το κανονικό. Κι ενώ περίμενα κάποιον νεαρό, μελαχρινό, elegant πιλότο ή κανέναν κουστουμάτο και περιποιημένο όσο δεν πάει businesman, απέτυχα. Αυτός εδώ είναι περίπου συνομήλικός της, κοντός, εύσωμος, άσχημος και χοντροκομμένος, με μεγάλο ζωώδες κεφάλι και φοράει μεσάτο δερμάτινο που αφήνει να προεξέχει μια λεβέντικη κοιλιά που υπόσχεται ακόμα μεγαλύτερες δόξες στο μέλλον. Πάνε στο ταμείο και παίρνουν καφέ. Ψευτομαλώνουν γελώντας για το ποιός θα πληρώσει. Ξανακάθονται στο σταντ. Μιλάνε ζεστα, χαμογελούν πολύ και κοιτάζονται έντονα στα μάτια. Καμιά φορά, όταν δεν αντέχουν την τόση ένταση, αποσυμφορίζονται στρέφοντας τα βλέμματά τους αλλού, παρατηρώντας δήθεν τη βραδυνή κίνηση των επιβατών. Εμένα όμως το μυαλό μου μπανίζει κρυφά ένα αδιάφορο δωμάτιο, που έχει όμως ένα διπλό κρεβάτι, που τραντάζεται μέχρι να σπάσει απ' το σεισμό που γεννάει ο πόθος τους, με εκείνον να λυσομανά πάνω της και εκείνη πορσελάνινη κούκλα στα χέρια ενός άγρια ερωτευμένου Ηφαίστου, που έχει και σφυρί και αμόνι και δυο ατσάλινα χέρια και που ορκίστηκε να τη λιώσει και την ξαναπλάσει απ' την αρχή.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">................................</span><br /><br /><span style="font-family:arial;"> Σε 10 λεπτά το καφέ θα κλείσει. Αρχίζω κι εγώ να μαζεύω τα υπάρχοντά μου, χειραποσκευές και μη. Σέρνω βαριεστημένα τη βαλίτσα μου πάνω στο Ιταλικό μάρμαρο και βλαστημάω τους σχεδιαστές του Τερματικού σταθμού 1 του Fiumicino που δεν προέβλεψαν καθίσματα. Σαν deus ex machina το μυαλό μου γυρίζει 8 χρόνια πίσω. Το καλοκαίρι που ξαναβρέθηκα στο αεροδρόμιο αυτό. Και περνούν από μπροστά μου αστραπιαία εικόνες και μυρωδιές. Θυμάμαι ζεστό και φιλόξενο το Terminal 2...</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">................................</span><br /><br /><span style="font-family:arial;"> Ακριβώς όπως το ήξερα. Φωτισμένη υπερυψωμένη σάλα, απαλές μοκέτες και σειρές από πολυθέσιους καναπέδες, σαν γραμμικές καλλιέργειες καλαμποκιού. Εστιατόρια και καφέ 24ώρου. Τι ευτυχία ώ Θεοί! Κάπως έτσι πρέπει να 'ναι η αίθουσα αναμονής για τον παράδεισο! Το καλύτερο: Δυο τρία σημεία με μεγάλες τζαμαρίες, με καθίσματα και με πανοραμική θέα στην ελαφρώς ομιχλώδη πίστα. Το ένα απο αυτά σκοτεινό και ερημικό. Σκέφτομαι να εγκατασταθώ εκεί για τη νύχτα μου. Πιο δίπλα μαζεμένες, η μια πάνω στην άλλη, παλιές βαλίτσες, ρούχα και χαρτόκουτα. Κι ένα σώμα αραδιασμένο πάνω σε ένα αυτοσχέδιο κρεβάτι, φτιαγμένο από τους καναπέδες του αεροδρομίου. Άστεγος. Κοιμάται με τις κάλτσες σκεπασμένος με ένα άθλιο sleeping bag. Προσπαθώντας να τον αντιγράψω και να φτιάξω το δικό μου κρεβάτι τραβάω ένα καναπέ προς το μέρος μου. Ασήκωτος. Ακόυγεται από τη βάση τρίξιμο διαβολικό και υποχθόνιο. Σκατά ξύπνησε. Σηκώνει το κεφάλι να δει τι συμβαίνει. Ω! Είναι γυναίκα!</span><br /><span style="font-family:arial;">- I'm sorry, λέω αμήχανα.</span><br /><span style="font-family:arial;"> Αδιάφορα αυτή ξαναταβλιάζεται, λιγότερο ενοχλημένη και περισσότερο ανακουφισμένη που ήμουν απλά άτσαλος και όχι κάποιος της security του αεροδρομίου. Ίσως το να κοιμηθώ εκεί να μην είναι καλή ιδέα. Με κάποια μετρητά στην τσέπη, ταυτότητες και διαβατήρια παίρνω την απόφαση να αφήσω το δελεαστικό κατάλυμα και να βρω ένα μέρος στη μεγάλη φωτισμένη σάλα κι ας έχω αυτή τη στιγμή μπροστά μου το ωραιότερο θέαμα του κόσμου: Τρία κουκλίστικα Airbus της Alitalia!</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">.............................</span><br /><br /><span style="font-family:arial;"> Ξανατακτοποιούμαι σε μια από τις σειρές των καναπέδων. Μεταλλικοί και άβολοι, με μπράτσα ανά θέση που δε σ' αφήνουν να ξαπλωθείς κατά μήκος τους, αλλά σίγουρα καλύτεροι από τα παγωμένα πατώματα του Terminal 1. Αν είχα βέβαια έναν υπνόσακο...</span><br /><span style="font-family:arial;">- Το βασίλειό μου για έναν υπνόσακο!</span><br /><span style="font-family:arial;">- Ποιό είναι το βασίλειό σου για απόψε;</span><br /><span style="font-family:arial;">- 50 ευρώ, ντοκουμέντα, δυο περιοδικά, ρούχα και ένα ζευγάρι μπαγκέτες για drums!</span><br /><span style="font-family:arial;">- Εεε κοιμήσου στον καναπέ καλύτερα.</span><br /><span style="font-family:arial;"> Στο εντάξει. Για ασφάλεια σφηνώνω το τσαντάκι με το πορτοφόλι και τα εισιτήρια πίσω απ' την πλάτη μου, βάζω και το παλτό για μαξιλάρι και ελπίζω σε μία εύκολη υπνηλία. Μέσα στη νεκρική σιωπή της σάλας σκέφτομαι</span><span style="font-family:arial;"> την προγραμματισμένη νυχτερινή κίνηση των αεροπλάνων, την υπηρεσία εδάφους, τα χαμόγελα των πιλότων πριν την αναχώρηση, τα καλοβραδίσματα και τα καλημερίσματα από τον πύργο ελέγχου, στο φεύγα και στο έλα. Χιλιάδες Ζ μεγάλα και μικρά πέφτουν με αλεξίπτωτα από τον ουρανό και κυλώνουν την ύπαρξή μου βυθίζοντάς με αργά σε γλυκιά νάρκη.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">...................................</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 153, 0);font-family:arial;"> Είμαι ένας απλός χωριάτης της επαρχίας La Rioja και έχω μπροστά μου έναν αλλόκοτο ιππότη συνοδευόμενο από έναν κοντοπίθαρο υπηρέτη και ένα γάιδαρο, να μάχεται εναντίον των ανεμόμυλων της περιοχής κι οι συγχωριανοί μου σε έντονα Ισπανικά να τον κοροϊδεύουν γελώντας άγρια. Δεν μπορώ να μιλήσω, δεν ξέρω τη γλώσσα...Τι γίνεται....; Μα γιατί; Αφού είμαι ένας απλός χωριάτης της επαρχίας La Rioja...</span><br /><span style="font-family:arial;"> Ξυπνάω απότομα. Πιο κει δυο Ισπανίδες τουρίστριες και ένας Ισπανός γελούν τρανταχτά. Οι ίδιες φωνές του ονείρου. Καταλαβαίνουν ότι με ξύπνησαν και το βουλώνουν. Συμμαζεύουν και τα γελάκια τους. Γαμημένη Ιβηρική. Αν ξυπνήσω μέσα στη νύχτα μου είναι πολύ δύσκολο να ξανακοιμηθώ. </span><span style="font-family:arial;">00:00</span><br /><span style="font-family:arial;"> Αλλάζω πλευρό, όσο αυτό είναι δυνατό πάνω στον άβολο καναπέ. Μέσα από τις μικρές τρύπες της μεταλλικής του πλάτης το βλέμμα μου εξακοντίζεται σε μια μοναχική ταξιδεύτρια. Μια πανέμορφη καστανή, ένας ανεκτίμητος μεσογειακός πίνακας ηλικίας μέχρι 38 χρονών. Τα μαλλία της απλώνονται - με τη χάρη που τους χαρίζει η οκνηρία της - στους ώμους και το παραμυθένιο κεφάλι της γέρνει γλυκά, μαζί με το υπόλοιπο σώμα της καθώς έχει μαζέψει τα πόδια πάνω στο κάθισμα. Με έχει καταλάβει από ώρα. Ίσως μέσα από την τρύπα φαίνεται η δεξιά μου κόρη που πάει ύπουλα να κλέψει μερικές από τις στιγμές της. Είναι κάπως θλιμμένη. Φαίνεται αλάξευτη. Χωρίς ποτέ να έχει βρεθεί κάποιος να της ανοίξει τα μάτια. Φοβάμαι πως το κοίταγμά μου αυξάνει τη θλίψη της. Ενοχλείται. Στοίχημα πως είναι το πρότυπο του καλού ανθρώπου, της πιστής συζύγου που την πάντρεψαν από συμφέρον κάπου κοντά στο Palermo και τώρα για πρώτη της φορά ξεπόρτισε στη Ρώμη και γεύτηκε κάπως την ελεύθερη ζωή. Και αυτή η στιγμή, που μετράει λεπτά για να πάρει το αεροπλάνο που θα τη γυρίσει στον αυστηρό άντρα της στην όμορφη και μίζερη Σικελία, αυτή η στιγμή που ανακαλύπτει, μετά από τρεις και περισσότερο δεκαετίες ύπαρξης, την ελεύθερη ψυχή της, αυτή η στιγμή είναι πραγματικά δύσκολη. Κι ο νεαρός πίσω από τον καναπέ που την κρυφοκοιτάζει τι να θέλει από αυτή; Σίγουρα τη γουστάρει. Δεν μπορεί πια να δοκιμάσει τίποτα, η απάθεια με την οποία αντιμετώπισε την πρωτύτερη ζωή της, η απάθεια που οι δειλοί ξαναβάφτισαν μοίρα, την έταξε να κοιτάζει κάποιον που μπορεί και να της αρέσει αλλά το μόνο που τελικά της συμβαίνει να είναι μια κάποια αύξηση της βραδυνής της θλίψης.</span><br /><span style="font-family:arial;"> Αυτηνής θα της κάνω τη χάρη να μην την ενοχλήσω άλλο. Δεν της αξίζει το ίδιο θράσσος με τη ζωντοχήρα. Ξαναγυρίζω απ' την άλλη και καθώς φαντασιώνομαι ένα γρήγορο, ένα παθιασμένο, ένα βρώμικο, ένα πρώτο και τελευταίο πήδημα μαζί της σε εκείνη την απόμερη μεριά του αεροσταθμού και καθώς νιώθω έντονα την επερχόμενη στύση μου να αυξάνει μέσα στο παντελόνι μου ξαναποκοιμιέμαι.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">....................................</span><br /><br /><span style="font-family:arial;"> Ένα ενοχλητικό πέρα δώθε μιας κακολαδωμένης ρόδας ενός καροτσιού αποσκευών με ξυπνάει. Με το άνοιγμα των ματιών αντικρύζω το πιο ηλίθιο βλέμμα του κόσμου. Ένας εύσωμος άντρας, με ψαρό μαλλί σαν κουρεμένο από κομμωτή γέρο, τυφλό και με Parkinson , αναποφάσιστος για το που θα κάτσει, καθώς έχει να διαλέξει ανάμεσα σε εκαντονάδες πολυθρόνες τριγυρνάει άσκοπα. Τον τιμωρώ ονομάζοντάς τον "Το φάντασμα του Fiumicino". Έρχεται κοντά μου. Είμαι ο μόνος ξυπνητός εκείνη την ώρα. Με ρωταέι με το σταθερά βλακώδες κοίταγμα ενισχυόμενο κι από ένα πανηλίθιο χαμόγελο αν μπορώ να του προσέχω τις βαλίτσες μέχρι να πεταχτεί δυο λεφτά να κατουρήσει. Δέχομαι ανόρεχτα. Δεν αποβλέπω σε άλλο ύπνο μετά απο αυτό. Κι όμως είναι 02:12. Βγάζω έξω το μυστικό μου όπλο για τις ώρες ανίας. Δυο Vic-Firth 5Α με ξύλινη μύτη μπαγκέτες και αρχίζω να ψιλομελετάω σε συνέχειες πάνω στο πόδι μου τους εξής δακτυλισμούς του Steve Smith για το αριστερό και το δεξί χέρι:</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">LLRRLLRR</span><br /><span style="font-family:arial;">LRRLLRRL</span><br /><span style="font-family:arial;">LRLRLRLR</span><br /><span style="font-family:arial;">RRLLRRLL</span><br /><span style="font-family:arial;">RLLRRLLR</span><br /><span style="font-family:arial;">RLRLRLRL</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Το ασταμάτητο τικ τακ των κρουομένων επί του ποδός μου μπαγκετών ξυπνάει κάποιον λίγο πιο κει. "Είχα απορροφηθεί με τη μελέτη και δεν πρόσεξα τις κινήσεις μου", η δικαιολογία προς τον εαυτό μου για την τραγικότητα της κατάστασής μου. Τις μαζεύω λοιπόν. Ο μαλάκας με τις βαλίτσες ακόμα να φανεί. Προσπαθώ να φανταστώ τι μπορεί να του συνέβη. Το πιθανότερο είναι ότι θα άργησε να βρει τις τουαλέτες. Ή θα μπήκε από λάθος στις γυναικείες την ώρα που κάποια μόνη μέσα στη νύχτα θα άλλαζε το μωρό της, ποιός ξέρει με τι συνέπειες. Ίσως αυτή να τσίριξε τρομαγμένη από τη φάτσα του και να τον μάζεψαν οι καραμπινιέρηδες. Ίσως τώρα να δίνει κατάθεση στο αστυνομικό τμήμα του αεροδρομίου. Ελπίζω πάνω στη βλακεία του να μη με μπλέξει με τίποτα κλεμμένες βαλίτσες. </span><br /><span style="font-family:arial;">Πάνω στο 10λεπτο έρχεται με ξαλαφρωμένο το ανόητο ύφος του και λέγοντας μου ένα χαζό ευχαριστώ συνεχίζει την αιώνια περιπλάνησή του με το χαλασμένο καρότσι στο Terminal 2. Ωστόσο η περιστροφή του καθυστερημένου - που δεν ξέρω και γω ποιοί εγκληματίες του επέτρεψαν να ταξιδέψει μόνος - γύρω από την αίθουσα αναμονής μου φέρνει νύστα. Πρωτοφανές. Του Μορφέα του κάθομαι χωρίς πολλές πολλές αντιστάσεις, γίνομαι γιουσουφάκι κανονικό του θεού του ύπνου. Ας είναι...</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">..................................</span><br /><br /><span style="font-family:arial;"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 102);">Το πιο πολύβουο παζάρι του κόσμου. Βηρυτός. Φωνές από τους πάγκους με τις καρύδες, καλάθια από μπαμπού που σπάνε στη διάρκεια ενός καβγά και ένα αράπικο χέρι που αρπάζει το μανδύα μου και με τραβάει σε ένα στενό άδειο και κακοφωτισμένο. Κι αρχίζει να βομβαρδίζει τα αυτιά μου με ψίθυρους αράβικους, συνεχόμενους που βουίζουν σαν καλοκαιρινό κουνούπι. Τρομάζω και πάω να φύγω. Γαμώτο. Δεν μπορώ. Αλλάχ κάνε να είναι όνειρο, κάνε να ξυπνήσω στον καναπέ του Terminal 2, πες μου ότι είμαι ακόμα στην πολιτισμένη Ευρώπη.</span> </span><br /><span style="font-family:arial;"> Η ματιά μου σκίζεται από το σαν ανακριτικό φως του προβολέα οροφής. Η καρδιά μου μετρονόμος στα 200bpm. Πάω να ηρεμήσω. Μα οι ψίθυροι εξακολουθούν. Τι σκατά...</span><br /><span style="font-family:arial;">Σαστίζω καθώς γυρνάω το κεφάλι ψάχνοντας για την πηγή των ψιθύρων. Δεν είναι δυνατόν!</span><br /><span style="font-family:arial;">Είναι ένας ψηλός νέγρος, με τουρμπανι, γυαλιά και αράβικη κελεμπία που κρατάει ένα μικρό Κοράνι στις ανοιχτές παλάμες, ψελίζει την προσευχή του και κάθε τόσο σκύβει με τα γόνατα στο χαλάκι που έχει στρώσει κάτω. Σκέφτομαι να τον ενοχλήσω λέγοντάς του ότι έτσι όπως το έστρωσε κοιτάει καρφί δυτικά την Τυρηνική θάλασσα και όχι την Μέκκα που πρέπει να κοιτάς όταν απευθύνεσαι στο Μωάμεθ. Αλλά στο τέλος δεν το κάνω. Δεν είναι δουλειά μου και σε ένα ξένο μέρος και μάλιστα όταν έχεις να κάνεις με κάποιον φανατικό που ξυπνάει στις 3 και μισή για να επικοινωνήσει με το δημιουργό του, είναι καλύτερα να κοιτάς τη δουλειά σου. Ξαναγυρίζω νοερά στο παζάρι. Ωραίο το παζάρι και ασφαλές μετά από όλα αυτά. Ο προβολέας, ίδιος μεσανατολίτικος ήλιος με ζεσταίνει και με ξανακοιμίζει.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">....................................</span><br /><br /><span style="font-family:arial;"> Η τελευταία φορά που ξύπνησα στη Ρώμη ήταν στις 5 παρά δέκα χάρη στα σχετικά αξιόπιστα ξυπνητήρια που διαθέτουν τα κινητά Sony Ericsson. Έτριψα τα μάτια μου και μάζεψα όπως να ΄ναι το βασίλειό μου. Ο Σικελιανός μου έρωτας έχει φύγει. Ο μουσουλμάνος εξακολουθεί να διαβάζει το κοράνι του. "Το φάντασμα του Fiume" με τις βαλίτσες, βρίσκεται χυμένος στην πιο άκυρη θέση που - ήμουν σίγουρος - θα μπορούσε να επιλέξει. Στριμωγμένος μαζί με άλλους τέσσερις, γερμένος στα δεξιά, πάνω σε ένα τεράστιο Σκανδιναβό, με το στόμα μισάνοιχτο και με μια άτακτη και περίεργη σταγόνα σάλιου που ξέφυγε απ' το πλάι του χειλιού του και κύλησε στο σαγόνι περιμένοντας μια του κίνηση για να βουτήξει για πάντα στο μπέζ - καρό πουκάμισό του.</span><br /><span style="font-family:arial;"> Πήγα στο καφέ του 24ώρου. Cappuccino και κρουασανάκι. Θεέ αν υπήρξες ποτέ, να έχεις καλά τη Βιέννη με τους φουρναραίους της που έπλασαν αυτά τα ζυμαρένια μισοφέγγαρα - χλευάζοντας έτσι τη σημαία των </span><span style="font-family:arial;">Οθωμανών</span><span style="font-family:arial;"> κατακτητών τους, μετά την απελευθέρωσή τους από αυτούς καπου στο 1630 - και τον </span><span style="font-family:arial;">Καπουκίνο </span><span style="font-family:arial;">μοναχό της ονόματι Marco d' Aviano που αυτός πρώτος έφτιαξε αυτόν το θεόπνευστο καφέ!</span><br /><br /><span style="font-family:arial;"> 05:30. Το check-in ήταν αρκετά γρήγορο και χωρίς πολλή αναμονή. Σε χρόνο ρεκόρ βρέθηκα στην έξοδό μου. Ήμουν ο πρώτος απ' τους συνταξιδιώτες μου. Απ' το παράθυρο φαινόταν ένα κομμάτι της κρύας αλουμινένιας ατράκτου του MD-80 που θα με πήγαινε στο Μιλάνο. Μέσα στην ησυχία ακουγόταν μόνο η TV που έπαιζε ανά δέκα λεπτά την ίδια διαφήμιση: </span><span style="font-style: italic;font-family:arial;">"Γευτείτε την κουζίνα μας, χαλαρώστε στις παραλίες μας! Ιταλικό καλοκαίρι!" </span><span style="font-family:arial;">Στις 25 Φεβρουαρίου. Αυτό θα πει marketing. Σε λίγο άρχισαν να φτάνουν σε κοπάδια οι δεκάδες Αμερικάνοι που θα μου έκαναν παρέα στα 45 λεπτά της πτήσης προς τον Ιταλικό Βορρά. Με ζωηρά και κακομαθημένα κουτσούβελα, με χάρτες και τουριστικούς οδηγούς και με παχιές άσπρες σάρκες. Μια θεόρατη 15χρονη πίνει Sprite για πρωινό. Το στομάχι μου κάνει σβούρες καθώς σχεδόν νιώθω το ανθρακικό με το lemon-lime να κατεβαίνει και να το γεμίζει. Παλεύω να μπω πρώτος στην ουρά. Τα καταφέρνω. Αγενής; Στ' αρχίδια μου! Παίρνω από την πόρτα του αεροπλάνου εφημερίδα. Μια συμπαθητική Ιταλίδα αεροσυνοδός με καλωσορίζει με μηχανικό ενθουσιασμό:</span><br /><span style="font-family:arial;">- Buon giorno signore!</span><br /><span style="font-family:arial;">- Buon giorno, υποχρεωμένα.</span><br /><span style="font-family:arial;">- Buon viaggio!</span><br /><span style="font-family:arial;">- Grazie, μισοπεθαμένα.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-5162373389791670436?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-33401252734018504722007-11-16T20:48:00.000+02:002007-11-17T00:07:58.341+02:00<object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/23YSdWEvJaA&amp;rel=1"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/23YSdWEvJaA&amp;rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br /><br /><br /> <span style="color: rgb(255, 153, 0);font-family:times new roman;" >Άκουσε τη βάρκα να έρχεται. Ήταν όμως άλλη βάρκα αυτή, γιατί τον ήξερε καλά και τον ξεχώριζε πάντα τον ήχο που άκουγε χρόνια να ταλαντώνεται μεταξύ στεριάς και πελάγους τις ώρες που δεν ήταν δεμένη εκεί, στο μικρό ψαροκάικο. Βγήκε βιαστικά στο κατάστρωμα και τον βοήθησε να δέσει. Μετά τον τράβηξε βιαστικά στη μικρή κουκέτα και άφησε ανοιχτή την πόρτα να μπαίνει μέσα με τον αέρα η "Κίτρινη Θάλασσα". Κάθησαν γονατιστοί πάνω στα σάλι που είχε στρώσει. Άνοιξε γλυκά το πάνω μέρος απ' το κιμονό της . Κι είχε μια ηρεμία αφάνταστη, σαν να ήταν γυναίκα έμπειρη και χορτασμένη στον έρωτα, έτοιμη να διδάξει ένα άπειρο κι άχαρο νέο. Ο άλλος, ατζαμής, τρεμάμενος, άρχισε τη μια φοβισμένα και αβέβαια και την άλλη βίαια με άκρατο πάθος να της γλύφει το στήθος, να δαγκώνει της ρώγες της, να την κρατάει στα χέρια του με πόθο άτσαλο και εφηβικό. Ξαφνικά τον αρπάξε απότομα απ' τους ώμους και τον σταμάτησε βάζοντας όλη της τη δύναμη προκειμένου να φρενάρει αυτήν την ακανόνιστη και έντονη</span><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-family:times new roman;" > ταλάντωση</span><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-family:times new roman;" > που γινόταν πάνω στο σώμα της. Ο μικρός σάστισε νομίζοντας πως η αγαπημένη του δε θέλει πια τον έρωτά του. Όμως δεν ήταν αυτό. Χρειαζόταν για ένα πολύ απλό και πρακτικό λόγο μερικές στιγμές σιωπής, να χρησιμοποιήσει τις αισθήσεις της και να ακούσει βαθιά στον ωκεανό τα βαριά πιστόνια μιας ντιζελομηχανής που έσπρωχνε μια ακόμη βάρκα. Αυτής που γνώριζε τόσο τέλεια, που πλοηγούσε το πιο κοντινό της πρόσωπο, το πιο αγαπητό, ο προστάτης και απαγωγέας της για μια ολόληρη δεκαετία.<br />Σίγουρη πια για το τετελεσμένο της άφιξης του γέρου, έχωσε το χεράκι της στο παντελόνι του μικρού και έβγαλε έξω το όργανό του. Και άγρια, βιαστικά, πιο πολύ από αγωνία παρά από πόθο, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό της πρώτης επαφής τον τράβηξε μέσα της. Κι έτσι όπως ο κόλπος της δεχόταν prima volta την ηδονή, στρίγγλησε ένας γλάρος, τρίξανε δυο ξύλα από τα ίσαλα και γέμισε η μικρή κουκέτα παρθενικό κοριτσίστικο αίμα και εφηβικό σπέρμα.<br /><br />......................<br /><br />Ο γέρος είδε από μίλια μακριά το φουσκωτό δεμένο στο καΐκι του και βλαστημώντας έδωσε όση ώθηση μπορούσε στο σάπιο πλεούμενο, να προλάβει να προφτάσει. Η μούρη κοπάνισε στα πλαϊνά και τράνταξε το καΐκι. Έδεσε βιαστικά και άστραψε στο κατάστρωμα. Δεν πήρε ούτε τα ρούχα του γάμου που είχε αγοράσει. Έφτασε έξω απ' την κουκέτα κι απ' την ανοιχτή πόρτα είδε δυο εξουθενωμένους εραστές να ξαπλώνουν χωρίς να αγγίζονται, πάνω σε μικρούς σκούρους λεκέδες αίματος και ένα βλέμμα που τον πήγε για μια στιγμή στα 13 του χρόνια και στην πρώτη του ξαδέλφη. Και τότε έβγαλε απ' τα πυρωμένα σπλάχνα του ένα βρυχηθμό που τρόμαξε τον πιτσιρίκο και τον έκανε να ανακαθίσει γυμνός όπως ήταν στο πάτωμα. Η άλλη όμως έμεινε ψύχραιμη κι ακλόνητη - αφού τον περίμενε απο ώρα - να τον κοιτάζει στα μάτια με οργή και δύναμη ίδια και μεγαλύτερη από τη δική του και να παλεύουν οι κόρες τους, ποιά θα λυγίσει πρώτη και θα στραφεί αλλού αποδεχόμενη </span><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-family:times new roman;" >και ήττα και</span><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-family:times new roman;" > λάθος. Κι ήταν τα γέρικα μάτια που ενέδωσαν πρώτα στο δίκιο και χαμήλωσαν. Γύρισε την πλάτη ήσυχος, έπιασε στο ένα χέρι το τόξο και στο άλλο μια χούφτα καλοακοντισμένα βέλη και πήγε και κάθισε στη μύτη της πλώρης. Και για ώρες στεκόταν εκεί γαλήνιος, εκσφενδονίζοντάς τα σε όποιο ζωντανό πλεούμενο ή πετούμενο τολμούσε να του διαλύσει την απομόνωση.<br /><br />........................<br /><br />Όταν το νερό πήρε το χρώμα της φωτιάς και δρόσισε ο αέρας του απογεύματος, μαζεύτηκαν στο κέντρο του πλοίου. Ο μικρός έδειξε στο γέρο όλα τα στοιχεία που είχε μαζέψει για την απαγωγή. Οι δημοσιευμένες φωτογραφίες στους τοίχους, τα άρθρα, οι αναζητήσεις. Εκείνη δε μιλούσε, γιατί δεν έμαθε ποτέ να χρησιμοποιεί το λόγο για να μιλάει. Μόνο πήγε στη βάρκα, έφερε τα νυφιάτικα και έντυσε το γέρο. Στολίστηκε κι αυτή μπροστά στον πρώτο της εραστή, το μοναδικό μάρτυρα αυτής της μικρής τελετής στην οποία δε θα είχε κανένα ρόλο. Και τάισαν ο ένας τον άλλο και χορέψανε τον χορό της αιώνιας ένωσης.<br />Και τότε οι δυο νεόνυμφοι περπάτησαν αργά προς τη μικρή "βεβηλωμένη", κουκέτα και έκλεισαν όπως κάθε βράδυ την πόρτα. Εκείνη είχε διαλέξει έτσι. Άλλωστε δεν ήταν πια μικρή, μόλις το ίδιο πρωί είχε γίνει 17.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-3340125273401850472?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-67045232789326811382007-11-09T13:32:00.001+02:002009-07-12T15:59:13.196+03:00<object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BWwNPrqmTVA&amp;rel=1"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/BWwNPrqmTVA&amp;rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><br /><br />Αν σου τα ζάλισα πες μου να σταματήσω....</span></span></span></span><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;"></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-6704523278932681138?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-32022985566718363142007-11-08T19:30:00.001+02:002009-07-12T15:59:30.217+03:00<object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/xZ6PBo6BIVo&amp;rel=1"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/xZ6PBo6BIVo&amp;rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:180%;"><br /><br /><br />Έτσι, για να σου κοπεί ο λόξυγγας...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-3202298556671836314?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-62529092901588794892007-11-06T17:29:00.001+02:002009-07-12T15:59:49.467+03:00<object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/OXHg_jPTKE4"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/OXHg_jPTKE4" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;"><br /><br /><br /><br />Πότε θα καταλαβεις επιτέλους ότι το <span style="font-size:78%;">μέγεθος</span> μετράει...;<br /><br /><br /><span style="font-size:78%;">Que bueno es tener un compacto en el microcentro...!</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-6252909290158879489?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-22921655100322664012007-11-06T00:51:00.001+02:002009-07-12T16:00:05.745+03:00<object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/qIeJHhg1Pp8"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/qIeJHhg1Pp8" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-size:180%;" ><span style="font-family:times new roman;"><br /><br /><br />Με τις μαλακίες σας έχω χάσει τον μπούσουλα....</span></span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-size:180%;" ><span style="font-family:times new roman;"></span></span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-size:180%;" ><span style="font-family:times new roman;">Escher y la reputa que te pario....<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-2292165510032266401?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-12775741370937672492007-11-05T00:19:00.001+02:002009-07-12T16:00:20.178+03:00<object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/oZ777qdSrHI"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/oZ777qdSrHI" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:arial;"><br /><br /></span></span></span></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;"><br /><br /><br />Θα<span style="color: rgb(192, 192, 192);font-size:130%;" >νατο</span></span>λάγνε, </span></span></span></span><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-family:times new roman;font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">κ<span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(192, 192, 192);">αυγο</span><span style="font-size:100%;">θή</span></span>ρα,</span></span><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-family:times new roman;font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;"> οδυνόκ<span style="color: rgb(192, 192, 192);font-size:130%;" >αυλε</span>, </span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:times new roman;">δ<span style="color: rgb(192, 192, 192);font-size:130%;" >ιαση</span>μογλύφτη, ξε<span style="color: rgb(192, 192, 192);font-size:130%;" >κωλο</span>εραστή, κατι<span style="color: rgb(192, 192, 192);font-size:130%;" >νοθια</span>σώτη,<br />κ</span></span></span><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:times new roman;">αφρ<span style="color: rgb(192, 192, 192);font-size:130%;" >ο</span></span></span></span><span style="font-weight: bold;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(192, 192, 192);font-size:130%;" >πα</span>δέ, κινδυν<span style="color: rgb(192, 192, 192);font-size:130%;" >όφι</span>λε, μπανιστιρτζο<span style="color: rgb(192, 192, 192);font-size:130%;" >ήθη,<br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-size:100%;" >φ</span>ασιστολά<span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);">τρη</span></span><br /></span></span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family: times new roman; font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 153);">τηλεθεατή, αναγνώστη, ακροατή, φίλαθλε, υποστηρικτή...</span></span><br /><br /><br /></span><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:times new roman;">que mas quiegen de mua?</span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><br /><br /><br /></span><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:130%;">Φάε τα σκατά μου...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-1277574137093767249?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-61462555449975907202007-10-31T01:29:00.001+02:002009-07-12T16:00:32.029+03:00<object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NzPxYScMW-g"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/NzPxYScMW-g" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 153);font-family:times new roman;"><span style="font-size:180%;"><br /><br /><br />Leche nous tranquille<br /><br /><br /><span style="font-size:78%;">Pour Morgana et sa post!</span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-6146255544997590720?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-55107859675167355762007-10-24T23:17:00.003+03:002011-03-09T00:24:23.605+02:00<div style="text-align: center;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/Rx-qZzx1BgI/AAAAAAAAAco/haQW9YeWs-M/s1600-h/169203.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/Rx-qZzx1BgI/AAAAAAAAAco/haQW9YeWs-M/s400/169203.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125002261343569410" border="0" /></a><span style="font-family:times new roman;"><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);"><br />"ΟΛΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ότι σκότωσα τη Maria Iribarne Hunter. Αλλά κανείς δεν ξέρει πώς τη γνώρισα, ποιές ακριβώς ήταν οι σχέσεις ανάμεσά μας και πώς μου μπήκε η ιδέα να τη σκοτώσω..."</span></span><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(204, 102, 0);">"...Κι ήταν σαν να είχαμε ζήσει κι οι δυο σε λαγούμια ή τούνελ παράλληλα, δίχως να ξέρουμε πως προχωρούσαμε ο ένας πλάι στον άλλον, σαν ψυχές ολόιδιες σε καιρούς ολόιδιους, για να σμίξουμε εκεί που που τελείωναν ετούτα τα λαγούμια, μπροστά σε μια σκηνή ζωγραφισμένη από μένα σαν κλειδί προορισμένη για εκείνην μονάχα, σαν ένα μυστικό μήνυμα πως εγώ ήμουν κιόλας εκεί και πως τα λαγούμια είχαν σμίξει τελικά και η ώρα της συνάντησης είχε φτάσει..." </span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family:times new roman;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 102, 0); font-family: 'times new roman'; "><i>Ερνέστο Σάμπατο</i></span></div><span style="font-family:times new roman;"><br /><br /><br /><br /></span></div><br /><br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3UcUrhLOswY"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/3UcUrhLOswY" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-5510785967516735576?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-13806874797903824602007-10-20T18:49:00.002+03:002009-07-12T16:01:23.078+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RxokRTx1BeI/AAAAAAAAAcQ/DIFNrYtR8yI/s1600-h/toxboy_1.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RxokRTx1BeI/AAAAAAAAAcQ/DIFNrYtR8yI/s400/toxboy_1.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5123447405873006050" border="0" /></a><br /><p style="text-align: center; font-family: times new roman;"> To those who knew him<br />-his friends-<br />we called him Roy.<br />To others he was known<br />as that horrible Toxic Boy.</p><p style="text-align: center; font-family: times new roman;"> He loved ammonia and asbestos,<br />and lots of cigarette smoke.<br />What he breathed in for air<br />would make other people choke!</p><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RxokODx1BdI/AAAAAAAAAcI/8Qoe82zxNOc/s1600-h/toxboy_2.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RxokODx1BdI/AAAAAAAAAcI/8Qoe82zxNOc/s400/toxboy_2.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5123447350038431186" border="0" /></a><span style="font-family:times new roman;"><br />His very favorite toy</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> was a can of aerosol spray;</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> he'd sit quietly and shake it,</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> and spray it all the day.<br /><br /><br /></span></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RxokCTx1BcI/AAAAAAAAAcA/rV6Wf21cv6s/s1600-h/toxboy_3.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RxokCTx1BcI/AAAAAAAAAcA/rV6Wf21cv6s/s400/toxboy_3.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5123447148174968258" border="0" /></a><span style="font-family:times new roman;"><br />He'd stand inside the garage</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> in the early-morning frost,</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> waiting for the car to start</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> and fill him with exhaust.<br /><br /><br /></span></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/Rxoj5Tx1BbI/AAAAAAAAAb4/wCqsCOUc4Vg/s1600-h/toxboy_4.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/Rxoj5Tx1BbI/AAAAAAAAAb4/wCqsCOUc4Vg/s400/toxboy_4.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5123446993556145586" border="0" /></a><span style="font-family:times new roman;"><br />The one and only time</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> I ever saw Toxic Boy cry</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> was when some sodium chloride</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> got into his eye.<br /><br /><br /></span></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/Rxoj1Dx1BaI/AAAAAAAAAbw/u7sYJpN7kbs/s1600-h/toxboy_5.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/Rxoj1Dx1BaI/AAAAAAAAAbw/u7sYJpN7kbs/s400/toxboy_5.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5123446920541701538" border="0" /></a><br /><p style="text-align: center; font-family: times new roman;">One day for fresh air<br />they put him in the garden.</p><p style="text-align: center; font-family: times new roman;"> His face went deathly pale<br />and his body began to harden.</p><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RxojxDx1BZI/AAAAAAAAAbo/WC-FPYU40gs/s1600-h/toxboy_6.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RxojxDx1BZI/AAAAAAAAAbo/WC-FPYU40gs/s400/toxboy_6.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5123446851822224786" border="0" /></a><span style="font-family:times new roman;"><br />The final gasp of his short life</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> was sickly with despair.</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> Whoever thought that you could die</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> from breathing outdoor air?<br /><br /><br /></span></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RxojtTx1BYI/AAAAAAAAAbg/ax-9qbbT3n4/s1600-h/toxboy_7.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RxojtTx1BYI/AAAAAAAAAbg/ax-9qbbT3n4/s400/toxboy_7.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5123446787397715330" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family:times new roman;"> As Roy's soul left his body</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> we all said a silent prayer.</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> It drifted up to heaven</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> and left a hole in the ozone layer.<br /><br /><br /></span></div><span style="font-weight: bold;"> by Tim Burton</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-1380687479790382460?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-53088156415573515232007-09-30T14:37:00.000+03:002007-09-30T14:46:45.883+03:00<object height="350" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/l06qALz28L8"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/l06qALz28L8" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="350" width="425"></embed></object><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >The Heart Pounds</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >As Always</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >But This Time Out Of Rhythm With Time</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >Lost And Forgotten At Home</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >Going To Explode Through My Nose</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >Turn Myself To The Sweaty Covers</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >Stare At The Rust Growing On Me</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >It Eats Into The Shell</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >I Stand Up, I'm Dizzy</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >I'm Crumbling Away</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >Walking Around</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >Walking Past Myself</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >Clothe Myself Naked</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >And Then Strip</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >Woken Up But Put To Sleep</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >Can't Sleep A Wink</span><br /><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >I Speak Aloud And Travel Inside Myself Searching</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >I Search For Life For A While</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >I Stood In Place</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >With Hope As My Friend I Make Up Some Time</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >I Look For A Good Beginning</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >But It Becomes A Disappointment</span><br /><br /><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >The Heart Stops</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >Doesn't Move</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >I Insert A Pacemaker (Which I Swallow And Hide)</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >I Find A Jumper Cable (And Turn Myself On)</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >See Everything Double (Double Black)</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >System Failure (The Brain Refuses)</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >I Continue My Search</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >Uncontrollable (Information)</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >I Have To Feed (Feed Myself)</span><br /><br /><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >I Speak Aloud And Travel Inside Myself Searching</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >I Search For Life For A While</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >I Stood In Place</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >With Hope As My Friend I Make Up Some Time</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >I Look For A Good Beginning</span><br /><span style="display: inline;font-family:arial;font-size:85%;" id="vidDescRemain" >But It Becomes A Disappointment</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-5308815641557351523?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-12623738948958635282007-09-23T20:58:00.000+03:002007-09-23T21:34:09.380+03:00<span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:arial;" >All work and no play<br />makes Jack a dull boy</span><br /><span style="font-family:lucida grande;"><br /><a href="http://www.cisi.unito.it/progetti/shining/film/danny3.jpg">All</a> <a href="http://www.geocities.com/Colosseum/Stadium/8849/shining2.jpg">work </a><a href="http://blogs.allocine.fr/blogsdatas/mdata/3/3/3/Z20030403093721417852333/img/shining2.jpg">and </a><a href="http://www.apollopony.net/images/shining_remix.jpg">no </a><a href="http://www.gonemovies.com/WWW/WanadooFilms/Thriller/ShiningMurder.jpg">play </a><a href="http://www.claudiocolombo.net/FotoDVD/shining3.jpg">makes </a><a href="http://k-punk.abstractdynamics.org/archives/ShiningRedrum.jpg">Jack </a><a href="http://blog.timc3.com/wp-content/images/Shining.png">a </a><a href="http://thisdistractedglobe.com/wp-content/uploads/2007/01/Shining7.jpg">dull </a><a href="http://photos.onfocus.com/photos/2004/10/ahwahnee-interior.jpg">boy</a></span><br /><span style="font-family:georgia;"><br /><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://www.coldbacon.com/pics/shining-bear.jpg">All work<br />and no<br />play makes Jack</a></span><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://www.coldbacon.com/pics/shining-bear.jpg"><br /></a><span style="font-family:georgia;"><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://www.coldbacon.com/pics/shining-bear.jpg">a dull boy</a></span><br /><span style="font-family:webdings;"><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">All work and no play makes Jack a dull boy</span></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /> <a style="color: rgb(204, 0, 0);" href="http://www.cinecultist.com/archives/shining_twins_1.jpg">boy</a></span><a style="color: rgb(204, 0, 0);" href="http://www.cinecultist.com/archives/shining_twins_1.jpg"><span style="font-family:trebuchet ms;"> dull </span><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><span style="font-family:trebuchet ms;">a</span><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><span style="font-family:trebuchet ms;">Jack</span><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><span style="font-family:trebuchet ms;">makes </span><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><span style="font-family:trebuchet ms;">play</span><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><span style="font-family:trebuchet ms;">no</span><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><span style="font-family:trebuchet ms;">and</span><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><span style="font-family:trebuchet ms;">work</span><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span></a><span style="font-family:trebuchet ms;"><a style="color: rgb(204, 0, 0);" href="http://www.cinecultist.com/archives/shining_twins_1.jpg">All</a><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://www.kevinbroome.com/images/shining.jpg"><span style="font-family:verdana;">A l l w o r k a n d n o p l a y m a k e s J a c k a d u l l b o y</span></a><br /></div><span style="font-family:verdana;"><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >All work and no play makes Jack a dull boy<br /><br /></span><span style=";font-family:courier new;font-size:180%;" >All work and no play makes J</span><span style=";font-family:courier new;font-size:180%;" >ack a dull boy<br /><br /><br /></span><span style="font-family:webdings;"><span style="color: rgb(255, 204, 51);">All</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> work</span></span><span style="font-family:webdings;"><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> and</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> no</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> <a href="http://www.weirdwildrealm.com/filmimages/shining.jpg">play</a></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> makes</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> Jack</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> a</span></span><span style="font-family:webdings;"><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> <a href="http://www.sokkmagazin.hu/wp-content/uploads/2007/05/shining1.jpg">dull</a></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> <a href="http://twitchfilm.net/pics/shiningfamily.jpg">boy</a></span><br /><br /><br /><span style=";font-family:lucida grande;font-size:78%;" ><a href="http://www.phil.uu.nl/staff/rob/2007/mindart/wendy.jpg">llA orkw dna on pyal kames caJk a ludl yob</a><br /><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">aLL wORK aND nO pLAY mAKES jACK a dULL <a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://www.orizzontikubrickiani.it/images/shining_gelato.jpg">bOY</a><br /></span></span></span></span><br /><span style="font-family:webdings;"><span style=";font-family:lucida grande;font-size:78%;" ><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"><br /><a href="http://www.stephen-king.ch/images/wallpaper_shining_II.jpg"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">lkuoasnclpkaloamydeadlyjobkylao</span></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span></span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RvaxiWr8btI/AAAAAAAAAa0/F6_TmANOiKs/s1600-h/Jack,+a+dull+boy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RvaxiWr8btI/AAAAAAAAAa0/F6_TmANOiKs/s320/Jack,+a+dull+boy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5113469630689341138" border="0" /></a><span style="font-family:webdings;"><span style=";font-family:lucida grande;font-size:78%;" ><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"><br /></span></span><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-1262373894895863528?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-57419887874781272212007-08-21T00:42:00.000+03:002007-08-21T00:46:06.609+03:00<object height="350" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tOYdZbrVaGM"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/tOYdZbrVaGM" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="350" width="425"></embed></object><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:180%;">319</span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-family:arial;"></span></span></span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-family:arial;">universal love</span></span></span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-family:arial;"></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-5741988787478127221?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-37278549596111199762007-08-08T18:20:00.001+03:002007-08-16T19:23:53.317+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RrnqbkHMNQI/AAAAAAAAAZQ/DGs7pOLCbT8/s1600-h/Solitary+Sunrise.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RrnqbkHMNQI/AAAAAAAAAZQ/DGs7pOLCbT8/s400/Solitary+Sunrise.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5096362212617630978" border="0" /></a><br /><span style="font-family:arial;"><span style="color: rgb(204, 102, 0);"><br />Κανονικά θα 'πρεπε να χες δει όλες τις ανατολές του φετινού καλοκαιριού...Έλα όμως που πάντα ο ήλιος σε βρίσκει απ' τα δεξιά, να κρατάς με το ένα τον καφέ σε πλαστικό ποτήρι και με το άλλο το τιμόνι, να κατεβαίνεις με χαμηλές στροφές το βουνό και με την ντιζελομηχανή να βγάζει ήχο σαν εκείνο το τραγούδι που το "παρακαλάω" μοιάζει Πορτογαλικό..."πρκλάου...πρκλάου..." γρήγορα, σα νερό που βράζει.</span> <span style="color: rgb(204, 102, 0);">Κι είσαι παρών σε όλες τις ανατολές και τις δύσεις μα αν κάποιος σε ρωτήσει για όλα αυτά μπορείς τίμια να του πεις: "Ήμουν εκεί μα δεν ξέρω να σου πω κάτι παραπάνω για αυτό".</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">"Insomnia", "The machinist", πρόσωπα του Pacino και του Bale μονίμως διαλυμένα από την αϋπνία, κάπως σαν το δικό σου. Του ενός του έφταιγε ο ήλιος του μεσονυχτίου, του άλλου οι υποσυνείδητα θαμμένες τύψεις. Τι τίτλο να βάλω στη δική σου ταινία, τι δε σ' αφήνει να κοιμηθείς;</span> <span style="color: rgb(204, 102, 0);">Τι δε σ' αφή....γιατί...ουφ....αφού....</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">Όποια κι αν είσαι, όποτε κι αν εμφανιστείς στην ταινία μου, μάθε ότι για μας ονειρεύομαι μια αυλή.</span> <span style="color: rgb(204, 102, 0);">Ολόιδια με της Morgana's, που 'χει ακριβώς από πάνω την Άρκτο και μια ροδιά με έναν κισσό να της ζεσταίνει τα πόδια το χειμώνα.</span> <span style="color: rgb(204, 102, 0);">Εγώ όμως μας σκέφτομαι εκεί τα καλοκαίρια. Αυτά που μου χρωστάει ο χρόνος, αυτά που έχω να παίρνω πίσω.</span> <span style="color: rgb(204, 102, 0);">Να καθόμαστε στο παγκάκι μέχρι τις ανατολές και στις 5μιση να έρχεται η γλώσσα μου σχεδόν αμήχανα να βρει τη δική σου. Σε μερικά λεπτά η ροδιά θα μας κοιτάει με ζήλια να χαμουρευόμαστε άγρια και έτσι άγρια θα περνάω τα δάχτυλά μου κάτω από τη φούστα σου μέχρι να τελειώσεις βουβά -για το φόβο της γειτονιάς-, δαγκώνοντας τον ώμο μου κι αφήνοντας εκεί την τελευταία σου ανάσα, αυτή την υπέροχη ριπή ανέμου που βγαίνει κοφτά πριν τη σύντομη προσομοίωση θανάτου που συμβαίνει όταν χύνεις στ' αλήθεια. Και θα κυλάει η ανάσα αυτή σε όλο το μπράτσο μου σα νερό, θα φτάνει μέχρι τα ακροδάχτυλα και θα μένει εκεί να περιμένει την επόμενη. Κι ο καφές που θα πιούμε με μουδιασμένα τα μέσα των στομάτων μας θα 'χει τη γεύση του οργασμού σου αφού θα τον έχω φτιάξει εγώ κι ίσως με τα χρόνια γίνει τσάι κι ύστερα ζεστό γάλα, μα θα ΄χει πάντα την ίδια γεύση και πάντα στις 5μιση κάθε καλοκαιρινής μέρας η Άρκτος θα ανυπομονεί να μας πάρει επιτέλους κοντά της. Αυτό θα γίνει στις 31 ενός πολύ μακρινού Αυγούστου...<br /><br /></span> <span style="color: rgb(204, 102, 0);">~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~</span> <span style="color: rgb(204, 102, 0);"><br /><br />Ευτυχώς που τα φρένα σου είναι γερά, που το 'χεις προσεγμένο αυτό το φορτηγό. Κι ευτυχώς που λαγοκοιμάσαι και ξυπνάς εύκολα. Ο καφές χύθηκε πούστικα στο ταμπλό και όλα κολλάνε τώρα. Κατεβαίνεις να πάρεις λίγο αέρα. Καλύτερα να μη συνειδητοποιήσεις πόσο μεγάλη ήταν η τύχη σου. Ξεκινάς. Προσεκτικά αυτή τη φορά, συγκεντρωμένα.<br /><br /></span><span style="color: rgb(204, 102, 0);">Φτάνεις</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);font-size:100%;" >Σα να μην έχει συμβεί τίποτα λοιπόν, όπως κάθε μέρα:<br /><br /></span></span><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(204, 102, 0);">- Dobro jutro Duška!</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">- Dobro jutro!</span> <span style="color: rgb(204, 102, 0);"><br />- Zdravo Iorgo!</span><span style="color: rgb(204, 102, 0);"><br />- Kalimera!<br /><br />Παύση. Μικρή αμηχανία. Το βρήκα.<br /><br /></span><span style="color: rgb(204, 102, 0);">- Aide, na rabota!</span> <span style="color: rgb(204, 102, 0);"><br />- Daaa rabota!</span><br /></span><span style="font-family:arial;"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-3727854959611119976?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-61289999046248893572007-07-26T10:30:00.001+03:002009-02-14T10:37:57.058+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RqiwyEHMNII/AAAAAAAAAYQ/wKpwb63047U/s1600-h/sinking+ship.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RqiwyEHMNII/AAAAAAAAAYQ/wKpwb63047U/s320/sinking+ship.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091513752886195330" border="0" /></a><br /><p style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0); text-align: left; font-family: times new roman;" class="MsoNormal"><span style=";font-size:100%;" >Να ‘ναι μέρες που να σε νοιάζει μόνο ο ήχος που αφήνεις, <o:p></o:p><br />όταν τα αγνοείς όλα <o:p></o:p><br />προκειμένου να σώσεις τα άλλα που αγαπάς να κρατάς μέσα σου<o:p></o:p></span></p><div style="font-family: times new roman;"> </div><p style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0); text-align: left; font-family: times new roman;" class="MsoNormal"><span style=";font-size:100%;" ><o:p></o:p>κι ας είναι και μέρες που θυμίζουν <o:p></o:p><br />την ερημιά που αυξάνει <o:p></o:p><br />καθώς βυθίζεται το τελευταίο κομμάτι από ένα καράβι<o:p></o:p></span></p><div style="font-family: times new roman;"> </div><p style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0); text-align: center; font-family: times new roman;" class="MsoNormal"><span style=";font-size:100%;" ><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: center; font-family: times new roman;"> </div><p style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0); text-align: left; font-family: times new roman;" class="MsoNormal"><span style=";font-size:100%;" >και να έχεις τη δημιουργικότητα από πάνω<o:p></o:p><br />που θα ‘ναι λεπτό και πλατύ σύννεφο<o:p></o:p><br />σαν όστια<o:p></o:p><br />και που μαυρίζει ξαφνικά έτοιμο να διώξει έργα τέχνης προς τη γη<o:p></o:p></span></p><div style="font-family: times new roman;"> </div><p style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0); text-align: left; font-family: times new roman;" class="MsoNormal"><span style=";font-size:100%;" >και να σου λέει: «Τώρα θα σου βρέξω… ή μάλλον ύστερα…»<o:p></o:p></span></p><div style="font-family: times new roman;"> </div><p style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0); text-align: left; font-family: times new roman;" class="MsoNormal"><span style=";font-size:100%;" ><o:p> </o:p></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);font-size:100%;" >κι έτσι να αναγκάζεσαι να πετάς προς τα μέσα του και να ψαρεύεις ομορφιές κινδυνεύοντας πάντα<o:p></o:p></span><br /></p><div style="text-align: left; font-family: times new roman;"><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">να αφήσεις εκεί μέσα ζωή και συμφέροντα </span><o:p></o:p></span><br /><span style=";font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></div><p style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0); text-align: left; font-family: times new roman;" class="MsoNormal"><span style=";font-size:100%;" >χαχαχα συμφέροντα!<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center; font-family: times new roman;"> </div><div style="text-align: left; font-family: times new roman;"><span style=";font-size:100%;" ><o:p> </o:p></span><br /></div><p style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0); text-align: left; font-family: times new roman;" class="MsoNormal"><span style=";font-size:100%;" >δε θα ‘ναι οι μέρες αστραπή, τίποτα πια σε <span style=""> </span>…</span><span style=";font-size:100%;" lang="EN-US">FF</span><span style=";font-size:100%;" lang="EN-US"> </span><span style=";font-size:100%;" >>> …<o:p><br /></o:p>τότε θα ερωτεύεσαι - τάχα - στο δρόμο,<o:p></o:p><br />κάθε δέκα λεπτά, όταν αφαιρείσαι και ξεχνάς να μετράς τα πλακάκια στο πεζοδρόμιο...</span></p><p style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0); text-align: left; font-family: times new roman;" class="MsoNormal">2, 4, 6, 8...σε παρακαλώ πολύ, ΧΩΡΙΣ να πατάς τις γραμμές ανάμεσά τους</p><p style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0); text-align: left; font-family: times new roman;" class="MsoNormal"><br />ας ήσουν για μια βδομάδα ο ξεπεσμένος μεσήλικας, Conte Raffaello Mascetti...<br />δυστυχής ψευτοτσιγγάνος όπως και τώρα</p><p style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0); text-align: left; font-family: times new roman;" class="MsoNormal">όχι Δον Κιχώτης, τρε μπανάλ για σένα αγαπητέ...</p><p style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0); text-align: left; font-family: times new roman;" class="MsoNormal">ο Raffaello Mascetti είναι ότι πρέπει</p><p style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0); font-family: times new roman;" class="MsoNormal"><br /></p><p style="font-family: times new roman;" class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">να γίνονταν όλα μόνο για την πλάκα ρε φιλαράκο...</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);font-family:arial;" ></span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);font-family:arial;" ></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);font-family:arial;" ></span><br /></p><p class="MsoNormal"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-6128999904624889357?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-89596754470519363152007-06-24T11:56:00.001+03:002009-07-12T16:02:31.819+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/Rn43UZqy_1I/AAAAAAAAAXc/X4ju1DcoCZk/s1600-h/n-train.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/Rn43UZqy_1I/AAAAAAAAAXc/X4ju1DcoCZk/s320/n-train.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5079558253347798866" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-size:85%;" ><br />Θεσσαλονίκη - Λιουμπλιάνα (Σεπτέμβριος 2005)</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);">Μικρά καταθλιπτικά παιδικά παιχνίδια στα ράφια, μια ταμίας με στολή και διακριτικά, κοιτάζει. Ο τελευταίος συνοριακός σταθμός της χώρας πριν τον κόσμο μοιάζει με πέρασμα σε άλλη ζωή, σαν τελική κρίση. Κάθε που αλλάζεις χώρα αλλάζεις και μηχανή ή και ανάποδα. Και πάντα η μηχανή που οδηγεί σου δείχνει πώς ζει ο κόσμος εκεί.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">Ως τώρα περνάω αργά ανάμεσα από το Tito Veles, σε μια χρωματιστή κοιλάδα με ποτάμι, με ήλιο καυτερό και κόκκινες πιπεριές που αφέθηκαν να ξεραίνονται σαν απλωμένα ρούχα στις αυλές τους. Κάθε μέρα τα ίδια βαγόνια κόβουν στα δύο την πόλη αλλά οι πάμπτωχοί της, τους χαμογελούν το ίδιο.<br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);">Τρομάζω από τον κόσμο που μπαίνει στα Σκόπια. Διαλέγω να πάω σε κλινάμαξα πριν το Βελιγράδι. Μου δίνουν μια. Μέσα δυο τύποι, ένας ψηλός Σλάβος που κοιμάται κι ένας κοντός, γεματούλης, χλωμός, ανοιχτόχρωμος κι ανήσυχος. Έλληνας από τη Λάρισα που πάει στο Μόναχο με τρένο γιατί δε βρήκε πτήση και για κάποιο λόγο κυνηγάει το χρόνο. Σκέφτομαι πως θα μπορούσε να 'ναι ο Παρασκευάς, ο κρυφός συνεργάτης του <a style="color: rgb(153, 153, 153);" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%A4%CF%83%CE%B9%CF%86%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%82">"χαρούμενου καθάρματος", του Στηβ</a><span style="color: rgb(153, 153, 153);">.<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">Τελειώνει ο Σεπτέμβρης, τελειώνει κι ο ήλιος με τις σημερινές προσπάθειές του να κάψει ό,τι προλάβει. Απόγευμα στους Σέρβικους κάμπους, με απομεινάρια εργοστασίων, απομεινάρια του κομμουνισμού, παλιά τρακτέρ που επιστρέφουν στις αποθήκες. Ο ουρανός πορτοκαλιάζει με στάση στο Nis. Τρεις Τσιγγάνοι κάθονται δίπλα στις γραμμές. Το κορίτσι κάτι τρώει. Θα ξαναδώ προσεκτικά το φιλμ του Kusturica, γιατί νομίζω πως τρεις φιγούρες του λείπουν.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Τρέχουμε τώρα όσο ποτέ. Σαν να θέλει ο μηχανοδηγός να προλάβει τη μέρα. Μέσα στα χωριά χοντρές Γιουγκοσλάβες επαρχιώτισσες με ανοιχτές τις πόρτες και τις ποδιές φορεμένες ετοιμάζουν δείπνο. Γρήγορα σαν καρέ από φιλμ μας βάζουν σπίτια τους. Μας κερνάν μοσχαρίσιο κρέας με αρακά. Ο Νίκος είναι καλή παρέα, είναι από τους εξυπνότερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Όσο περνάει η ώρα όλο και περισσότερο πιστεύω πως το πραγματικό του όνομα είναι Παρασκευάς.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Να περάσουν γρήγορα από πλάι μας οι λόφοι. Και έπειτα να φωτίσει η βομβαρδισμένη πρωτεύουσα. Να φανούν οι περήφανες γέφυρες πάνω από το Δούναβη που περίμεναν κάποτε να θυσιαστούν μαζί με τον κόσμο τους.<br /><br />ΔΙΑΤΑΖΩ<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Beograd<br /><br />.......................<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Ξυπνάω από ένα κουδουνάκι που ακούγεται από τη ρόδα, όπως σε κάθε σταθμό. Πετάω τη ματιά έξω από την κουκέτα και κοιτάω έναν με κόκκινο καπέλο και στολή - όπως σε κάθε σταθμό. Όμως αυτός εδώ είναι κάπως αλλιώς. Όλα σε τάξη, καθαρά. Φάλτσαραν οι ράγες και βγήκαμε στη Γερμανία; Όχι αποκλείεται...</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Ξεθολώνω το βλέμμα, νετάρω τους φακούς μου...ζουμάρω στον τοίχο του σταθμού:<br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Zagreb.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);"></span>Ο ψαρωτικός Κροάτης συνοριακός δεν καταφέρνει και πολλά!<br />Γιατί έξω η πρωινή ψιλή βροχή αφήνει τα παιδιά της πάνω στα χορτάρια και ο κόσμος πηγαίνει στην καθημερινότητά του με τους υαλοκαθαριστήρες στο ρελαντί και τα φώτα αναμένα. Οι φοιτήτριες κρατούν τετράδια και ομπρέλες!<br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);">7:30 π.μ.</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Τα επόμενα σύνορα είναι τα τελευταία. Το σήμα στην καρδιά των ενστόλων έχει βουνά και αστέρια. Γιατι;</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Μετά κατάλαβα. Κυλάμε πάντα μέσα σε κοιλάδα, πάντα πλάι σε ήρεμο ποτάμι και πάντα ανεβαίνουμε. Ο καφές που φτιάχνει ο ελεγκτής είναι πολύ καλός!</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Σειρήνα η διαδρομή. Ας μη φτάσω ποτέ. Ας γεράσω μέσα στα Σλοβένικα βουνά κι ας πεθάνω με το γλυκό κρότο της ανάρτησης κάθε που αλλάζει ράγα. Βγάλτε το κερί απ' τα αυτιά σας, σύντροφοι, εδώ είμαστε!</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">κι όμως αφελέστατε....<br />έσκισες στα δυο τα Βαλκάνια<br />μα πάντα υπάρχει κάτι που δεν έχεις φανταστεί....</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">δες εδώ......</span><br /><br /><br /></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><span style="color: rgb(51, 204, 0);"><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><span style="color: rgb(204, 102, 0);"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="color: rgb(255, 255, 204);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="color: rgb(51, 204, 0);"><span style="font-weight: bold;">Ljubljana<br /><br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:78%;" >σιωπή τώρα</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><br /></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:78%;" >αποβιβάσου και αφέσου να τη ζήσεις.<br />Η πόλη αυτή υπάρχει μόνο για να την ε ρ ω τ ε υ τ ε ί ς</span><br /></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><span style="color: rgb(51, 204, 0);"><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><span style="color: rgb(204, 102, 0);"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="color: rgb(255, 255, 204);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><span style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="color: rgb(51, 204, 0);"><br /></span></span></span></span></span></span><br /></span></span></span></span></span></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28054594-8959675447051936315?l=nahamesnakanamoko.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28054594.post-51566108065131295492007-06-12T16:57:00.000+03:002007-06-14T10:40:50.138+03:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 204, 51);font-family:courier new;font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;"><br />Geisha</span></span><br /></div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RmxCd5qy_zI/AAAAAAAAAXM/35gX7g2xX_Y/s1600-h/Wife_for_the_Nights_II_by_mariaper.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_KEXbGcU9kc4/RmxCd5qy_zI/AAAAAAAAAXM/35gX7g2xX_Y/s320/Wife_for_the_Nights_II_by_mariaper.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074503961603669810" border="0" /></a><span style="font-family:times new roman;"> </span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 204, 51);"><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" ><span style="color: rgb(255, 204, 51);">...ίσως κάποτε να κοιτώ τις ίριδές σου με αγάπη<br />τις ώρες που θα ποτίζεται<br />με χρυσάνθεμα η ψυχή σου<br /></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">απόψε όμως, για πρώτη σου φορά</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);"> μόνος σου σκοπός είναι η δική μου ευτυχία</span><br /><br /><br /><br />ετοιμάσου.<br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ετοιμάσου</span>.<br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" >ετοιμάσου</span></span><span style="color: rgb(255, 204, 51);"><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" >.<br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;"